Mendi lasterketa

Ehunmilak 2012: izen ematea ekainean bukatzen da

2012-01-25T09:47:00.001+01:00

"Barraskilo Team": May, Ines eta David.
Ehunmilak 2011eko irteera: http://youtu.be/9I6DpUo8EvU

Ehunmilak-2012ko izen emateak ekainaren hasieran bukatzen dira. Kontutan izanik Hiru Haundiak proba entzutetsua orduan ospatzen dela ( ekainak 2an ), mendizaleek Ehunmilak-i aurre egiteko erronka gertu dute.

Urtarrilerarte "Ehunmilak" (167km) proban 77 parte hartzailek izena eman dute,

eta "Goierriko 2 Handitan" (88km) 60-ek.

Informazio +: http://www.ehunmilak.com/

Amezketako anoko animoak!

Etxegarateko nagusiak!

Eider Gorlako kontrolean.

Ibilbideko azken zatia, Mutiloara iristen.

Ibilbidea:
-Betiko ibilbidea izango da, berrikuntza txiki batekin: Beasaingo Usurbe ( 706 m )mendia igoko da, aldamenetik igaro begarrean, orain arte bezala.
-Alternatiboa: eguraldiak ibilbide arruntetik igarotzea eragozten badu, lehen edizioan bezala, aurten ibilbide alternatiboa egongo da puntu estrategiko batzuetan; Aralarren kasu, Gaineta eta Ouidi artean.

Nekane Ituarte mutrikuarra.

Zatoz Ehunmilak-era;

esperientzia ederra!

OIHANA KORTAZAR: Euskadi Irratiko 2011ko EUSKAL KIROLARI ONENARI SARIA

2012-01-10T10:24:00.001+01:00

Oihana Kortazar ETBko Arratsaldero saioan.

Oihana Kortazarrek sariak jasotzen jarraitzen du, oraingo honetan 2011ko Euskadi Irratiko Euskal Kirolari onenaren saria lortu du.

Oihanaren lorpenak ezagutzeko ikusi:

http://mendilasterketa.blogspot.com/2011/11/oihana-kortazar-munduko-txapelduna.html

Zorionak Oihana!

ZIRKUITUA: 2012ko mendi martxen egutegia

2012-01-03T19:05:00.000+01:00

2012ko mendi martxen egutegia – zirkuitua – Euskal Mendizale Federazioa /Federación Vasca de Monataña -Calendario de marchas de montaña 2012:

MARTXOA – MARZO
25
XLIV. AIZKARDIKO IBILALDIA
Data: Martxoak 25 ( 07:00 - 16:30 )
Izen ematea: 01/03/2011 - 24/03/2011
AIZKARDI Mendizale Elkartea ( Billabona )
Luzera: 43 km. / Desnibela: 2400mD+
www.aizkardi.com/43Martxa.htm

31
V. HIRU MENDI ZERRAK
Data: Martxoak 31 ( 07:00 - 19:00 )
Izen ematea: 05/03/2011 - 25/03/2011
ALTSASUko MENDIGOIZALEAK (Altsasua )
Luzera: 52 km. / Desnibela: 2800mD+
http://www.altsasukomendigoizaleak.com/

APIRILA – ABRIL
15
II. BOGA MENDI MARTXA
Data: Apirilak 15 ( 06:00? )
Izen ematea: 01/04/2011 - 15/04/2011
AURRERA Mendi Taldea ( Ondarroa )
Luzera: 54 km / Desnibela: 2400mD+
www.aurreramt.org/boga

22
XVI. BALMASEDA HIRIA IRAUPEN IBILALDIA
Data: Apirilak 22 (06:00 h - )
Izen ematea: 25/02/2011 - 03/04/2011
BALMASEDA MENDI TALDEA ( Balmaseda )
Luzera: 45 Km / Desnibela: 2120mD+ 3175mD-
http://www.balmasedamenditaldea.net/

22
ANDOAINGO IBILALDIA
Data: Apirilak 22 ( 06:00 - 21:00 )
Izen ematea: 17/04/2011 - 17/04/2011
EUSKALDUNA M.T. ( Andoain )
Luzera: 50 km - Desnibela: 2800mD+
http://www.zirkuitua.com/

28
XXII. SAKANAKO IBILALDI HANDIA
Data: Apirilak 28 ( 6:00 )
Izen ematea: 01/04/2011 - 27/04/2011
IRATXO Elkartea ( Irunrtzun )
Luzera: 55,4 km - Desnibela: 3000mD+
http://www.iratxo.galeon.com/

MAIATZA – MAYO
5
MUGARRIZ MUGARRI V. IBILALDIA
Data: Maiatzak 5 ( 6:00 - )
Izen ematea: 05/05/2012 - 05/05/2011
GANGUREN M.T.
Luzera: 50 km / Desnibela: 2800mD+
http://www.zirkuitua.com/

6
ZARAUZKO IRAUPENEKO III. IBILALDIA
Data: Maiatzak 6 ( 06:00 - )
Izen ematea: 01/05/2011 - 06/05/2011
PAGOETA M.E. ( Zarautz )
Luzera: 40 km / Desnibela: 1800mD+
http://www.zirkuitua.com/

12
ALAIZKO XIII. MENDI IBILALDIA
Data: Maiatzak 12 ( 06:45 - 17:35 )
Izen ematea: 01/05/2011 - 12/05/2011
Tafallako Trinkete Taldea ( Tafalla )
Luzera: 40 km / Desnibela: 1800mD+
http://www.trinketetafallako.com/

13
VIII. JOSERRA ROMAÑA J.R.
Data: Maiatzak 13 ( 06:30 - 21:30 )
Izen ematea: 01/04/2011 - 13/05/2011
Ganerantz Mendizale Taldea
Luzera: 58 km - Desnibela: 4000mD+
http://www.ganerant.com/

19
KARRANTZA HARANA XIII MENDI IBILALDIA
Data: Maiatzak 19
Izen ematea: 19/05/2011 - 19/05/2011
KARRANTZA HARANA Mendi Taldea
Luzera: 48 km? / Desnibela: 2500mD+?
http://www.zirkuitua.com/

20
GAZTEIZ M.T. XXXI MENDI IBILALDIA
Data: Maiatzak 20
Izen ematea: 20/05/2011 - 20/05/2011
CLUB MONTAÑA GAZTEIZ ( Gasteiz )
Luzera: 46 km? / Desnibela: 2800mD+?
http://www.zirkuitua.com/

26
XXI SIERRA CANTABRIA ZEHARKALDIA
Data: Maiatzak 26
Izen ematea: 24/04/2011 - 21/05/2011
BASATI M.E. / PALOMARES M.E.
Luzera: 48 km? / Desnibela: 3000mD+?
http://www.zirkuitua.com/

27
XIV ORDUKO IBILALDIA
Data: Maiatzak 27 ( 06:00 - 20:00 )
Izen ematea: 01/05/2011 - 27/05/2011
ARALARKO ADISKIDEAK ( Tolosa )
Luzera: 68 km / Desnibela: 3500mD+
http://www.zirkuitua.com/

EKAINA – JUNIO
3
LXXII. FORTUNAko MENDI IBILALDIA
Data: Ekainak 3
Izen ematea: 03/06/2011 - 03/06/2011
C.D. FORTUNA K.E.( Donostia )
Luzera: 58 km? / Desnibela: 3000mD+?
http://www.zirkuitua.com/

10
XIII.BERMEOKO ERMITXEN MARTXA
Data: Ekainak 10
Izen ematea: 01/05/2011 - 03/06/2011
SOLLUBE 707 M.T. ( Bermeo )
Luzera : 42 km - Desnibela: 2000mD+
http://www.zirkuitua.com/

10
XX. ZAZPI KURUTZE
Data: Ekainak 10
Izen ematea: 01/05/2011 - 10/05/2011
ANAITASUNA M.B. ( Azpeitia )
Luzera: 52 km / Desnibela: 3000mD+
http://www.zirkuitua.com/

17
VI. AITZKORRIKO BIRA ( Tomás Salazar )
Data: Ekainak 17
Izen ematea: 01/05/2011 - 17/05/2011
AITZKORRI M.E.
Luzera: 48 km? / Desnibela: 2500mD+?
http://www.zirkuitua.com/

UZTAILA – JULIO
7
ZUIAKO XII. BIRA
Data: Uztailak 7
Izen ematea: 01/06/2011 - 07/07/2011
Zuia Mendi Taldea Atzabal
Luzera: 42 km? / Desnibela: 2000mD+?
http://www.zirkuitua.com/

15
XARETA OINEZ
Data: Uztailak 15
Izen ematea: 15/07/2011 - 15/07/2011
ATSULAI Taldea
Luzera: 45 km? / Desnibela: 2000mD+?
http://www.zirkuitua.com/

IRAILA – SEPTIEMBRE
30
XXXII. ARETA LAUDIO IBARRA
Data: Irailak 30
Izen ematea: 01/09/2011 - 30/09/2011
GOIKOGANE M.T.
Luzera: 48 km? / Desnibela: 2700mD+?
http://www.zirkuitua.com/

URRIA – OCTUBRE
7
OROZKO HARANA XXIV IRAUPEN MENDI IBILALDIA
Data: Urriak 7
Izen ematea: 09/10/2011 - 09/10/2011
ITXINAPE M.T.
Luzera : 42 km? - Desnibela: 2000mD+?
http://www.zirkuitua.com/

14
MAKEA OINEZ
Data: Urriak 14
Izen ematea: 14/10/2011 - 14/10/2011
ETXE HANDIA E.
Luzera : 42 km? - Desnibela: 2000mD+?
http://www.zirkuitua.com/

UTMB 2011: Joserra Sousaren bideoa

2011-12-26T18:21:00.000+01:00

UTMB 2011-ko bideoa ikusteko joan helbide honetara:

http://www.youtube.com/watch?v=4TCjmuu-kmk

Ondo pasa gabonak!!!

Grand Raid Pyrenees-2012: 240 km!!!

2011-12-11T21:57:00.003+01:00

Jose Vicente Benito-k 2. postuan bukatu zuen 2011ko GRP

Le Grand Raid des Pyrénées 2012rako berrikuntza handi batekin dator.

Jadanik egutegian klasikoa bihurtu den 160 km-ko ultra trailak bere anaia nagusia aurkeztu digu:
240 km 5 egunetako epean eta taldeka ( 3 edo 4 pertsonez osaturikoa ).

240 km mendian zehar 5 egunetan galtzeko modukoak

Fitxa teknikoa:
-Izena: Grand Raid du Pirinées
-Tokia: Vielle-Aure ( Frantzia )
-Data: 2012-08-22-26
-Luzera: 240 km
-Desnibel +: 20.000mD+
-Izen ematea: urtarrilaren 12tik aurrera.
-Informazio +: http://www.grandraidpyrenees.com/

-Parte hartzeko baldintzak: taldeko batek ( kapitainak ) 3 proba +150km-koak eginak izan behar ditu, eta 3 proba horien artean GRPyrenees gutxinez.

Italiar ultra trailerrak: Marco Olmo, Bruno Brunod eta Valerio Bertoglio

2011-12-06T12:05:00.000+01:00

Marco Olmo

www.unpassodopolaltro.it/index.html

Marco Olmo berandu hasi zen ultra trail munduan, baina 58 urterekin munduko skyrunning txapelduna izatera iritxi zen. 60 UTMB, Ultra Trail Mont Blanc, 167km-ko ultra traila, Chamonix-en ospatzen dena, bi urte jarraian irabazi zuen, 2005 eta 2006an.

Mendi lasterketari gazteak, Dawa Sherpa eta Steck Urik atzean utzita.

2008an Transgrancanaria ( 123km ) irabazi zuen.

Italiar hau ixila bezain gogorra da. Bere indarrik handia buruan du eta esfortsua pentsatu ezinezko mugetara eramateko gai da.

"In boca al lupo!"

Bruno Brunod ( Aosta, 1962 )

Skyrunning italiar hau munduko txapelduna izana da, baina ezagunagoa da mendi ezberdinetan eginiko igoera eta jeitsiera ikusgarriengatik. Hona hemen aipamen batzuk:

-Record igoera-jeitsiera Cervino; Cervinia-tik = 3h14m (1995)

-Record igoera-jeitsiera Monte Rosa; Gressoney-tik = 4h45

-Record igoera-jeitsiera Aconcagua; Plaza de Mulas-etik = 5h57

-Record igoera Kilimanjaro; Marangu-tik 5h38

-Record igoera Monte Elbert = 1h54 ( Rocosas, Colorado)

-Record saiakera Everest mendira Campo Base (2005) 8.300m-era iritsi zen.

Valerio Bertoglio ( Torino, Italia, 1956 )

1990. He broke a prestigious record: Cervinia-the Matterhorn- Cervinia in 4h 16' 26"

1991. A new record for Gran Paradiso: 2h 32' 06"

1994. From Cogne (the Aosta Valley) he climbed and descended Mount Grivola in 4h 11' and covered a difference in altitude of more than 20,000 m on Rocciamelone.

2001. In Peru he climbed almost a dozen 5000's, the Huascarán (m 6768) and Tocllaraju (m 6034)

2003. Organized the Italian-Peruvian expedition that opened a new route along the southern crest of Nevado Copa (m 6188).

2005. Participated in the "Tibet 2005" expedition and the attempt to establish a twinning between the Gran Paradiso National Park and that of the Sagarmatha.

2006. Participated in the "PATAGONIA 2006". project.

XTREM APUKO ultra trail berria EH-an!

2011-12-06T10:25:00.007+01:00

Pagasarri ( 679m ) menditik igaroko da Ultra Trail Xtrem Apuko mendi lasterketa luzea.

Euskal Herrian beste ultra trail bat dugu 2012rako: "Xtremapuko".

Maiatzaren 5ean iragarri dute antolatzaileak eta egun hauetan ibilbidea track-ean sartzen ari dira desnibela eta beste datu guztiak denon eskuragai egon daitezen.

Fitxa teknikoa:

-Izena: Ultra Trail Xtrem Apuko

-Tokia: / Zaramillo ( Gueñes / enkarterriak )

-Luzera: 85 km

-Desnibel +: 4000mD+ (?)

-Data: maiatzak 5 ( 06:00-22:00 )

-Izen ematea: abenduaren 15etik aurrera

-Prezioa: 50 euro (abenduak 15-apirilak 1) / 80 euro (apirilak1-20)

-Antolatzaileak: http://www.apukoigoera.com/

Animatu eta bertan ikusiko dugu elkar!

Oscar Nieto

Oscar Nieto-rekin elkartu ostean elkarrizketa aberasgarria izan genuen. Zaramilloko mendi lasterketaria eta Apuko igoeraren antolatzaileak ultra trail berri baten berri eman zigun. 85 km-ko ultra bat Euskal Herrian.

Beraz 2012rako ultren urtea izango da EHan:

-Xtremapuko (85km): maiatzak 5ean.

-Hiru Haundiak (100km): ekainaren 2an.

-Ehunmilak (167km): uztailaren 13, 14 eta 15ean.

Alkortako igoera-2011: Iñigo Lazkano eta Nerea Amilibia txapeldun eta errekor berriak!

2011-11-30T15:03:00.000+01:00

Iñigo Lazkano esfortsu bizian Alkortako igoeran.

Mendaron ospatu zen Alkortako 2011ko igoeran errekor berriak egon ziren:
-Iñigo Lazkanok 20´24´´tan Joseba Plazan marka (20´43´´, 2008tik) hobetu zuen.
-Nerea Amilibiak 25´40´´tan bere iaz marka (26´15´´, 2010tik) hobetu zuen.

Zorionak bioi!

Alkorta baserrian, 22 parte hartzaileak!

Iñigo Lariz 2. sailkatu zen (21´02´´)

Jurdan Ezenarro beti bezala txapelarekin,
Behobia-SSen ere eraman zuen!

Mikel Gabilondo

Podiuma:
Iñigo Lariz (2.), Iñigo Lazkano txapelduna, Nerea Amilibia txapelduna eta Iñigo Ortuoste (3.)

Iñigo Ortuoste (3., 22´19´´)
Karakateko igoeran ere Iñigo bikain ibili zen 32´eginez!
Zorionak Iñigo!

Karakateko igoera 2011: Oier Ariznabarreta eta Maite Maiora txapeldun!

2011-11-20T13:16:00.005+01:00

Inoizko partaidetza handiena ( 88 ) eta errekorra ( 28´17´´)

Karakateko igoerako ( Elgoibar ) XVIII. edizioan.

Fitxa teknikoa:

-Izena / tokia / data: Karakateko igoera / Elgoibar / 2011-11-19

-Luzera: 4 km ( ohiko bidetik ).

-Desnibela: 700mD+

-Antolatzailea: Morkaiko MT, http://www.morkaiko.net/

Oier Ariznabarreta durandarrak txapela jantzi zuen! eta errekor berria egin ere:

28´17´´!!!

Oier Ariznabarreta txapelduna (28´17´´) eta Iñigo Lariz ( 2., 29´05´´ ).

Aipatezkoa ere Iñigo Lazkano mendaroarrak eginiko marka: 29´30´´!

Zorionak Oier eta Iñigo!

Maite Maiora txapelduna ( 35´45´´) eta Nerea Amlibia ( 2. 35´59´´ )

Zorionak Maite eta Nerea!

Izena emateko unean; Asier Garde eta Iosu Elejalde eibartarrak.

Oier Ariznabarreta txapelduna ( 28´17´´ )

Zorionak Oier!

Iñigo Lariz (29´05´´)

Zorionak Iñigo!

Iñigo Lazkano (29´30´´)

Zorionak Iñigo!

Iñigo Ortuoste eta ?

Gotzon Zulaika (32´48´´)

Igor Fernandez eibartarra

Aitor Osoro "Poto" ( 35´31´´)

Zorionak makina!

Maite Maiora ( 35´45´´),

2 segundogatik berea den nesken marka ez zuen ondu!

Nerea Amilibia ( 35´59´´),

urteak aurrera joan ahala bere forma fisikoa ikaragarria da!

Segi horrela Nerea!

Edu Uribe (37´13´´)

Gaztiak ere gogor datoz!

Eutsi kuadrila!

Aupa neska!

Iosu Elejalde eibartarra (49´34´´)

Jose Luis Diez "Txelu" (44´16´´)

Partaideak Karakateko tontorrera iristen.

Karakaten giro ederra izan genuen eta ikusleek asko disfrutatu zuten.

Animo txapeldun!

Jose Mari Alberdi, 80 urteko azkoitiarra, bere semea den Patxirekin.

Eutsi adinari gaztiak!

Jose Mari Alberdi tontorrera iristen.

Maite Maiora txapelduna etorkizunarekin.

Iñigo Lariz-ek marka ikusgarria egin zuen ( 29´05´´ ), inoizko 3. onena!

Ainhoa Lendinez ( 38´09´´) lehen elgoibartar emakumea Pako iriondo-rekin.

Oier Ariznabarreta txapelduna!

Mikel Gabilondo ( 48´23´´) aurpegi onenaren saria.

Iñaki Agirre eta Alberto Zerain aspaldiko lagunak.

Jabi Dominguez ( ´6., 32´17´´) Ehunmilak-2011-eko irabazlea ere

Karakaten egon zen.

Txelu eta etorkizuna.

Aupa bikote!

Aupa neskak, aurten 11 emakumek parte hartu dute Karakateko igoeran,

inoiz baino gehiago!

Morkaiko-koak eta DV-ko Aitor datuak jasotzen!

Karakateko igoera-2011 - sailkapena:

1-Oier Ariznabarreta: 28´17´´

2-Iñigo Lariz: 29´05´´

3-Iñigo Lazkano: 29´30´´

4-Tedi Garzon: 32´04´´

5-Pello Agirrebeitia: 32´16´´

6-Jabi Dominguez: 32´17´´

7-Iñigo Ortuoste: 32´37´´

8-Zigor Alberdi: 32´41´´

9-Gotzon Zulaika: 32´48´´

10-Iñaki Uribe-etxeberria: 33´24´´

11-Alberto Zerain: 33´34´´

12-Endika Donai: 33´40´´

13-Ion Iturbe: 33´41´´

14-Mikel Mimentza: 33´55´´

15-Ekaitz Askoaga: 33´58´´

16-Ander Garmendia: 33´59´´

17-Jose Mª Fernandez “Suso”: 34´02´´

18-Igor Urionabarrenetxea: 34´05´´

19-Richard de Goñi: 34´06´´

20-Jorge Gonzalez: 34´12´´

21-Arkaitz Iraeta: 34´36´´

22-Urko Azkorbebeitia: 34´41´´

23-Denis Aretxabaleta: 34´54´´

24-Aitor Arana: 35´18´´

25-Aitor Osoro: 35´51´´

26-Igor Fernandez: 35´35´´

27-Iñigo Olañeta: 35´37´´

28-Maite Maiora: 35´45´´

29-Igor Rey: 35´54´´

30-Nerea Amilibia: 35´59´´

31-Koldo Azkorbebeitia: 36´05´´

32-Ignacio Diez: 36´15´´

33-Mikel Hernadez: 36´45´´

34-Enrique Zamora: 37´07´´

35-Unai Ugalde: 37´11´´

36-Edu Uribe: 37´13´´

37-Iñigo Martinez: 37´13´´

38-Luis Santamaria: 37´21´´

39-Arkaitz Astiazaran: 37´21´´

40-Lander Alvarez: 37´31´´

41-Iker Torres: 37´51´´

42-Josu Amezua: 37´54´´

43-Ander de Miguel: 37´55´´

44-Josu Martin: 37´59´´

45-Ioritz Konde: 38´00´´

46-Sabin Zenazurrabeitia: 38´08´´

47-Ainhoa Lendinez: 38´09´´

48-Ion Ostolozega: 38´10´´

49-Bittor Aranburu: 38´11´´

50-Julen Lizarraga: 38´12´´

51-Imanol Larrañaga “Txino”: 38´15´´

52-Arkaitz Irureta “P3″: 38´26´´

53-Jabi Fernadez: 38´30´´

54-Jabi Aldai: 38´43´´

55-Iker Leonardo: 38´43´´

56-Amets Maiztegi: 39´05´´

57-Iosu Elejalde: 39´34´´

58-Karlos Imirizaldu: 39´43´´

59-Joseba Iñarramendi: 39´55´´

60-Zigor Uribeetxeberria: 39´57´´

61-Aitor Fernandez: 40´11´´

62-Jose Antonio Agote: 40´15´´

63-Jesus Mª Astorkia: 40´27´´

64-Yoni Yeregüi: 40´55´´

65-Maribel Santamaria: 41´12´´

66-Iban Murua: 41´43´´

67-Aitor Sarasola: 41´46´´

68-Iban Caballero: 42´07´´

69-Jabier Gabilondo: 42´30´´

70-Peru Ortiz de Zarate: 42´49´´

71-Ramon Birigoi: 43´21´´

72-Aitor Olano: 43´23´´

73-Silvia Sotorio: 43´25´´

74-Asier Garde: 43´29´´

75-Jose Espada: 43´30´´

76-Cristian Bandres: 43´33´´

77-Ane Ziaran: 44´15´´

78-Jose Luis Diez “Txelu”: 44´16´´

79-Lide Leibar: 44´40´´

80-Ion Zabaleta: 47´23´´

81-Patxi Alberdi: 48´26´´

82-Jose Mari Alberdi: 48´26´´

83-Mikel Gabilondo: 48´23´´

84-Aitor Igarategi: 52´14´´

85-Amaia Martin: 52´21´´

86-Itziar Poza: 53´40´´

87-Ohiana Sanz: 53´40´´

88-Josune Etxezarreta: 53´40´´

Karakateko igoera azaroaren 19an, larunbata, 11:00etan!

2011-11-14T17:32:00.003+01:00

Karakate ( 742 m ) Elgoibartik.

Karakateko igoeraren berezitasuna ibilbidea librea dela da; ez dago markaturik.

Argazkian ohiko bidea horiz margoturik agertzen da, gorriz "Piru"ren bidea eta urdinez gasbidea; zuzenagoa baina malkartsuagoa!

Baldintza bakarra tontorrera iristea da!

Jadanik ate joka dugu Euskal Herriko mendi lasterketarik zaharrenetarikoa; 1993an sortua.
Aurten Elgoibarko Karakateko igoerak XVIII. edizioa betetzen du.
Errekorra mutiletan Haritz Kortabarria ( 29:00´ ) arrasatearrak du ( 2006 ),
eta nesketan Maite Maiora ( 35:45´ ) mendaroarrak ( 2010 ).
Denboradari amaiera emateko parada ezin hobea da Karakateko igoera.
Zatozte Elgoibarrera disfrutatzera.
Bukaeran Morkaiko MT-ak bazkari eder bat prestatzen du parte hartzaile guztiontzat.
Doan da!!!

XVIII. Karakateko igoeraren fitxa teknikoa:
-Data: 2011-11-19 / 11:00tan
-Luzera: 4 km ( ohiko bidetik )
-Desnibel +: 700 m
-Irteera tokia: Foruen enparantzan, Elgoibar.
-Izen ematea: Foruen enparantzan, gutxienez 30´ lehenago, doan.
-Antolatzailea: Morkaiko MT ( Elgoibar )
-Informazio +: http://www.morkaiko.net/

Karakateko igoeraren errekorrak hauek dira:
-Emakumeak: Maite maiora ( 2010 ) = 35´45´´
-Gizonak: Aritz Kortabarria ( 2006 ) = 29´00´´
Animatu zaitezte! eta bertan ikusiko gara!

Oihana Kortazar 2011an puntaren puntan!

2011-11-09T15:17:00.004+01:00

Oihana Kortazar semearekin Aizkorriko maratoian helmugan sartzen.

Oihana Kortazar, 1984-06-29, Elgeta jaio eta Mutriku ( http://www.burumendi.org/ mendizale elkartekoa ) herrian bizi den euskal mendi lasterketariak 2011ko urtea betirako gogoan izango du. Euskal Selekzioko partaidea den Oihanak 2010ean haurra izan ondoren 2011an lehiaketara bueltatu eta 19 mendi lasterketa irabazi ditu.

Horrela txapelketa askotan txapelduna izan da;

bai kopa, txapelketa, KB edo eta konbinatuetan ( skyrace + KB ):

Mendi lasterketen txapelketak:

España-ko txapelduna ( mendi lasterketa )

Europa-ko txapelduna ( mendi lasterketa )

Mendi lasterketen kopak:

España-ko kopako txapelduna

Munduko kopako txapelduna

Kilimetro bertikalak ( KB ):

Euskal Herri-ko txapelduna ( KB )

España-ko txapelduna ( KB )

Konbinatuen (Skyrace-mendi lasterketa + KB ):

Europa-ko txapelduna

Oihana Kortazar-en curriculuma:
2008
1ª Herri Krosa de Mutriku
1ª Arno-ko mendi lasterketa
1ª Torrelavega-ko duatloia
1ª Lakuntza Mendi Lasterketa
2ª Aramotz Mendi Lasterketa
2ª Sorginen Lasterketa
1ª Belatxikieta-ko igoera – Zornotza
1º Peña Cancias (errekorra: 2:55:50)
3ª Aubisque-ko igoera
3ª Angliru-ko igoera
2ª Olatzagutia Urbasa
1ª Karakateko igoera - Elgoibar

2009
1ª Bera-ko mendi maratoi erdia (errekorra: 2:05:35)
5ª Segovia-ko serrako mendi maratoi erdia (Copa de España)
7ª Zegama Aizkorri (Copa del Mundo)
España-ko txapelduna ( mendi lasterketa ) (Fondeguilla) (errekorra 4:14:11)
1ª Anboto KB ( errekorra 49:41)
1ª Taga 2040 (España-ko kopa) ( errekorra 2:43:37)
5ª Dolomites KB
1ª Zumaia Flysch Trail
1ª Trail Rai
4ª Canón do Sil ( España-ko kopa)

2010
Haurdunaldia

2011
1ª Alto Sil
1ª Aginagako mendi lasterketa
1ª Sara Korrika Trail
1ª Izarraitz Mendi Lasterketa
1ª Orio-ko mendi lasterketa
1ª Bera-ko mendi maratoi erdia
1ª Sierra Elvira (Copa de España)
1ª Cara Amón ( KV-en España-ko kopa ) ( errekorra: 1:03:44)
1ª Pagoeta Mendi Lasterketa (Record 1:12:01)
1ª Zegama-Aizkorri (Copa del Mundo)
Europa-ko txapelduna ( mendi lasterketa ) (1ª Valmalenco-Valpochiavo)
1ª Artenara Trail (Copa de España) (14ª Absoluta)
España-ko txapelduna (1ª SkyMarathon Ribagorza Románica)
2ª Dolomites Skyrace (Copa del Mundo)
1ª Aramotz Mendi Lasterketa (Copa de España)
1ª Sierra Zinal (Copa del Mundo)
1ª Canon do Sil (Copa de España)
España-ko txapelduna ( mendi lasterketa ) 2011
1ª KB Alp
2ª Sentiero dell Grigne ( Munduko kopa )
Munduko kopako txapelduna 2011
1º KB Anboto ( KB-en España-ko kopa) ( errekorra 47:10 )
Euskal Herriko KB-en txapelduna (Anboto) 2011
1ª KB Peñalara (Copa de España KV)
España-ko KB-en txapelduna 2011
2ª KB Puigcampana (Campeonato de Europa KV)
Konbinatuen Europa-ko txapelduna (KB + Skyrace) 2011

Goierri garaia-2011: Izaskun Zubizarreta eta Ionut Zinca txapeldun!

2011-10-17T11:26:00.007+02:00

Nesken podiuma:

Nerea Amilibia (2.), Izaskun Zubizarreta (txapeldun) eta Elena Calvillo (3.)

Mutilen podiuma:

Imanol Goñi (2.), Ionut Zinca (txapeldun) eta Jabi Olabarria (3.)

Gazteak gogor datoz!

Fitxa teknikoa:

Izena / tokia / Data: Goierri Garaia / zumarraga / urriak 16

Luzera: 23,5 km

Desnibela: 1500 mD+

Antolatzailea: Goierri Garaia Mendi Lasterketa Taldea

Informazio +: www.ggmltaldea.com/

Goierri Garaia mendi lasterketako perfila.

Guztira 1500mD+ 23km-tan.

EUSKAL KOPA 2011

GIZONEZKOEN SAILKAPENA:

1. WALTER BECERRA 519 p

2. ARITZ KORTABARRIA 488 p

3. AITOR CONDE 487 p

4. JESUS MARTIN 484 p

5. FELICISIMO SOLANAS 456 p

EMAKUMEZKOEN SAILKAPENA :

1. AITZIBER IBARBIA 519 p

2. MONTSE VAZQUEZ 515 p

3. ANA CARCAMO 462 p

TALDEKAKO SAILKAPENA:

1. SESTAO ALPINO-GRAFSESTAO 1887 p

2. KIROLAK-GAZTEIZ 1007 p

3. GAIKAR-ZORTZIETAKO 781 p

Ionut Zinca txapeldun!

Imanol Goñi (2.)

Jabi Olabarria (3.)

Euskal kopa 2011-ko nesken podiuma:

Montse Vazquez (2.), Aitziber ibarbia (txapeldun) eta Ana Carcamo (3.)

Euskal kopa 2011-ko mutilen podiuma:

Aritz kortabarria (2.), Walter Becerra (txapeldun) eta Aitor Conde(3.)

Beteranoen podiuma: Alberto Zerain (2., 50 urte), ? (txapeldun, 45 urte) eta Jexus Zelaia (3.)

Euskal kopa-2011ko taldeen podiuma:

SESTAO ALPINO-GRAFSESTAO (txapeldunak).,

KIROLAK GAZTEIZ(2.), eta

GAIKAR-ZORTZIETAKO(3.)

Alberto Zerain mendizalea.

Aurten Mazeno mendilerroan ibili dira Nanga Parbat aldean.Bide berri bat ireki dute eta pelikula bat ere prestatzen ari dira: " Dragoi zuria? ". Ea Gasteizko Mendiko Zinemaldian ikusteko aukera dugun!

Irteera gunea.

Iñigo eta arreba.

San Migelekoa.

Marce.

Lehenengo aldapak

Antiguako baselizan jendea animatzen!

Betelu mendia.

Aupa Manttale! Aupa Iosu!

5-10´berandu iritsi zen irteerara, baina erdi bidean arrapatu gintuen!

Izazpiko aldapetan.

Izazpi parez pare.

Mendi lasterketariek arrastoa utzi zuten.

Izazpira iristen.

Izazpi ( 967 m ).

Izazpitik jeisten hurrengo helburua begi bistan: Irimo ( 901 m ).

Irimo ( 901 m )

Zumarragako helmuga

Txiparekin denborak kontrolatu ziren une oro.

Antolakuntzakoek lan handia egin zuten. Mila esker!

Aupa Gorka! Speaker moduan asko balio dezu!

Federazioko ordezkariak ere hurbildu ziren Goierri Garaia mendi lasterketara, Euskal Kopako azken proba izaki, saraik ere banatu zituzten. Mila esker!

Nerea Amilibia.

Munduko kopan 8. postuan bukatu du aurten! Ikaragarria! Zorionak Nerea!

Parte hartzaileek izerdia majo bota zuten!

Jabi Olabarria.

Munduko kopan 3. postuan bukatu zuen.

Zorionak txapeldun!

Aupa aitatxo!

Oihana Azkorbebeitia lagunekin!

Jabi eta bere kuadrila.

Jesus Martin sestaoarra 5. sailkatua izan zen.

Marce

Grnikarrak gogor ibili ziren!

Bukaeran festa izan zen! Aupa Ionut eta Walter!

Javi Dominguez ( Ehunmilak-2011-eko irabazlea eta Felicísimo aldageletan proba bukatu ostean.

JAZINTO LIZARRALDE martxalaria

2011-10-14T22:21:00.002+02:00

Jazinto Lizarralde

Jazinto Lizarralde oñatiarrarekin egon berri gara egun hauetan. Kontu asko ditu Jazintok gaur egun mendi lasterketa edo martxetan ibiltzen garenok entzun ditzagun. Aldarte onean egon gara Jazintorekin Albertxo eta biok.

Jazinto jubilatu zen arte, 65 urterekin, bere betiko ibilaldiak egiten zituen Aizkorrira. Oñatiarra izaki, Urbia aldea bere etxea baino hobeto ezagutzen du. Harakina izandakoa da jazinto, eta eguerdi aldean, denbora zuenean Aizkorrira makina bat alditan bueltatxoa emandakoa da.
Arantzazuko fraidea zen Aita Lasak ondo ezagutzen zuen. Anekdota bat ere kontatu digu. Aizkorrira bidean bere bigarren joan etorria egiten ari zela, lehenengoan ikusi zuen mendizale batek Aita Lasari ikusten ari zena komentatu zion; nolatan dabil gizon hau berriro Aizkorrira igotzen. Lasak ordea, Jazinto ezagututa honela erantzun zion " este señor es como una máquina humana de marcha continua ".
Aizkorrira astean zehar behin bakarrik joateko aukera bazuen, igandetan askotan birritan joan izan zen. Urte batean 22 alditan burutu zuelarik domeketako ibilaldi bikoitza. Baina hirutan, lautan eta behin bostetan ere egin izan zuen Arantzazu-Aizkorri-ko joan etorria! Horretarako bai behean bai Aizkorriko tontor inguruan esne boteila batzuk gorderik izaten zituen indarrak berreskurtazeko.

Jazinto Lizarralde 51 urterekin.

Enara mendizale elkarteak Txindoki tontorrean omenaldia egin zionean.

Muruatik Larraitzera eginiko ibilaldi luzea gogoratuz ( 140 km / 37 h );

Gorbea-Anboto-Udalaitz-Aizkorri-Ganbo-Txindoki igo zituelarik.

Jazintoren ibilaldirik ospetsuena 50 urterekin etorri zen: Gorbea-Anboto-Udalaitz-Aizkorri-Ganbo-Txindoki mendiak 37 ordutan elkartuz, 140 km egin ostean! Tamainako ibilaldia 1981. urtean egin ahal izan zuen, horetarako 10 lagunen animoak izan zituelarik.

"Hiru haundiak" mendi martxa, 1987an hasi zena ospatzen, Jazintok lehen 3 edizioak burutu zituen ( 57, 58 eta 59 urterekin ). 87an itzelezko beroa egin zuela gogoratu digu, eta 200 parte hartzailetik 88k bakarrik bukatu ahal zutela aipatu digu. Gerora partaidetza handituz joan zen heinean Jazintok bere martxeei heldu zien.
Jazinto jubilatu zenean bere buruak makina bat ibilbide antolatu zituen. 70 urterekin adibidez urtebeteren bueltan 4 alditan joan zen Santiagoko bidea egitera!

Jazintok Santiagoko bidea 4 alditan egin zuen 70 urte zituela!
Ibilbideko datu guztiak ondo ordenaturik gordetzen ditu.
Horrelako ibilbideak egiteko distantziak ondo kalkulatu behar dira, eta berak dioen bezala burua oso ondo izan behar da martxa hauek burutzeko.

Horrela Jazintok 2000. urteko urriatik 2001. urteko irailera, 11 hilabetetan, 4 alditan burutu zituen Santiago bidea. Baina gainera, bidai bakoitza ibilbide eta distantzia ezberdinetan burutu zituen:

-2000-10-03tik 21era, 19 egunetan, Orreaga-Santiago, 764,5km burutu zituen.
-2001-01-03tik 20ra, 18 egunetan, Orreaga-Santiago, 778km burutu zituen.
-2001-04-13tik 05-11ra, 29 egunetan, Cadiz-Santiago-Coruña, 1265km burutu zituen.
-2001-09-02tik 26ra, 25 egunetan, Hendaia-Santiago-Oporto, 1122km burutu zituen.

Albertxo eta Jazinto mendizaleak berriketan.

Tomas Lizarralde.
Tomas Jazintoren anaietariko bat da, 5 urte gazteago.
Jazinto bezala Tomas harakina izan da eta mendizale amorratua; "Hiru haundiak" 2004 eta 2006 urtetan burutu zituen, azkena 70 urterekin!

MENDI LASTERKETEN EGUTEGIA / 2012 - CALENDARIO CARRERAS POR MONTAÑA / MOUNTAIN RUNNING CALENDAR 2012

2011-10-14T16:03:00.037+02:00

2012ko mendi lasterketen egutegia /Calendario de carreras de montaña 2012

Osatzen ari gara:
Data gorriz duteneak baieztaturik daude.
Proba baten berri baldin baduzue edo hemen agertzen den informazioa zuzendu beharra izan ezkero, jakin arazi diezaguzue edu.uribe@irakasle.net -en bitartez, mila esker!

Si teneis noticia de alguna otra prueba poneros en contacto a través de: edu.uribe@irakasle.net , gracias!
Las pruebas que tienen la fecha en rojo están confirmadas.

URTARRILA – ENERO - JANUARY
8 Kilometro Vertical Gandia (Valencia) - 11,4 km / 1000mD+
8 Travesia valle del Aragón (Huesca) http://www.adecom.org/
14 GR10EXTREM (Valencia) -93km / 3400mD+ / http://www.gr10x.com/
21,22 24 Hores a Muntanya 100km / 4000mD+ www.ceolot.org/joomla/index.php/anuals/24h.html
21, 22 Le Raid28(Ile de France)90km/4000mD+/18hmax/Équipe mixte 5 http://www.raid28.com/

OTSAILA – FEBRERO - FEBRUARY
5 XXX travesia CMP (Huesca) http://www.adecom.org/
11 Carrera vertical Panticosa (Huesca) http://www.adecom.org/
18 Lava-trail ( Lanzarote ) - 79km / 3500mD+ / http://www.lanzarotedeportes.com
18 Marcha de resistencia Granada-Costa -78km/3000mD+ / http://www.lavera.es/

MARTXOA – MARZO - MARCH
2-4 Transgrancanaria ( Gran Canaria - 123 km / 7200 d+ ) / http://www.transgrancanaria.net/
4-10 100km del Sahara (Tunez)-111km/2000mD+/7 days/ http://www.100kmdelsahara.com/
4 Zuzenien KB(Erlo-Azpeitia)– 2,8km/ 804mD+?/Bertikalen zirkuitua/ http://www.zuzenien.com/
3 Trekking Int. Alcoy (Valencia) 80 km / 2000mD+/ http://trekkingciudaddealcoy.blogspot.com/
4 Trail Cabo Gata-Nijar/29km/350mD+ http://www.trailcabodegata.aqueatacamos.com/info.htm
9-11 UTBandoleros(Jaen)146km/5400mD+ http://ultrabandoleros.clubtriton.org/content.php?view=2
11 Cabeco trail (Alicante) 22,4km/1600mD+ / http://www.cabecotrail.es/
11 Senpere trail (Senpere-Iparralde) 21km/1050mD+/ http://spuclasterka.perso.sfr.fr/
18 UT Fonts Casal de Xerta ( Valencia ) 102km /5.000mD+ / http://www.utlesfonts.com/

18 Alto de Sil Páramo de Sil (León) 29 Km / 1600mD+ / /www.carreraaltosil.com

18 MaratonVall Congost (Aiguafreda-Barcelona) 42,2km /3200mD+/ www.cursavalldelcongost.org/
19 Apuko igoera (Zaramillo-Bizkaia) 23,4km/10520mD+/ http://www.apukoigoera.com/
24 100km Alt Maresme (Calella-BCN)100km/3000mD+ http://www.penya100kmdc.blogspot.com/
25 Talai bidea (Donostia-Hondarribia) 30km/1300mD+/ http://www.cdfortunake.com/
25 Sara korrika trail (Sara)-24km/1500mD+/ http://www.sarakorrika.com/presentacion_trail.html

APIRILA – ABRIL - APRIL
10? Aloñako igoera (Oñati-Gip)15,5km/1100mD+/ www.aloina.net/Aloinako_Igoera/index.htm
15 Mendaroko ML-24km/1500mD+/ http://mtemendaro.wordpress.com/
15 Bera (Larrun)-21km/1300md+/ http://www.manttale.com/index.php?lang=eusk&pag=maratoia
15? Cruz del Castillo KB (La Guardia)-4km/1000mD+/ http://www.crusdelcastillo.com/
21 UT Tramuntana ( Mallorca ) 105km / 4100mD+/ http://www.umsdt.com/
30 Arratzu-Urdaibai – 30 km / 2000mD+ / EUSKAL KOPA / http://www.arratzu-urdaibai.com/
31-1 The Abbots Way (Parma-Italy) – 125km / 5500mD+ / http://www.theabbotsway.com/

MAIATZA – MAYO - MAY
1 Sierra Elvira (Atarfe-Granada)-28,2km/1800mD+/
5 Xtremapuko UT (Zaramilli, Bizkaia)-85km/4000mD+/ http://www.apukoigoera.com/
5 Transvulcania (La Palma–Canarias) -83,3km / 4263mD+ / http://www.transvulcania.com/
6 Karraka Orozko -28km/1835mD+/Banakako txapelketa/ http://www.orozkoharana.com/
12 101 Ronda ( jaen ) 101km/3500mD+/ www.lalegion101.es
12 Elgoibarko itzulia - 38,4 km / 2000mD+ / http://www.morkaiko.net/
18-20 Menorca ultra trail /185km/5500mD+ http://www.trailmenorca.com/home.html
18-19 Dies mil Soplao (Cabezon Sal-Cantabria)125km/48mD+ http://www.diezmildelsoplao.com/
20 Zegama-Aizkorri maratoia 42 km/2475mD+/Munduko kopa http://www.zegama-aizkorri.com/
27 Bidarraiko ML (Bidarrai-Iparralde)-21km/1660mD+/Euskal kopa/

EKAINA – JUNIO – JUNE
2-3 Hiru haundiak ( 105 km / 5100mD+ ) / http://www.hiruhaundiak.com/
3? Galdameseko ML ( Galdames - 35 km / 2200 d+
3? Forum Sport kosta trail ( Getxo - 31 km / 1500 d+ )
9 Canfranc-Canfranc ( 42 km / 7200 d+ ) http://www.canfranc.es/carrera2011.htm
9 Montes de Vitoria ( Gasteiz - 55 km / 2000 d+ )
10 Galdaramiño (Urki-Eibar) -12km/755mD+ / http://www.mendilasterketa.blogspot.com/
10 Lakuntza-Aralar (Lakuntza)28,8km/1200mD+/Euskal kopa/ http://www.lakuntza-aralar.com/
17-18 Trail de l´Absinthe (Val de Travers-Suiza) – 75 km / 4000mD+ / http://www.defi-vdt.ch/
17 Txindokiko KB – 3,8km / 950mD+ /Bertikalen zirkuitua/ http://www.brinean.com/
19? La cuita al sol ( Areu-LLeida - 14 km / 1700 d+ ) / www.cuitaelsol.org
19 Artenara Trail (Artenara-Gran Canaria)- 30 km / 1950mD+/
23-24 Gran Trail Peñalara (Navacerrada-Madrid) 110km/5100mD+/ http://www.grantrail.es/
23 Travesera Picos de Europa (Asyurias) 74km/6600mD+/ http://www.fempa.net/
24 Amurrio Trail lasterketa - 29km/1412mD+/ http://amurriotraillasterketa.blogspot.com/
30-1 Nuria-Queralt ( Lleida )- 93km/5000mDd+/ www.92km.com/
30-1 Carros de foc ( Lleida ) - 98km/6000mD+/ www.carrosdefoc.com/

UZTAILA – JULIO JULY
1 Camille-extreme(Isaba)31,6km/2033mD+/ Euskal kopa / http://www.camilleextreme.com/
1 Skymarathon Ribagorca Románica (Vilaller-Lleida -42 km/2970mD+)
2? Urko igoera ( Eibar) - 6 km / 700 d+
6,7 Ronda dels cims Andorra -170km/13000mDd+/ http://www.andorraultratrail.com/
7 Restonica trail (Frantzia) – 68km / 5000mD+ /http://www.restonica-trail.fr/
10 Zumaia Flysch -21km? /1400mD+/ http://www.zumaiaflysch.com/
13,14,15 Ehunmilak ( Gipuzkoa - 167 km / 11500 d+ ) / http://www.ehunmilak.com/
15 Collarada 2xKV ( Villanúa - 17km / 2016 d+ ) / http://www.villanua.net/
28-29 Trail ANETO (Benasque-Huesca)96km/5950mD+/ www.nlmt.com/trailaneto
31 Aramotz (Zornotza-Galdakao-Bizkaia) 27km/1880mD+ / http://www.brinean.com/

ABUZTUA – AGOSTO - AUGUST
5 Km Vertical Torreón (Brañosera-Palencia) – 7,8km / http://www.torreon.branosera.com/
5,6 Vuelta al Moncayo (Calcena-Zaragoza) – 104km
7? Eretza igoera (Sodupe-Bizkaia) – 14,4km / http://www.ostruka-sodupe.blogspot.com/
7? Trail RAE de Otañes Silleta (Otañes-Castro -Cantabria)31km / http://www.trailrae.com/
7? Subida a los Hermanitos (Nava de Béjar-Salamanca) – 13km / http://www.runnersdebarrio.com/
13? Volta a Les Fonts d´Eslida (Eslida-Castellón) – 15km / 657 186 625
14? Peña Oroel (Jaca-Huesca) - 15 km / 1000 d+ /
21? Fuente de Paco (Villanua-Huesca) - 14 km / 600 d+/ http://www.eljuncarral.com/
24-26 Gran Raid Pyrenees (Vielle Aure-France)80/160/240km / http://www.graraidpyrenees.com/
25? Carros de Foc. Sky Runner (Aigüestortes-Lleida) – 60km / http://www.carrosdefoc.com/
25 Lezamako mugetatik (Lezama-Bizkaia) – 24,5km / 2000mD+ / http://www.lezamakomugetatik.com/
25? Pujada a Peu Sant Ramón (Sant Boi de Llobregat-Barcelona) – 5,2km / http://www.casboi.bom/
26? Cursa a la Guilla (Folgueroles-Barcelona) – 23km / http://www.diedre.cat/
26 Lezamako mugetatik –30km/2000mD+/EUSKAL KOPA/
31-1 Ultra Trail Mont Blanc (Chamonix-France)- 167 km / 9100 d+ / http://www.ultratrailmb.com/

IRAILA – SEPTIEMBRE - SEPTEMBER
1? Circular Pantá d´Oliana (Alcanar-Lleida) – 81km / http://www.grupexcursionistaoliana.org/
1? Burriac Atac (Villasar de Mar-Barcelona) – 17km / www.cevilassardemar.cat/burriaatac
2 Lezamako mugetatik(Lezama)25km/950mD+/Euskal kopa/ http://www.lezamakomugetatik.com/
2 CANON DO SIL (Parada de Sil / Ourense) - 34 km / 2.200 m d+ ) Españako kopa
2? Subida al San Millan-2122m (Pradoluengo-Burgos) – 4,262km / http://www.cmpradoluengo.org/
2? Cursa de Vinya (Sant Llorenc d´Hortons-Barcelona) – 10km / http://www.ajhortons.cat/
2? Quebrapates (Pobla de Llaviana-Asturias) – 30,5km / http://www.quebrapates.es/
8? Cursa de Muntanya Ciutat de Vic (Vic-Barcelona) – 21km / http://www.unioexcursionistavic.org/
8? Makisada (Sils-Girona) – 30km / http://www.makissils.blogia.com/
9? Arrateko XIX. igoera (Eibar-Gipuzkoa)- 5,5 km / 400 d+
11? Montblanc (Montblanc-Tarragona) – 21,6km / http://www.montblancextreme.blogspot.com/
11? Pujada a Sa Comuna (Bunyola-Mallorca) – 14,2km / http://www.samuntanya.com/
9-16 Tor de Geants (Aosta-Italia) – 333km / 24000mD+ / 150h max / http://www.tordesgeants.it/
16 Karraka VII Orozko ML (Orozko-Bizkaia)-28km/1835mD+/Euskal kopa Banaka-Taldeka/
17? Matagalls Montserrat(Coll Formic(El Brull)-BCN)83,4km/ http://www.matagallsmontserrat.cat/
17? Botamarges (Forna-Alicante) – 63km / http://www.botamarges.es/
18? Sorginen lasterketa ( Axpe-Urkiola - 25,6 / 1300 d+ )
23 Uharte Arakil-Beriain-4,5km?/1080mD+/Berikalen zirkuitua/ http://www.uhartearakil-beriain.com/
24 CuerpoMenteAlma Javalambre Trangoworld(Alfondeguilla-Castellón)105km/http://www.rutometro.com/
25 San Migeleko V. igoera ( Elgoibar-Gipuzkoa) - 5km / 400mD+
24-25 Maraton Lagos Covadonga (Arenas Cabrales-Asturias) – 42,2km / http://www.gmpsanta.com/
25? Pujada Cadafach (Castellar del Vallés-Barcelona ) – 15km / http://www.clubatleticcastellar.org/
25? Fons de la Tardor ( Castellón ) - 24,7 km / 1780 d+
29 Olazti ML(Olazti)23,2km/1367mD+/ Euskal kopa / http://www.olazagutia-urbasa.net/

URRIA – OCTUBRE - OCTOBER
1,2 Trenkakames ( El Vendrell - 81 km / 3800 d+ )
1? Cavals del Vent ( Cadí - 84 km / 6500 d+ )
2 Ultra Trail Guara Somontano ( 90 km / 4500 d+ ) http://www.ultratrailguarasomontano.blogspot.com/
6 Anboto KB – 3,8km /1093mD+/Bertikalen zirkuitua/ http://www.brinean.com/
9 VITORIA-GAZTEIZ (Gasteiz) - 29,5 km y 1500mD+/ Españako taldekako txapelketa
9? Subida Pico la Cruz (Galdames) - 7 km / 800 d+
13 Gorbeia zusien (Zeanuri) 28km/2000mD+/ Euskal kopa / www.
23 Maratrail Catalan (Le Boulou-France) – 42,9km / 1288mD+ / http://www.maratrailcatalan.net/
28 Goierri Garaia(Urretxu-Zumarraga)23km/1550mD+/Taldekako txap/ http://www.goierrigaraia.com/
AZAROA – NOVIEMBRE - NOVEMBER
17 Karakateko XIX. igoera (Elgoibar-Gipuzkoa)- 4km / 700mD+ / http://www.morkaiko.net/
24 Alkortako VI. igoera (Mendaro-Gipuzkoa)- 5,5km / 500mD+ /

ABENDUA – DICIEMBRE - DECEMBER
6-8 Boavista Ultra Marathon (Portugal) – 150km / 6000mD+ / http://www.boavistaultramarathon.com/
24 Belatxikieta X.igoera (Zornotza)16km/500mD+ / http://www.bizkaia.net/Kultura/kirolak/Kirolbide_Bizkaia/publikoa/visor_agenda_detalle.asp?Tem_Codigo=6344&Cod=2141&Idioma=EU&Ambito=9&Origen=Agenda

TOR DE GEANTS-2011: “HARMAILETATIK” - Albertxoren kronika

2011-10-14T14:10:00.000+02:00

Albertxo eta Josu

Hona hemen Albertxok idatzitako kronika Tor des Geants-en inguruan. Robertorekin ( Beasko ) batera Aosta-ko probaren jarraipena egin zuen, parte hartzaileoi laguntza emanez. Mila esker Albertxo!

"Niretzat, abentura hau 2010eko azaroaren 20an jaio zen. Egun hartan, Mendi Martxak eguna ospatzen zen Bermeon. Bazkalostean, Bermeoko Josu Artetxek perla hau bota zuen “datorren urtean Tor de Geants egiteko asmoa dut”. Ez nuen mikrosegundu bat bera ere pentsatu eta Western filmetako Billy the Kid pistoleroa baino arinago erantzun nion “hala bada, hantxe izango nauzu, laguntzeko prest”.

Ez ezazue pentsa txoriburua naizenik eta erabakiak pentsatu gabe hartzen dudanik. Egia esan, mendizalea naiz, iraupen luzeko ibilaldiak asko gustatzen zaizkit, aspalditik ezagutzen dut Josu eta sarritan ibili gara elkarrekin mendian. Normalean, probak ikustea baino parte hartzea atseginago dut baina aurtengo urtea sabatiko samarra izan denez, oraingo honetan laguntzaile lanetan jardungo dut.

Lanean baimena eskatu eta baiezkoa jaso ondoren, bidaia antolatzen hasi ginen.

Josuk izena eman zuen TDGn, Bermeoko Txeroky lagunminaren laguntzaz, Josu eta ordenagailua ez baitira apenas ezagutzen. Esan beharra dago TDGko lehen edizioan parte hartu zuela Txerokyk, parte hartu eta bukatu, jakina, 124 ordutan, hau da, 5 egun eta 4 ordu.

Lehenengo pausua emana zegoen, honek ez zuen atzerabueltarik Josurentzat, izena eman eta onartuta zegoen.

Maiatzaren 26an, Bizkaiako Sopela herrian, Killian Jorneten hitzaldia zegoen –hurrengo igandean Zegama-Aizkorri maratoia zen- eta aukera hau aprobetxatu gabe ezin utzi eta hara joan ginen Txeroky, Josu eta ni neu. Hitzaldiaren amaieran, bazkari on baten bukaeran bezala, eta postre gisa, argazki bat atera genuen Killianen aldamenean –a ze lotsa, ni asto zaharra zaldi lasterketaren alboan!-

Eta hitzaldiaren aretotik irteten ari ginela, gero nire bidailagun izango zen Beasko (Roberto) ezagutzeko aukera izan nuen. Beasko ez zegoen bakarrik, bere anaia –Oscar- ere hantxe ezagutu nuen. Oscarrek ere parte hartu zuen TDGko lehen edizioan eta aurten errepikatu egin nahi zuen, oso tipo gogorra benetan.

Josu eta Beasko elkar ezagutzen zuten iaztik. Izan ere, TDGko lehen edizioan biak joan ziren Beaskoren furgonetan Oscar eta Txeroky laguntzera. Argi dago Tor de Geants-ek baduela xarma berezia. Eta xarma horrek liluratu zuen Josu, “harmailetik” dortsala janztera pasatuz. Eta jakin badakit Josuk laguntzaile gisa Beaskorekin batera ondo baino hobeto pasatu zuela baina sabelean “alien”-a sartu zitzaion eta hori ezin kendu.

Beaskoren kasua ere aipatzekoa da. Iazko TDG edizioa bukatu bezain laster, aurten bertara bueltatuko zela esaten hasi zen. Halakoak sarri beroaldian esaten dira eta gero ahaztu, baina Beasko ez zebilen txantxetan. Oraingo 2.edizioa bukatu eta gero, 3.aldiz errepikatuko duela aitortu du, kurtsoa gainditu nahi ez duen ikaslea dirudi. Zer arraio dauka mendi lasterketa honek? Hau guztia gutxi balitz, Beaskok ibilbidea, ordutegiak, atseden gune eta abarren informazio zehatza eta amaigabea dauka bere buruan, akatsik gabeko mikroprozesadorea dirudi, zeharo harrituta utzi nau. Ausartu egingo naiz eta esango nuke Beaskok gustora hartuko lukeela eszedentzia lanean antolatzaile kontuetan laguntzeko musutruk.

Bigarren urratsa emanda. Josu eta biok bagenuen nola joan Courmayeurrera, Beaskoren furgonetan hain zuzen.

Jakin bagenekien Euskal Herriko beste batzuk ere joan behar zirela. Batetik, Gasteizko Marce, hau abioan zihoan, laneko Jandro lagunarekin. Bestetik, Oñatiko Iker, hau ere abioian joango zen, Andoaingo Kauldirekin.

Azkenik, Ehunmilak mendi lasterketa egunean, Josuk Edu Uriberekin egin zuen topo, elkarrekin planak egiteko. Geroago, halaxe suertatu zen, eta bi furgonetatan joan ginen Italiaraino.

Planak hobeto lotzeko, mendi irteera bat egin genuen Pagasarri eta Ganekogortara, eta gero bazkaltzera joango ginen. Halaxe ezagutu genuen beste partaide bat, Bilboko Javi Ugalde, Eduren mendilaguna. Mendi irteera ondo joan zen baina bazkaria apartekoa izan zen. Xehetasunak alde batera utzita, Josu eta biok uste genuen bazkari xumea egingo genuela, baina patuaren kontuak medio, Bilboko jatetxe onenean azaldu ginen laurok. Bapo jateaz gain, bazkalondo zoragarria egin genuen, bidaiako kontuak ondo lotuta utzi genituelarik.

Bidaiarako prestamenak primeran irten ziren. Orain irteteko eguna iristea baino ez zen gelditzen.

Heldu zen bada abiatzeko eguna, irailaren 8ko arratsaldea. Itziarko autopistako atseden gunean elkartu eta furgoneta biak martxan jarri ziren. Errepideko bidaia oso ondo joan zen, trafiko gutxi zegoen eta eguraldi ona. Bidaia hain neketsua ez egiteko, 600 kilometro inguru egin ondoren, autopistako atseden gune batean gelditu eta bertan lo egin genuen. Hurrengo egunean, ostiralean, Courmayeurren ginen.

Iritsi bezain pronto, iaz bigarren sailkatu zen Salva Calvo ikusi dugu eta agurtu. Hau hasiera polita! Gero, arratsaldean, Courmayeurreko kaleetatik ibili gara, dagoeneko badaude beste mendi korrikalari batzuk, tartean Aosta bailarako Gigi Riz, iaz azkenengo bukatu zuen eta lehenengoa baino ospetsuagoa bihurtuz, aurten 5.gelditu da atzetik aurrera. Gauean berriro ikusi dugu Salva Calvo eta berarekin solastu gara 5 minutu. Aurten irabazi nahi du, iazko zapore mikatza kentzeko.

Furgonetak leku estrategikoan utzi ditugu, dortsalak jaso behar diren gunearen aurrealdean dagoen aparkalekuan. Larunbata da eta hauteskundeen bezperan bezala, gogoeta-eguna: atsedena hartu, motxilak prestatu… eta parte hartu behar duten kristo guztiarekin hitz egin. Izan ere, furgoneten aurrealdetik pasatu behar dira dortsalen bila joan behar diren orok eta eguzkiak ederto jotzen duenez, estalki deigarria jarri dugu bi furgoneten erdialdean, eta honen estalpean mahaia eta haren bueltan gaude solasaldi ederrean erlojuari aurrera egiten uzten: UTMBko edizio guztiak bukatu dituen 65 urteko Francis De Stefanis frantziarra; Enric, Montse eta Pau –Enric-ek iaz ez zuen bukatu eta arantza hori kentzera etorri da-; Manel eta Pilar… eta beste hainbat. RAI telebistakoak ere guregana hurbildu dira eta gutako baten batzuk mikrofonoaren aurrean hitz batzuk bota ditu lotsaz josita.

Gaur gauean pasta party dago eta briefinga eta bertan bat egingo dute parte hartzaile eta laguntzaile gehienek. Ehunmilak-ean Edurekin parte hartu zuen Marc ezagutu dut. Baita ere txakurren konpainiarekin parte hartu nahi duen Joel, oso tipo bitxia benetan. Jangelan sekulako giroa dago, parte hartzaileak elkarri begira…bakoitzak bere istoriotxoak kontatzen…

Afalostean, lotara. Josuk badaki hurrengo 6 egunetan ez duela lo egingo pulamentuzko ohean eta horregatik, gaurko gaua hotelean pasatuko du.

Igande goiza da eta bi ordu barru lasterketa hastera doa. Hoteletik irten eta ile luze eta kizkurduna duen mutila ikusi dugu. Mutila ala neska, horrek du ilea, ezta? Gu bai inozoak, lasterketan bigarren postuan bukatuko zuena zen, ai ene!!!

Urduri nago, sabelean txingurriak izango banitu bezala. Itzelezko inbidia ematen didate lasterketako parte hartzaileek, baina oraingo honetan laguntzera etorri naiz eta atsegin handiz, nola ez! Batzuk izerditzera etorri dira eta gu, ordea, haiek animatzera eta laguntzera.

Lasterketa hasi eta gero, zoramena izan da, plazer handiko zoramena. Beasko eta biok furgonetaz jarraituko dugu lasterketa osoa, egunez zein gauez, otorduen ordutegi finkorik gabe, lo gutxi eginda, hara eta hona joanez, etaparen kronika idatziz blog honetan, mendi martxak eta elatleta foroetan –Internet jaunak hala uzten zigunean-. Laburbilduz, minutu bat ere ez aspertu gabe.

Ez gara izan lasterketa jarraitzera joan garen bakarrak: Montse, Ivone, Silvia –Donostiako Asisen neskalaguna-, Bilboko Samuel eta Lidia… Denok osatu dugu familia handi bat eta sarri ikusi dugu elkar lasterketan zehar. Laguntzaileok ama papera interpretatu dugu, gure parte hartzaile kuttunei ezer ez faltatzeko.

Egunak pasatu ahala, ezagutu dugu partehartzaile gehiago: Zaragozako Javi, Beasainen jaio baina Milanen bizi den Kranx, Ale eta Pochi kanariarrak eta abar luze bat.

Beasko eta biok oso bikote ona osatu dugu eta bion artean ahal izan dugun gehienei laguntzen saiatu gara, bereziki Oscar, Josu, Marce, Iker, Kauldi, Marc, Javi eta Eduri. Eduk zioen moduan, ekipo bat izan gara. Baina ez gara mugatu hauei laguntzera, baita ere Ana Sebastian, Ana Bustamante, Javi, Kranx…

Laskerketa igandeko goizeko 10etan hasi eta lehenengo egunetan mendi korrikalariek elkarrengandik gertu samar ibili badira ere, egunak pasa ahala haien arteko tarteak handitzen joan dira, eta horrek zailagoa eta batzuetan ezinezkoa egin du guztiei modu berean kasu egitea. Egoera horietan, SMSak eta telefono-deien bidez “bultzatu” ditugu aurrera egiten.

Lasterketa ikusten egon ez dena pentsa dezake “lasterketa batean lagundu daiteke akaso?” Nik ere galdera hori egingo nioke nire buruari. Argi utzi behar da gu gabe partehartzaileek berdin-berdin amaituko zutela lasterketa. Gure laguntza izan da, batez ere, han egotea –aurpegi ezagunak algaraka eta oihuka ikustea bezalako Red Bull-ik ez dago-, lokuluska ostean haiek esnaraztea, arropa-poltsa hurbiltzea eta tarteka-marteka kilometro batzuk haien alboan egitea nekea modu nabarmenean agertzen zen azken etapatan bereziki.

Hamaika anekdota izan dira eta hamaika lagun bitxi ezagutu ditugu, besteak beste:
* Zaragozako Javi-k eraman zuen frontala, txinoetan erositako horietako bat zen eta ganorazko bat utzi behar izan nion. Mutil honek ere bere aitaren errauts puska batzuk astindu zituen lau haizeetara lasterketaren mendi lepo altuenean duela gutxi hildako aita omentzeko.
* Andaluzian bizi baina italiarra zen gizonarena, 2010.urtean Decaironman bikoitza egindakoa (20 ironman jarraian, soilik idazten nekatu naiz).
* Lehena bukatu zuen mutilarena, Courmayeurreko helmugara iritsi eta erratu egin zela esan entzun genuenean –ez dakit inoiz gaindituko duen hain kolpe latza-.
* Hirugarren zihoan mutilarena, 5 kilometro falta zitzaizkionean lurrean ziplo erori zela eta proba bertan utzi zuela aditu genuenean –Pablo Criadok bera laguntzen geldituz egin zuena txalotzeko modukoa da-

Izan dira une estuak, esaterako, enteratu ginenean Salva Calvok lasterketa bertan behera utzi zuela; Marc-ek proba utzi egin behar izan zuela jakin genuenean; Zaragozako Javi helikopteroz ebakuatu zutenean; edota Javi eta Kranx, egun bat bai eta hurrengoan ere bai denboraz ia-ia mugatik kanpo iritsi edo irteten zirenean.

Une goxoak ere izan dira, hauen artean:
* Andoaingo Kauldiren emaztea isil-isilik lasterketan agertu zen unea, Kauldiren ezusteko zorionerako.
* Asis-ek neskalagunari muxu eman eta Josurekin batera helmugaratu zirenean.
* Kranx-ek bukatu zuela jakin genuenean, 7 minutu soberan zituela, azken aurreko postuan, Poulidor bezala, atzekoz aurrera begiratuta.

Den-dena ondo joan da. Gure taldeko guztiek bukatu dute, denbora barruan eta oso-osorik (Marc izan ezik). Egindako postua eta denbora bigarren mailan geldituko dela uste dut, azken finean norberak bere buruari egindako desafioa baino ez da izan.

Larunbat gauean, proba amaitu eta gero, hainbat korrikalari eta laguntzaile elkartu ginen helmuga ondoan zegoen pizzerian. Imagina dezakezue zein giro ederra izan zen mahai hartan. Afari horretan ere izan zen 3.sailkatu zen Pablo Criado –kirolari aparta- eta Bilboko Samuel eta Lidia –Transalpine Run egin ostean, TDG jarraitzen izan zirenak txintxo-txintxo-.

Galdetzen badidazue nork gozatu duen gehiago, parte hartzaileak ala gu laguntzaileak, ez dut batere argi erantzuna, Beasko eta bion aurpegia ikustea baino ez zegoen erantzuna zalantzan uzteko. Nik behintzat ez dut inoiz ahaztuko esperientzia hau. Ni poz-pozik ibili nintzen, baita nire telefono-konpainia, dei eta mezu ugari bidali nielako gure korrikalariei nondik nora zebiltzan jakinminez, baina ez naiz batere damutzen.

Bueltatzeko eguna ere heldu zen eta itzuli ginen nor bere txokora. Orain, bideoak eta argazkiak elkarri pasatzea eta afari-merienda goxo bat egitea baino ez da falta. Eta gero gerokoak. "

Nik “harmailetik” halaxe ikusi nuen TOR DE GEANTS.

Albertxo.

TOR DES GEANTS-2011:Marc-i elkarrizketa

2011-10-06T09:52:00.001+02:00

Marc Courmayeur-en.

-Quan vas plantejar fer aquesta dura i llarga proba d'ultratrail?

Ho vaig decidir en poc més de dos hores. Soc una persona de decisions ràpides. En Bodi, company del club, estava molt motivat per fer aquesta bestiesa. Em vaig apuntar bàsicament per aquest motiu.

Champillon ( 2707m ), guztira 25 izan ziren.

-Com van estar encarats els teus entrenaments de cara a tanta distancia?

Els entrenaments no han estat el meu fort. He anant fent cosetes de muntanya durant tot l´any però amb poc desnivell. Vaig començar per la Matagalls-Montserrat, varies curses de 15-20 km de munyanya, 7 cims, Ehunmilak, Maratons de Vall Congost, Zegama, Berga, entrenos variats a prop de casa i 6-7 caminades fins Altafulla. L´esperança d´acabar la cursa es basava en el patiment que soc capaç d´aguantar.
-Que vas sentir quan van donar el tret de sortida i feies els primers mts de la cursa?

Estava molt tranquil els moments previs de la cursa. La veritat és que veia molts nervis en la cara dels companys. Vaig estar molt més nerviós el dia de la Ehunmilak. Els primers metres van ser els únics que vaig córrer en tota la cursa. Realment era curiós veure la gent animant pels carrers principals de Courmayer, et feien sentir especial.

-Com va estar la teva cursa i ens agradaria que poguessis explicar etapa per etapa ?

La cursa l´havia plantejat en fer una mitjana de 55km diaris a un ritme lent per així no carregar en excés les plantes dels peus, la meva màxima preocupació. Sabia però que a un ritme baix tindria poc temps per descansar. Aquest crec va ser el meu error, el no descansar quasi gens. D´entrada puc dir que mai havia utilitzat pals de trekking, una altra bogeria meva al debutar en la cursa considerada la més dura del món (tenint en compte la distancia de 330km i el desnivell acumulat de 48.000 metres).

Col Arp ( 2538m ), lehen lepoa.

Etapa 1 (Courmayer-Valgrisenche) 48km amb +3750

La primera etapa evidentment era de tanteig. Vaig fer un equip amb dos amics vascos que ja coneixia de la Ehunmilak i això va ser perfecte. Va ser el dia on les condicions climàtiques van ser les més adverses, ens va ploure amb molta intensitat i també deu ni do amb el vent que hi havia en algun cim. Aquesta etapa la vaig cobrir en unes 15h. Descans de 1h per menjar, alguns estiraments i “sant” tornem-hi. A per la segona etapa!>

Etapa 2 (Valgrisenche-Cogne) 53 km amb +4137

Duríssima aquesta etapa. Aquí ja vaig veure que això era més seriós del que em pensava. Pujar un cim de 3.000 metres amb 1250+ en 5 km, un altre de 3.300 amb també 1200+, etc.. Era alucinant. En un dia havia fet més cims de 3.000 metres que en tota la meva vida!!!! Només havia fet el Puigmal feia dos mesos (2.950 metres). Vaig finalitzar l´etapa en 22h justes. Moltes parades per estirar i sobretot anar guardant. Encara quedava molt. Anava prou bé i amb força marge sobre els temps de tall. Aquí vaig dormir 45´al final d´etapa.

Etapa 3 (Cogne-Donnas) 46km amb +1383

Aquesta etapa ja començava a notar “cosetes” a les cames. La vaig fer pràcticament sol. Portava 110km i vaig parar a dormir en un refugi 45´ mal comptats i que em van saber a gloria. Era questió d´anar fent “migdiades” d´aquestes. Els quilòmetres anaven passant fins que vaig cometre l´errada greu de perdre´m al km 148, just abans d´arribar al final d´etapa. Vaig seguir una marca (fletxa groga) que no era de l´organització i em vaig endinsar en una muntanya tipus Montserrat. Es va fer fosc i negre ràpidament i em vaig posar histèric ja que no trobava la sortida, fins el punt de trucar al SOS de l´organització. Finalment vaig recuperar les marques i vaig poder sortir d´allà. Sempre recordaré aquell lloc. Vaig fer fotos de les marques errònies del lloc i al final d´etapa les vaig enssenyar a l´organització que va quedar paralitzada, van anar rapidament al lloc per evitar més errades. Un company de les Illes Canaries li havia passat el mateix. Jo estava molt emprenyat, havia perdut quasi 2 hores, no podia descansar, no hi havia temps per perdre. Menjar, canvi de roba i a recuperar temps perdut. Etapa coberta en 18h.

Etapa 4 (Donnas-Gressoney) 53km 4584+

Havia notat alguna punxada a la part final de l´etapa 3 al lateral de la cama esquerre, a la zona del genoll i això m´havia deixat molt preocupat. Suposo que el no descansar pràcticament gens va fer que això anes en augment. Aquesta etapa era duríssima, una altra etapa amb mes de +4000. Vaig tornar a agafar son i vaig fer una altra migdiada de 1h a darrere un arbre. Al despertar semblava que anava begut, tela amb les sensacions viscudes, totalment noves per mi. Vaig arribar a l´equador de la cursa (km 165) sense gaires problemes però a partir d´aquí vindrien els grans problemes. Les baixades van ser el meu enterrament. Aquella punxadeta al lateral del genoll va anar creixent fins el punt que no podia fer cap baixada. Desesperació total, m´havia sortit una lesió en poc més de 5km. Vaig fer-me un massatge, vendatge, treure´m la plantilla per pronar cap a dins i aixi descansar l´exterior de la cama…. No hi havia salvació. La baixada imposible, ja m´ho coneixia allò, tenia periostitits i inflamacio del lligament lateral extern del genoll. Ja havia tingut aquella lesió, vaig explotar a plorar com un nen. Plorar per una cursa, increible. Vaig plorar per tota la gent que m´havia donat suport. Volia dedicar la cursa a tots ells. Havia fet 4km en 4h, un infern la última baixada on ja baixava assegut a terra. Km 178, final de cursa. Destacar com a positiu que em van venir a buscar amb helicòpter i vaig gaudir de unes vistes extraordinaries dels Alps.

Gran Paradiso ( 4067m ).

-Quina va ser la més dura?

L´etapa més dura per mi va ser la tercera on em vaig perdre. Realment però va ser la segona pel desnivell que hi havia.
-Quantes hores vas dormir i què menjables?

Dormir fins a l´abandonament (dimecres migdia) diría que vaig dormir unes 2 hores en total. El poc descans crec que va ser molt negatiu per mi. El menjar era molt bo, tot a base de pasta, caldos, galetes, embotits… Em va comentar l´organització que es cremaven 9.000 calories diaries, he arribat amb uns 3kg menys acasa.

-Com anaves per la nit sense dormir gaire, veies bé el circuit?

El descansar 30´era com descansar 6h. L´experiènca de la Ehunmilak (única cursa de més de 85km que havia fet) crec que em va ajudar bastant a l´hora de gestionar bé la son. No vaig patir en excés en aquest sentit.
-Quin va ser el moment més dur i que va ser ho més dur?

Un moment molt dur va ser quan em vaig perdre i que em vaig posar molt nerviós. Però potser recordo l´abandonament com el moment més dur.

Parte hartzaileak helmugara iristen.

-Quan vas veure que tot s'acabava i què vas sentir quan vas tenir que abandonar?

Va ser una impotencia molt gran. Veure que vas bé de tot i que de cop et surt una lesió em va enfonsar. Molta rabia. No tenia cap butllofa al peu, sense son… tots els elements els havia guardat bastant però el tema que aparegués una lesió no hi comptava. Encara avui estic emprenyat, però la vida continua.

Mont Blanc ( 4810m ) ingurua, Bonati aterpera jeisten.

-Vas coneix gent de tot arreu, quines van ser les més curioses o amb quina histories et quedaries?

El conèixer gent és lo millor. Sobretot he conegut gent de l´estat español (Vascs, catalans, illes canaries..). De fet la muntanya és un món molt petit a nivell de persones i al final tots són els mateixos. És un ambient molt agradable i la companyonia és molt gran. Em quedo amb la historia del Joel de Sabadell que volia fer la cursa acompanyat dels seus gossos (l´organització no el va deixar portar els gossos al final, nomes 1era etapa). Aquest noi va venir des de Sabadell amb bicicleta (700km en una setmana) i després va fer la cursa on va acabar evidentment. Un animal de la muntanya.

Antolakuntzak lan handia egin zuen. Mila esker!

-Com va ser l'organització?

L´organització impecable. En tot moment estan pendents dels participants. Màxima puntuació.

Col Malatra ( 2936m ), azkena!

Marc-ek datorren urtean pasatuko du, ziur!

-Amb que et quedes de tot el que has fet?

Em quedo amb tot el que he après. També que haig de ser més humil amb el meu cos i entrenar de forma adequada. També que fer una cosa així s´ha de preparar com deu mana i també que si puc tornare al Tor de Geans. També estic super content de la gent que he conegut i també pel tomb amb helicòpter que vaig fer. Però amb el que em quedo més és amb amb tot el suport que he rebut des de Vilafranca i rodalies via sms.
-Des de la nostra web hem fet un seguiment dia a dia, i molta gent t'ha seguit, tens algo a dir a totes aquestes persones que han estat darrera de un ordinador veiem el teu desenvolupament en la cursa?

Ha estat increíble el total de sms que anava rebent en la cursa. Era emocionant, una experiencia única per mi. Volia acabar la cursa per agrair a tothom el seu suport. Només puc dir una cosa, GRÀCIES, MIL GRÀCIES.
-Valoració final:

He après moltíssim. Crec que hi haurà un abans i un després en mi. Vull preparar-me com deu mana partir d´ara. Ara a recuperar la lesió i després a entrenar. Estic més motivat que mai.

Zorionak Marc, hurrengo urtean bukatuko dezu!

-Alguna cosa a dir?

Doncs que a la vida s´ha de valorar el que tenim i amb les situacions extremes que he passat ho he tornat a veure. Felicitar enormement al Bodi per la gesta que ha fet, és realment un crack. És el meu referent en aquestes distancies. Espero que un dia pugui estar a la seva alçada, caldrà molt d´entrenament però. Agraeixo també a tota la meva familia i els amics que m´heu animat des de casa. Em quedo amb això, moltíssimes gràcies! Una gran abraçada a tots!! Si el cos aguanta tornaré al Tor de Géans, ho prometo.

TOR DES GEANTS-2011: Eduren kronika

2011-10-05T10:02:00.014+02:00

TOR DES GEANTS-2011

Luzera: 330 km

Dennibel +:24000mD+

Epea: 150 orduko epean

Tokia / Data: Cormayeur / 2011-09-11-16

Informazio +: http://www.tordesgeants.com/

Bonati aterpetik ( 2033m ) Bertone aterperako ( 1966m ) bidean, azken txanpan!

Denborada guztia TOR-a prestatzen ibili ondoren jadanik iritsi da eguna. Aurten Transgrancanaria-123km, Tramontana-105km, Soplao-125km eta Ehunmilak-167km ultrak egiteaz gain makina bat ibilbide luze burutu ditugu urtarriletik hona. Gainera udan entrenamendu zehatza izan dugu Villanuan ( Huesca ) 1000 bat metrotara. Bertan Collarada (2886m) mendira 5 aldiz igo garelarik. Guztira 1000 bat km daramagu entrenamenduetan eta beste 1000 bat km proba ezberdinetan.

Basque team:

Marce, Krans, Javier, Oscar eta Iker goian,

Edu, Kauldi eta Josu behean.

Asis falta da!

Asis Ostolaza.

Krans, Victor Gonzalez

Josu Artetxe

Iker Agirrebalzategi

Marce Temprano

Edu Uribe

Javier Ugalde

Oscar Martin

Courmayeur-era ( Aosta ) etorri garen euskaldunak talde ederra osatzen degu. Batzuk aspaldiko lagunak gara, Javierren kasu; beste batzuk iazko eta aurtengo ultretan ezagututakoak Marce, Oscar eta Josu kasu. Lagun hauetaz gain, Courmayeur-en Asis, Kauldi eta Iker-ekin bat egin dugu azken Ehunmilak-en izandakoak. Kuadrila borobiltzeko Albertxo eta Roberto mendizaleekin bat egin dugu, laguntzera etorriak. Azkenik, beste euskaldun bat ezagutu degu; Krans, Milanen 6 bat urte bizitzen daramana. Iaz ere TORa burutzen saiatu zen, baina hankek ez zioten asko lagundu.

Gogoratu iaz Oscar, Txeroki eta bermeotarrak izan zirela TORa burutu zuten lehen euskaldunak, beraz gu guztiok beraien jarraitzaileak besterik ez gara. Ilusio honekin Courmayeur-eko polikiroldegi ondoan oinarrizko kanpamendua osatu dugu bi furgoneten artean toldo handi bat jarriz. RAI telebistakoak ere guregana gerturatu dira elkarrizketaren bat egitera! Giro onean ultretako bete-behar guztiak ( pectorale-dortsala jasotzea, derrizgorrezko materiala aurkeztea eta ibilbideko tarteko guneetarako boltsak uztea ) egin ondoren proba aurreko afarirako elkartu gara "pasata-party"an. Gune honetan munduko ultretako kamiseta ugari ikus daitezke: Toubkal-125km, Marathon des Sables, Libyan-500km, Gran Raid des Pirineés-160km, Ehunmilak-167km, Transgrancanaria-123km, Mercantour, Transalpina-run ... Afarian Joel katalana ezagutu dugu; Bartzelonatik bizikletaz etorri berria da txakurrarekin! Gero probaren zehar berarekin behin baino gehiagotan bat egingo det eta sukaldari trebea dela jakingo det.

Courmayeur Mont Blanc-en ondoan dagoen Aosta bailarako herri ezaguna da. Neguan eskiatzailez eta alpinistaz betetzen da, eta udan mendizale eta eskalatzaile ausartez. Beste aldean Chamonix herri frantseza ageri da. Bi herriek Mont Blanc-eko hormatzarra baldin badute tartean, harreman handia dute. Joan zen mendetik 11,6km-ko tunelaz gain, 4000m-tatik igarotzen den teleferiko ikaragarri bateaz loturik daude. Horrela japoniar turistak, esfortzurik gabe, garaiera eta paisaia bertikaletara hurbildu daitezke.

Guzti honek magia berezi bat ematen dio "Alpeetako meka" deitu izan zaion ingurune honi. Irteera eguna, igande goiza, iritsi da eta pankartaren azpian saltaka egiteko unea. Irrikitan gaude guztiok. Musika topera eta abiatu gara.

COURMAYEUR -1224m ( irteera ) / 0 km / Irailaren 11a, igandea, 10:00 - Guztira: 00h:00
Bideoa ikusteko: http://www.youtube.com/watch?v=LMmk5F1k25c&feature=related

Lehen metroak Courmayeur-eko jendearen txalo eta oihuen artean egin ditugu. Momentu hauetan mendiarekin bat egitea besterik ez dut nahi, adrenalina guzti hau bideratzeko. Marc katalana alboan dut, Ehunmilak-en elkarrekin egindako km-ak gogoratzen ditudala. Balentria handia egin zuen mutiko honek. Aurten hasi da distantzia luzeetan eta jadanik TORean dago. Eutsi goiari! Col d´Arp (2051m) gure lehen aldapa dugu eta Courmayeur-etik (1224m) 800mD+ desnibela dugu. Pare bat ordu barru pasabide honetako iskanbila entzungo dugu; jendeak zintzarri erraldoiak igo baititu gu animatzeko. Helikopteroa ere imaginak grabatzen ari da eta partaideon ilara amaigabeak zirrara sortarazten du.

COL YOULAZ -2051m ( lepoa ) / 12 km / Irailaren 11a, igandea, 12:15 - Guztira: 02h:15
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/j8X7hGieh-A
Javier eta Iker-ekin bat egin det lepoan. Igoeran Marce-rekin topo egin det eta atzerago gelditu da. Jeitsieran lasai goaz, baina jendea oraidik urduri nabari det. Hau hasi besterik ez dela egin!

LA THUILE -1458m ( herria ) / 17 km / Irailaren 11a, igandea, 13:13 - Guztira: 03h13
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/Pdg95hD1teU
Lehen herrixka; La Thulile. Albertxo eta Roberto animatzen egon dira gure zain. Proba osoan zehar horrela ibiliko dira jarraipen neka-ezina egiten, beti animoak ematen eta gutaz arduratzen. Askotan eskertu ere ez diegu egiten, baina beraiek badakite proban buru-belarri goazela eta ez dagoela formak zaintzeko asti handirik. Mila esker!

Beste aldapa bat hasi dugu ( 1100mD+ ) Deffeyes aterpera ( 2500m ) bidean, eta eguzkiak gogor jotzen du. Hidratatzea eta ondo jatea ezinbestekoa da. Hasierako tarte hauetan helburu nagusia hori da: gorputza estabilizatzea eta sabela egonkortzea. Asfaltoko pista batean saltaka hasi naiz eta gutxira Oscar-ekin bat egin det. Telefonoz hitzegiten ari da, ze arraroa! Oscar eta bere kolegak, beti deika! Aurrera egin det eta Gigi-rekin bat egin det oraingoan. Mendizale hau iaz azkena iritsi zen, eta zekulako ongi-etorria egin zioten. Valdostanoa izaki, bere lagunek bandera gorri-beltza eman eta han sartu zen Cormayeur-eko plazan Gross lehengusuek ( lehen gizonezkoa eta emakumezkoa izan ziren )aupetan hartzen zuten bitartean.

Bidean gora paisaia ikusgarria da, Rutor glaziarra parez pare dugu. Bularreko boltsikotik kamara hartu eta argazkiak ateratzen hasi naiz. Hona familiarekin etorri behar naiz. Umeek asko disfrutatuko lukete! Emaztea eta biok orain dela 10 bat urte bide hauetatik ibili ginen, "Alta Via uno" eta "due" eginez.

DEFFEYES -2500m ( aterpea ) / 27 km / Irailaren 11a, igandea, 15:52 - Guztira: 05h52

Goseak arrapatu nau eta goxoki mordoxka ahoan sartuz indarrak berreskuratzeari ekin diot. Laster Deffeyes aterpera iritsi naiz. Hemengo anoa nahiko sinplea iruditu zait, zopa norberak prestatu behar du, ur beroa, "estarlux" eta fideotxoak nahastuz. Edabea eskasa irten zait, "estarlux"arekin pasatu egin bait naiz. Ahoko zapore txarra urarekin garbitzen saiatu naiz, baina aterpeko generoak harrituta utzi nau. Horrela badira hurrengo anoak akabo! eta oraindik 45 falta dira!

SMS-Joserra Sousa: "Aupa edu animo a darlo todo valiente, ke eres un valiente, desde aki mutxa fuerza!"

COL HAUT PAS-2857m / 29 km / Irailaren 11a, igandea, 17:00 - Guztira: 07h00

Col Haut Pas-etik ( 2857m ) igarotzean eguneko 2. jeitsierari ekin diogu ( 850mD- ). Arrapaladan Promound-eko aterpera (2017m) abaitu gara, eta bertara iritsi bezain laister eguraldia aldatzen hasi da.

PROMOUND -2017m ( aterpea ) / 33 km / Irailaren 11a, igandea, 18:00 - Guztira: 08h00

Zerua beltzitu egin da eta urrutian trumoi batzuk entzun ere! Iragarri bezala ekitza izango dugu. Hurrengo egunak eguzkitsuak izango badira ere. Horrela bada gaitzerdi! Orain goruntz egin behar degu ( 800mD+ ).

COL CROSATIES-2829m ( lepoa ) / 36 km / Irailaren 11a, igandea, 19:03 - Guztira: 09h03

Crosaties lepora (2829m) iristen nagoela lehen euri tantak nabari ditut, baina Joxerra Sousak utzi didan txamarra arina lepoa igaro ondoren jantziko det, lepo inguruak beti bait dira haizetsuak eta babesean hobeto egiten dira motxilako maniobrak.

PLANAVAL-1517m ( herria ) / 43 km / Irailaren 11a, igandea, 21:30 - Guztira: 11h30

Planaval-erako jeitsieran ( 1300mD- ) gauak arrapatu gaitu. Herrixkara iristen Javierrek ziztu bizian pasatu nau. Javierren espezialitatea jeitsierak dira. Igoeran bat egin det berarekin, pentsatu det. Jadanik blai eginda gaude. Euri zaparradek eta gauaren iluntasunak balentria kutsua ematen dio momentuari. Baina hurrengo anoarekin guztiz kontzentratua noa eta ez dago despistatzerik.

VALGRISENCHE-1662m (base vita) /47 km/ Irailaren 12a, astelehena, 23:00 - Guztira: 13h00

Valgrisenche "base vita" bat da, parte hartzaileon eskuko boltsa prest dugularik, eta jan, edan, dutxatu eta lo egiteko aukera ematen duena. Igaro behar ditugun zazpiretatik lehena. Zer egin behar dudan argi dut; erropa bustiak kendu, dutxatu, lehorrak jantzi, afaldu eta hurrengo aterpera irten. Parte hartzaile gehienek bertan lokuluxkada bat botako dute, baina zonalde hau ezagutzen dut, eta badakit hurrengo aterpea egokiagoa dela loarekin bat egiteko. Gerora, estrategia hau egokiena dela demostratuko da. 3. gelditu zen Pablo Criadok esan zidanez " base vitetan jaleo larregi zegoen, eta aterpeak gehiago erabili behar izan nituen". Hala ere norberak ikusi behar du bere indarrak eta nekeak bideratzeko modua zein den. Tor des Geants-en aterpeetan 2 orduko epea duzu lo egiteko, guztiok 5 ordu egingo bagenitu ezinezkoa izango litzateke. kontutan hartu behar da 500 parte hartzaile aterpe batean ez direla sartzen, eta lo egiteko aukerak aterpeetan murriztuak direla. Area vite-tan berriz nahi beste lon egin dezakezu, denbora mugak igaro gabe! Valgrisenche-n adibidez asteleheneko goizeko 7:00ak arte geneukan, eta gu gaueko 0:30 atzean utzi genuen, beraz 6 ordu pasatxoko denbora koltxoia lortu genuen. Orain indarrak dosifikatzeaz gain, denbora kudeatzea izango dugu helburu nagusi.

CHALET EPÈE-2366m (aterpea) / 57 km / Irailaren 12a, astelehena, 02:36 - Guztira: 16h36

Valgrisenche-tik irtetzean emaztearekin eginiko zeharkaldia etorri zait burura berriro, ezberdintasun bakarra parean dagoen hormatzarra da. Gaueko iluntasunean farola batzuei esker urtegi erraldoi batek baila erditik mozten du. Urteak ez dira alperrik pasatzen eta gizakiaren sarrazkiak ere ez!

Ez dut logurerik eta euri zaparradak tantak bihurtu dira, beraz martxa onean noa. Baina gehien baloratzen dudana sablea da. Aurten hobetutako puntu bat da. Aurreko urteetan beti erdi botaka ibiltzen nintzen, orain berriz janarekin disfrutatzen det, ez bada "estarluxa"rekin nahasketetan ibili behar! Kontua ibilbidean zehar goserik ez pasatzea da, eta anoetara estu eta larri ez iristea. Horretarako pisu gehiago eraman behar bada, janari gehiago, ba eraman! Baina batez ere, eta uzkeria bat dirudi baina gakoa hemen dago; behar dena eskura izatea. Askotan motxila barruan behar duguna ez ateratzearren hurrengo anorarte eusten ibiltzen gara, erru galanta! Motxila egokitua dut, eta edari, janari, kamara eta mobilarentzat boltsiko batzuk josita dizkiot bularreko tiretan. Dena eskura, eta erabili behar denean.

Chalet Epée-ra iristean ( 700mD+ ) 2 orduko lokuluxka bota det. Aterpeko zaindariak "basqui" deitu nau, nongoa naizen ohartu denean. Te gehiago eskeintzen zidan bitartean berriketan ibili naiz. Irtetzean daramadan 2 bidoietako bat bertan utzi dudala konturatu naiz. Orain dela 10 minutuko kontua izan da, baina ez daukat gogorik igo dudan 100 metroko desnibela berriro jeisteko. Zeharkaldi honetan anoak bata bestearengandik ez daude oso urruti ( 10 km, 3 ordutara ) eta likidoak berreskuratzeko ez dago komeriarik; beraz, bidoia bertan ustea erabaki det, eta aurreko parte hartzaileen erritmoari itsatsi naiz. Frontalen argiekin gauak magia puntu bat hartzen duelarik, Fenetre lepora iritsi arte ( 500mD+ ). 2840 metrotara gaude. Gaueko 4:00ak dira eta Rheme herrixkara eramango gaituen jeitsiera zig-zag bertikal amaigabe bat da ( 1100mD- ). Magiak alde batetara utzi eta buru-belarri amildegi honetan kontzentratzen naiz. Lepo honek arriskutsu fama du jeitsiera ikusgarriagatik eta ez da arritzekoa, eskerrak guk gauez igaro dugula!

SMS-Joserra Sousa: "Aupa edu animo, resistir es vencer, el sufrimiento es pasajero, la gloria eterna"

RHEME N.D.-1738 ( herria ) / 65 km / Irailaren 12a, astelehena, 05:27 - Guztira: 19h27

Rheme-ko anoan ondo jan eta edan ostean emazteari sms bat bidaltzen diot, nahiz eta goizeko 5:30ak izan. Handik gutxira erantzun dit "animo, eutsi". Horretan nabil ba, eusten! baina disfrutatzen ere bai! Urtean zehar eginiko entrenamenduak, atletismoko pistean bai Elgoibarren (Mintxetan) bai Eibarren (Unben), eta garaieran eginiko saiakerak bai Villanuan (956m) bai Collaradan (2886m), bere emaitzak ematen ari dira. Hala ere hurrengo lepoa, Entrelor (3002m), tentea bezain luzea izan da ( 1300mD+ ). A ze aldapa! Buka ezina zirudien, eta gainera 3000 m-tara ahalegina bikoiztu egiten zen.

COL ENTRELOR-3002m (lepoa) / 70 km / Irailaren 12a, astelehena, 08:11 - Guztira: 22h11
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/2AbZXqS9WYU

Lepoa igaro ostean paradisua aurrez aurre: Gran Paradiso (4067m) , eta "bivaco" bat atsedena hartzeko. Iglu antzeko etxetxo honetan uraz gain birra Moretti eskeini didate, eta hasieran ezetz erantzun badiet probatzeko irrikia sartu zait, 3000 m-tara garagardo bat edatea ez baita egunero gertatzen! Jeisteko gero komeriak izango ditut ( 1400mD- ). Normalean alkoholik ez dudanez edaten, italiar garagardo ezagun honen eflubioak burmuinean dantzan izan ditut, eta horri garaiera eta nekea gehitzen badiogu zorabiotik ez nau inork libratu!

Jeitsieran helikoptero bat gure gainean burrundaka ibili da, proba honen garrantzia azpimarratuz. Parte hartzaileen segurtasuna zaintzeaz gain, behar izan ezkero erreskateak egiteko baitabil, telebistarako imaginak hartzeko parada izaten du. Baina nire hurrengo paradara iristeko oraindik pare bat ordu behar izango ditut, eta Eaux Rousse-ra iristen ari nintzela Ikerrek eta Javierrek aurreratu naute. Abantailarekin doaz, Morettik ez ditu bere sarean arrapatu!

EAUX ROUSSE-1654m (herria) / 79 km / Irailaren 12a, astelehena, 11:00 - Guztira: 25h00

Eaux Rousse-n Albertxo eta Robertorekin bat egin dugu. Eskertzekoak dira beraien animoak eta atentzioak. Probaren berri ematen digute; "iazko irabazleak Valgrisenche-n proba utzi duela, Salva lehen postuan doala ... ". Hau entzutean probaren gogortasunaz ohartzen hasi gara. Betiko janariaz naskaturik, aldameneko hotelean sartu naiz zuzenean eta gozari kontinental bat eskatu det. Javierri ere ondo jatearen aukera komentatu diot eta berak entsalada bat eta arraultza frijitu bi patatekin irentsi ditu. Ze arraio, beste parte hartzaile batzuk hotelean lo ere egin dute, eta laguntza hau aprobetxatu egin beharra dago. Bapo gozalduta eguneko bigarren 3000 m-ko lepoari ekin diogu ( 1700mD+ ), gainera ibilbide osoko punturik garaiena da: Col Luson (3299m). Hasieran astiro astiro joan gara, burua aska freskagarrietan sartuaz, eta txapela blai eginda buru gainean jantziaz. Bero egiten du eta babesteko neurri guztiak hartu beharrak ditugu.

COL LUSON-3299m / 90 km / Irailaren 12a, astelehena, 15:45 - Guztira: 29h45

Aurreko lepoko ( Entrelor-3002m ) igoeran ez bezala Lusson-eko lepoa, arritzekoa bada ere, ziztu bizian igaro det. Topera noa! Momentu hauek ondo dosifikatu behar dira, eta indarrak jeitsierarako utzi ditut. Lepoko ikusmira itzela da; urrutian Monte Rosa (4485m) nabari da eta Alpeen bihotzean gaudela dirudi.

Col du Loson ( 3299 m ) lepora iristen: http://youtu.be/CXySh0USUbE

Col du Loson ( 3299m ) lepotik jeisten.

Jeitsieran ( suge batek utzitako arrastoa zirudien bihurgunez beteriko bidexkatik hegan egin degu. Tartean beste bivako bat igaro ondoren Rifugio Victorio Sella-runtz abiatu gara ( 800mD- ). Aterpe honetan aldiz, Moretti laguna alde batera utzi eta moncheta jateari ekin diot.

RIF. V. SELLA-2585m (aterpea) / 94 km / Irailaren 12a, astelehena, 16:50 - Guztira: 30h50

Aterpe honek izen handia du, eta bere kokapena ikusgarria da. Hala ere guk ez dugu bertan denbora gehiegirik egoteko asmorik eta Cogne-ra abiatu gara. Jeitsira oso malkartsua izan da ( 1100mD- ), toki batzuetan ia destrepatzen ibili garelarik!

Halako batean txintxirrin baten hotsa entzuten det; jendeak zenbat animatzen duen Aostan! pentsatu det. Animoak ziren baina Samu Arroyo-renak! Trans-alpine-run-etik eorri berria da eta lagunen jarraipena egitera etorri dira iragarri bezala. Lidiarekin geroago egingo degu topo. Alpeetan ospatu berri den proba honetan Edurne Pasaban-ek ere parte hartu du Idoia izeneko lagun batekin. Idoia ondoezik ibili denez biak kanpoan gelditu dira. Xabier Lekuona eta Leire Gorostidi ere bertan izan dira, ia poiuma zapaldu dutelarik; 4.ak! Samu-Lidia bikotea 21. postuan bukatu zuen azkenik. Sustoa ere izan zuten lehen egunean Lidiak zorabio bat izan baitzuen! Gerora errekuperatu zen eta egunero etapa mugatuak joan dira egiten. Ez da Tor des Geants bezala, hemen non-stopo eran gabiltza, norberak nahi edo ahal duenean geldituz, denbora aurrera doalarik, lotan zaudenean ere!

COGNE-1531m (base vita) / 102 km / Irailaren 12a, astelehena, 18:35 - Guztira: 32h35

Cogne ibilbideko bigarren base vita da, eta jadanik 102 km burutu ditugu! Baina oraindik arratsaldeko 18:00ak dira eta Javier eta biok jarraitzea erabaki dugu, hurrengo aterpean, 15 km-ra dagoena, lo egiteko esperantzarekin. Roberto eta Albertxo gure beharretara egon dira, Cognera iristeko azken km-ak gurekin burutuz. Robertori jarraipen furgonetaren ondoan argazki bat egin diot, han zegoen tipoa maleteroaren ateak parez pare zabalik eta bere praka batzuk nire emanez. Praka luzeak lehortzen ari dira oraindik eta bere pirata antzeko batzuk primeran etorriko zaizkit.

GOILLES INF.-1830m (herria) / 107 km / Irailaren 12a, astelehena, 20:30 - Guztira: 34h30

Goilles herrixkara iristen ari nintzela ( 300mD+ ) familiakoei hotsegin diet. " Aitatxo!" entzun det telefonoaren beste aldetik. Momentu batean neke guztiak joan zaizkit eta beraiekin berriketa batean hasi naiz. Glaziarrak ikusi ditugula, eta itsasoan egoteaz gain zergaitik ote dauden mendian galdetu didate. Nekea bapatean etorri zait bueltan, baina oraingo honetan burura. Heidiren herrian nagoela aipatu diet, laster batean kokatu daitezen, baina hemen Peio ez dudala ikusi erantzi diet. Hala ere Heidi ez zaie asko interesatzen eta glaziarrarekin jarraitu dute, "nola mugitzen dira glazirrak?" Berriketak atera biderik ez zuenez amatxorekin jartzeko esan diet. Pazientzia zkar galdu dudala erantzun dit emazteak. Arrazoirik ez zaio falta!

Senideak agurtu ondoren, indarberriturik, Javierrek bere mendizale eta ultrailer esperientzia martxan jarriko du jarraian. Gauaren iluntasuna gainean dugu eta loa ere bai, baina aterpea oraindik urruti, 3 bat ordutara! Beraz zer egin? Ez estutu eta bide baztarrean ordu erdiko lokuluxkada bat egin! Batek pentsatu dezake hobe dela aterpera iritsi arte loari eustea, baina orain loaldi txiki batek aterperainoko bidea erreztuko digu. Mendia lehorra, gau epela eta bailararen hasieran gaudenez atsedneko parada ezin hobea dugu base vitako iskanbilatik urrun. Javierrek asmatu du, hasieran ordu erdi "galdu" dugula badirudi ere "irabazi" egin dugula zalantzarik ez dugu. Gure bivakoaren aldamenetik pasatu diren parte hartzaileekin aterpera iristear geundela ( 700mD+ ) bat egin dugu, gu osorik eta beraiek jota.

RIF.SOGNO-2534m (aterpea) / 117 km / Irailaren 12a, astelehena, 23:57 - Guztira: 37h57

Sogno-ko aterpean Manel eta Pilar-ekin egon gara. Katalan bikote honekin harreman bikaina izango dugu zeharkaldi guztian zehar. Jadanik 50 urteak pasata dituzte baina mendizale amorratuak dira. Neguan gainera iraupen eskia praktikatzen dute eta beraien alaba, Alba, Pierra Menta irabazi zuen junior mailan!

Aterpean 2 ordu lo egin ditugu eta gozaria mundiala izan da, untxia ere izan dugu dastatzeko! Zer gehiago behar dugu? Konpainia onean, Alpeetan barrena eta irrifartsu!

SMS-Joserra Sousa: "Aupa edu ke tal vas, komo lo llevas, koge tu ritmo y no pares de komer animo"

COL FENETRE-2827m / 118,5 km / Irailaren 13a, asteartea, 03:25 - Guztira: 41h25

Fenetre lepora gauez iritsi gara ( 300mD+ ). Hemendik Donnas-era 30 km eta 2500mD- dugu. Guztira 6-7 bat ordu behar izango ditugu jeisteko! Sekulan halako jeitsiera luzerik ez det burutu.

RIF. DONDEMNA-2151m (aterpea) /124 km/Irailaren 13a, asteartea, 05:00 -Guztira: 43h00

Aurretik Dondemna aterpetik igaro gara ( 700mD- ), eta bertan jakin dugu Salvak proba utzi behar izan duela belauneko arazoengatik. Iluntasunean jarraitzen dugu eta momentu batean bidea adierazten duten banderinak galdu ditugu. Halako batean foko handi bat ikusi dugu gugandik 100 bat metrotara. Bertara hurbildu eta gure harridurarako RAIko kamara bat zen! Gaueko imaginak hartzen ziharduten eta galdutako bi lagunentzat laguntza ezin hobea izan da. Ixil ixilik egon dira gu igaro arte, ahalik eta naturalen agertu gintezen.

CHARDONNEY-1450m / 130 km / Irailaren 13a, asteartea, 06:30 -Guztira: 44h30
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/gw0JIm0gCHM

Chardonney-ra iristean ( 700mD- ) jeitsiera lasaitu egin da, baina bukatu ez. Hurrengo km-ak gora-beheratsuak izan dira. Basoan barna bailara ezberdinak igaro ditugu, zubiz beteriko zonalde honetatik. Harrizko eraikuntza hauek ikusgarriak dira. Aintzinan halako garaierako arkodun zubiak egiteko trebesia ederra zuten bertakoek!

PONTBOSET-791m ( herria ) / 139 km / Irailaren 13a, asteartea, 08:50 - Guztira: 46h50

Pontboset-en erromatar aztarnak ikusten hasi gara ( 700mD- ). Defentsarako goterleku erraldoi batek herri guztia menperatzen du. Donnas-era iristeko berriz erromatar kaltzada batetik igaro gara. Gurdien gurpilak harrietan utzitako marrak ikusgarriak gara.

DONNAS-330m ( herria ) / 149 km / Irailaren 13a, asteartea, 10:45 - Guztira: 48h45

Donnas-en 3. base vita izan dugu ( 450mD- ). Dutxatu, bazkaldu eta lo. Altsatu naizenean, bide batez, Albertxok internet-ekin konexioa zuenez blogerako kronikatxoa ere egin det. Giro ona izan dugu taldean. Oscar-ekin ere bat egin degu, eta nekea aurpegietan nabari zaigu.

Pilarrek bertan behera utzi behar izan du proba, belaunek stop esan baitiote. Besarkada handi bat eman diot eta erabaki zuzena hartu duela komentatu diot. Pilarrek uztailean Andorrako UT-a egin zuen, 170km 56 ordutan! Gogorra benetan!

Javier eta biok berriz ere elkarrekin aurrera ekin diogu. Hurrengo helburua Coda-ko aterpea izango da, 7 bat ordu eta 2000mD+! Bero sargori egiten du eta asketako ur freskoa gure medizina izan da.

SMS-Joserra Sousa: "korre edu korre"

PERLOZ-663m ( herria ) / 154 km / Irailaren 13a, asteartea, 16:00 - Guztira: 54h00

Perloz-en emakume nagusi batzuk zintzarriekin animatzen ikusi ditugu ( 500mD+ / 200mD- ). Hau bai iskanbila! Gainera kristoren pankarta erraldoia zuten ipinita anoaren ondoan, 10x10m-koa! Jendeak badaki aldapa gogorra dugula zain, eta bultzada bat emateko montaje ederra eraiki dute. Mila esker!

Perloz-eko zubia ikaragarria da.

SASSA-1305m ( herria ) / 161 km / Irailaren 13a, asteartea, 19:15 - Guztira: 57h15

Sassa herrira ( 700mD+ ) iritsi aurretik ibilbideko harrizko zubi ezagun zein ikusgarriena igaro dugu. Argazki larregi etara ditugu eta Manel-ek turistak ematen dugula aipatu du. Segi aurrera!

Coda-ra iristea kostatzen ari zaigu, luzea da, baina berriro ere lasai goaz. Puntu kritikoa da honako hau. Iaz frantziar bati ondoeza eman zion, berak kontatu didanaren arabera, eta Codara iritsi baino km bat lehenago lurrean geldirik gelditu zen, ez aurrera ez atzera. 5 bat ordu egon zen egoera hartan, azkenean piskanaka piskanaka jaiki eta aterpera heltzea lortu zuen.

Guk ere Coda-ra iristeko komeriak izan ditugu, baina ez gure egoera fisiko edo animikoagatik Marc-en deiagatik baizik! Marc Donnas-era iristear zegoela basoan galdu da eta gauak arrapatu du.

-Edu, galdu egin naiz, ez dakit zer egin! -telefonoz Marc-en ahotsa urduri sumatu det.

-Lasai Marc, bidean egin atzera eta banderinekin bat egin- erantzun diot.

-Saiatu naiz baina desorientatuta nago, oso arduratuta nago, mobila bateriarik gabe gelditzen ari da - Marc-en ahotsa bere egoeraren islada da. Alpeetan galdurik, gauaren iluntasunean, eta mobilaren segurtasuna galtzear.

-Lasai antolakuntzakoekin kontaktuan jarriko gara eta zure bila joango dira - jarraian pectoralean larrialditarako zenbakia begiratu eta organizazionerekin bat egin dugu. Marc-ek hau ere egin zezakeen baina aurre zenbakiekin ez zen ondo moldatzen. Txiribitua motxilatik atera eta berau jotzeari ekin dio. Hau da hau panorama! Nahiko xelebrea da gure Marc, aurten ezagutu genuen Ehunmilak-en eta ultretan esperientzia izpirik ez zuen arren 100 milak batekin ausartu zen, eta gero 200 mila batekin ( Tor des Geants ).

Marc-en pectorale zenbakia, telefonoa eta kokalekua antolakuntzakoei jakin ostean Coda aterperuntz jo dugu. Bertara iritsi orduko ( 1000mD+ ) Marc-en berri galdetu det. Berarekin bat egin dutela eta ondo dagoela erantzun didate. Azkar ibili dira erreskatekoak!

RIF. CODA-2224m ( aterpea ) / 166 km / Irailaren 13a, asteartea, 21:00 - Guztira: 59h00

Codako aterpean betiko plana: jan eta lo ( 2 ordu ). Aterpekoek 2 orduen loa kontrolpean dute, eta norbait ez bada esnatzen beraiek jakinaraziko dizute, batzuk goxoago beste batzuk zakarrago. Ohetik altxatu berri gozaltzeko ere aprobetxatu dugu. Giro ederra dago Codan, gauaren iluntasunean merkatu plaza bat dirudi honek, mendizaleen joan etorria amaigabea baita. Zaindariek ere neke aurpegia dute, jadanik pare bat egun jo ta ke dihardute eta afari, bazkari eta gozariak prestatzen, gehi logeletako ordu mugak bete arazten. Meritua badute bai!

LAGO VARGANO-1686m ( aintzira ) / 172 km / Irailaren 14a, asteazkena, 02:35 - 64h35

Coda-ko aterpetik gauez irten gara. Jarraian TOR-eko zatirik malkartsuena gure zain ageri da. Beraz, hortzak estutu eta eutsi bideari! Coda-tik Niel-era 15 km bestrik ez daude, baina iazko parte hartzaileen denbora tarteak aztertuta batzuek 4 ordu behar izan zituzten! Harri bloke handiz osaturiko eremutik goaz. Pauso bat egiteko orekari eutsi behar zaio, eta gauez goazela kontutan izanik motxilaz gain tentsioa ere bizkarrean daramagu.

Halako batean SMS batek Marc-en berri eman dit: " Mila esker lagun, proban jarraitzen det berriro! Argazkia atera det antolakuntzaren akatsa dela eta. Segi aurrera!" Ezinezkoa baina proban darrai! Hala ere Ehunmilak-en izan zuen denbora tartea TOR-en ez du izango, eta hurrengo orduetan bere berri izango det.

Lago Vargamo-n basurde jana izan dugu ( 600mD- ). Javier eta biok momentu hau ez dugu sekulan ahaztuko! Gainera tripek ondo erantzuten digute! "Está cojonutti!" esan die Javierrek, eta egia esan sahieski hauek bi eskuetan eutsita haginkadaz garbitu ditugu. Morettik berriz irensten lagundu digu!

COL MARMONTANA-2350m / 176 km / Irailaren 14a, asteazkena, 04:18 - Guztira: 65h18

Ondo jan eta edan ostean lanera. Oraingoan goruntz egin behar degu, Col du Marmontanaruntz ( 2350m, 700mD+ ).

LAGO CHIARO-2096m / 177 km / Irailaren 14a, asteazkena, 04:35 - Guztira: 66h35

Ondoren berriro beheruntz ( 250mD- ). Gaua luze egiten ari zaigu. Egunsentiaren berotasunak noiz besarkatuko gaituen zain gaude. Chiaro aintziran beste bivako bat aurkitu dugu, eta harrien artean eginiko sua ere bai! Ez det bi aldiz pentsatu, libre zegoen aulkitxo batean eseri naiz hankak luze luze eginik suaren berotasuna gozatuz.

CRENA DU LEY-2311m / 179 km / Irailaren 14a, asteazkena, 05:57 - Guztira: 67h57

Oraingo honetan Crena du Ley lepotik igaro behar gara ( 2311m, 225mD+ ).

COL DELLA VECCHIA-2184m/ 181 km / Irailaren 14a, asteazkena, 07:20 -Guztira: 69h20

Lasaitasunak baina ez du asko iraun, Col della Vecchia ezaguna ( 200mD+ ) igaro behar dugu eta. Bertatik hurrengo anora egunsentiaren lehen argitxoekin iritsi gara ( 200mD- ). Hemen ere aulki bat eta sua lagun izan ditut. A ze zortea nire hankentzat! Bertako zaindariekin brometan ibili naiz, eta abesten ere bai: "bandera rosa ( gorria ), bandera rosa!". Barre algarak eta umorea behintzat bide lagun ditugu, eta ez da gutxi! Gozatzen ari naiz, nire saltsan! Manel katalana berriz buru makur dago. Animatzen saiatu naiz, baina ezkerreko belaunean duen minak aurpegian isladatzen zaion sufrimendu espresioa ez dio uxatzen uzten. Sufrikarioaren zuloan bete betean dago. Bihar agian nire txanda izango da, beraz elkarri laguntzea besterik ez dago.

SMS-Joserra Sousa: "Go go you never walk alone! Animo ke tu no eres d los ke se rinde!"

Taldean aurrera ekin diogu, jadanik egunsentiaren disdirarekin.
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/MsydRspCq98

Urrutian Monte Rosa ageri da. Javierrek campana Margaritari buruz pasarte historiko bat azaldu dit. Margarita aterpea Alpeetako lehenetarikoa izan zen, eta gaur egun Europan dagoen garaiena ere bada, 4500 m-tara. Italiarrek koprea erabili zuten eraikitzeko, horrela txistengandik salbu egoteko. Bertan baselizatxo bat ere bada. Zerutik hain gertu egonik!

NIEL-1573m ( herria ) / 187 km / Irailaren 14a, asteazkena, 09:13 - Guztira: 71h13

Niel-eko egonaldia piskatxo bat luzatu da ( 15´ ) teknologia dala eta. Mobila eta argazki kamaren baterien kargatzaileak Albertxo eta Roberton esku utzi nituen baten batek behar bazituen. Laguntza taldea arrapaladan etorri da Niel-era kargatzaileak eskuetan. Mila esker!

Niel-en Enric-ekin hitzegiteko parada izan det. Katalan gazte honek iaz hemen bertan utzi behar izan zuen proba. Ze kasualitatea baina gero jakingo det Marc-ek ere toki honetan ciao esan behar izango diola TOR-i! Enric-ek aldiz, aurten beste egoera bat bizi du. Belaunak indartsu ditut eta animoak topera!

COL LAZONEY-2395m / 190 km / Irailaren 14a, asteazkena, 10:49 - Guztira: 72h49

Lazoney lepora gogotsu iritsi naiz ( 900mD+ ). Bertan Valentina izeneko animatzaile batekin topo egin det, lagun baten zain zegoela. Pre alpina Bielesa-n gaudela azaldu dit, eta Aosta-n eguraldi eguzkitsua dagoenean Biel-en, bere jaioterrian, lainotsu egoten dela. Arabako Errioxako lautada eta Gasteizko zonaldea etorri zait burura. Javier lepotik igaro denean berarekin bat egin eta Valentinataz agurtu gara.

LOO-1432m ( aterpea ) / 194 km / Irailaren 14a, asteazkena, 12:20 - 74h20

Loo-ko aterpera iristean ( 500mD- ), ur freskoz gainezka zegoen egurrezko aska eder bat gure zalbatzailea izan da.

Gorputza bertan sartu degu, eta ez gara bakarrak izan! Erreanimazio natural honen ostean txorizozko ogi tarteko handi bat jan degu. Campanan Margaritan daudenak baino zerutik gertuago gaude gu, ziur!

GRESSONEY S.J.-1329m / 200 km / Irailaren 14a, asteazkena, 13:15 -Guztira: 75h15

Gressoney-n 4. base vita-rekin bat egin dugu ( 100mD- ). Dutxatu, jan, edan, kamara eta mobilaren bateriak kargatzen utzi eta lotara ( 2 ordu ). Jaiki berritan bateriak jaso, jan, edan eta kamiseta garbi bat jantzi det.

Gressoney-tik irtetean Javier, Manel, Enric eta laurok taldetxo hiztuna osatu degu. Closé-raino elkarrekin joango garenez ( 71 km, 2 egun ) elkarren bizitzen berri ezagutzeko aukera izango degu. Manel nagusiena da, eta Alpeetara eginiko lehen irteera beste garai batekoa dirudi. Orduan, 60. hamarkadaren bukaeran Alpeak guretzat gaur egun Himalaya bezain urruti zeuden. Bidaia bera balentria hutsa zen. 2 egunetan lagun baten aitaren kotxe zahar batean Chamonix-era iristea mirari bat izan zen. Oraingo autopistarik ez zegoen, eta bideko herrixka guztiak pasatu behar ziren! Gero egin zuten mendiko aktibitatea zuten materialarekin aipatzekoa da, Mont Blanc eta Cervino tartean. Maneli entzutean mendiak gizakiongan duen erakargarritasuna ulertzea errezagoa da.

RIF.ALPENZU-1788m / 207 km / Irailaren 14a, asteazkena, 18:45 - Guztira: 80h45

Alpenzu-ko aterpean ( 450mD+ ) probako lehena iritsi berri dela jakin berri degu; Marco Gazzola italiarra. Baina helmuga igaro bezain laister "descalificato" izan da. Antza denez ibilbideko zati batzuetan bide-zidorrak erabili ditu. Helikopteroz jasotako irudiak erakutsi diote eta Marcok ez du kexarik adierazi. Buru makur bere tranpa onartu du eta antolakuntzakoek erabaki garbia hartu dute. Baina hala ere harritzekoa izan da Marcok eginikoa; bigarren sailkatuari 1h50´ko abantaila ateratzen zioenean nolatan hartu izan ditu bide zidorrak? Horrela ibili delako probaren zehar? Atzetik zetorren jarraitzailearen presioak bultzatuta? Bukarean berarekin topo egin nuen, eta animoak eman ostean ez nintzen ausartu galdera hauek berari luzatzen.

COL PINTER-2776m / 212 km / Irailaren 14a, asteazkena, 20:39 - Guztira: 82h39
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/ExWR1Cu4LKs

Pinter lepotik ( 2776m ) igarotzean gauak arrapatu gaitu ( 1400mD+ ). Ilunabarrean, urrutian, ezkerretik eskumara, Mont Blanc, Carvino eta Monte Rosa-ren perfilak nabaritzen ditugu. Egunero ikusten ditugun menditzarrak dira, eta eguraldi aparta izaten ari garenez, gauez ere gai gara identifikatzeko. Argi dago bestalde, TORa baldintza klimatiko kaskarrekin egitea beste istorio bat izango zela. Guk aurten behintzat zortea izan dugu. Bazen ordua!

Jeitsieran ( 800mD- ) Noelia-ren deia jaso det, Joserra-ren emaztea, eta zenbat poztu naizen! Bera ere mendizale amorratua da eta orain bigarren semea jaio berritan familiaren beharrei lehentasuna eman behar die. "Aupa Edu! Nola zoiaz? Animo!". Emozionatu egin naiz, berarekin ohiuka hitzegin det, pozarren, baina kobertura moztu egin da. Igual dio, mezua iritsi zait, eta zenbat eskertzen dudan!

SMS-Joserra Sousa: "como el agua en la cueva no hace la galería por ser más dura, sino más constante. Dale, dale, be water my friend!"

RIF. CREST-1958m / 216 km / Irailaren 14a, asteazkena, 23:00 - Guztira: 85h00

Rifugio di Crest-era iritsi aurretik Cuneaz herriko taberna batean afaldu degu. "Makarroni al comodoro" izan degu menuan, eta Moretti birra alboan, nola ez! "Cuanti?" galdetu diet zerbitzariei, "voluntari" erantzuna. Harriturik, antolakuntzatik at zegoen postua baitzen, Crest-era jarraitu degu. Javier eta biok bertan lo egingo degu Manel eta Enric-ek hurrengo anorarte jarraituko dutelarik ( Sait Jacques, 6 km-tara ). Crest-eko aterpeak irudi nahiko kaskarra eman digu; afaltzeko zain egon behar eta lo egiteko mantak topatu ezinik ibili garelarik.

SAINT-JACQUES-1700m / 222 km / Irailaren 15a, osteguna, 03:15 - Guztira: 89h15

Sain Jacques-eraniristeko ( 300mD- ) eskiatzeko pista ugari igaro ditugu, elurrik gabe oraindik. Nahiko luze egin zaizkigu 6 km hauek; zabala bai, baina gora beheratsua ere.

Saint Jacques-en sartu irten azkar bat egin degu. Te bero bat gailetekin eta gora ( 1100mD+ ), Col di Nana-rako bidean, 2770 m-tara. Aurretik Grand Tournalinen ( 2535m ) parada ederra egin degu.

RIF. GRAND TOURNALIN-2535m (aterpea) / 228 km / Irailaren 15a, osteguna, 04:46 - 90h46

Ministrone zopa beroa 3 aldiz errepikatu det Javierren zain nengoela. Aterpeko hormetan campana Margarita-ren argazki bat zegoenez kamararekin beste bat atera diot. Jadanik ezaguna det Margarita, orain bertara joatea besterik ez zaigu falta. Baina irteera hau Alpeetako beste bisitaldi batetarako utzi beharko degu.

COL DI NANA-2770m ( lepoa ) / 229 km / Irailaren 15a, osteguna, 05:45 - Guztira: 91h45

Gauez iritsi gara Nana-ko lepora ( 250mD+ ). Egunsentia gertu degu eta Cervino-ren perfila urrutian ezaguna egin zaigu. Kamara behin eta berriz ateratzen ibili naiz.

Cervinoren aurpegian lehen eguzki printz gorrixkak nola zabaltzen diren ikusteak ez du preziorik! Bideotxo bat ere atera diot, nahiz eta minutu 2 zain egon, eta eskumako eskua hoztuta geratu!
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/df2GXfvpK_I

CRETAZ-1526m ( herria ) / 236 km / Irailaren 15a, osteguna, 07:50 - Guztira:93h50

Cretaz-en 6. base vita izan degu ( 1250mD- ). Jan, lo, hankak garbitu eta berriro jan. Sabela primeran daukat, behin eta berriz errepikatzen diot neure buruari. Zelako plazerra danetik jateko aukera izatea, eta zein garrantzitsua den horrelako proba luzeetan! Baina hau ere landu egin behar da, eta hasieran nioen bezla sabela zaindu egin behar da, eta horretarako babes neurriak hartu: garaiz jan eta edan, eta bere neurrian; ez arrapalan, gosetuta edo egarriz gainezka gaudenean bakarrik, eta likido larregi edan gabe.

Cretaz-en Marc-ekin egon naiz, eta Neil-era iritsi aurretik proba bertan behera utzi behar izan duela aipatu dit. Denbora mugak alde batetik eta belaunek bestaldetik stop esan diote. Marc hala ere bizitako experientziarekin harrituta dago, berarentzat Alpeetan eginiko aktibitatea guztiz berria izan da. Mendi lerro hau aurretik ez zuen ezagutzen eta oraindik bizitakoa asimilatzen ari da. Guri animoak besterik ez digu eman. Furgonetaren giltza Robertori eskatzeko esan diot, eta "txori-tokia" lotarako erabiltzeko lasai asko.

Manel eta Enric-ekin berriro bat egin degu, eta hurrengo etapari hasiera eman diogu. Datozen km-ak garaieran egitekoak dira; Cretaz eta Closé artean 35 km besterik ez daude, baina iazko partaideek 10 bat ordu behar izan zituzten. Azalpena nahiko logikoa da; ibilbidearen zati gehiena 2500m inguruan burutzen da, tartean 2700m-tako 4 lepo igaroz. Beraz, "etapone" gogor bat dugu gure zain. Burua ta hankak erabili beharko diraa orduan!

Cretaz-etik abiatu bezain pronyo aska bateko ur freskoan burua sartu eta bidoia bete det. Manel bitartean kontu kontari darrai denon gozamenerako. Pozik dabil, badirudi belauneko minak atsedena eman diola. Gainera taldearen aurrekaldean jarri da eta erritmo bizi bat eman dio martxari. Gero pena handiz, garesti ordainduko du!

RIF. BARMASSE-2175m / 241 km / Irailaren 15a, osteguna, 12:20 - Guztira: 98h20

Barmasse-eko aterpean "espagnolo" esan digute, guk berriz "basqui"ak garela aldarrikatu. Ez gaituzte ulertu, beraz empatia erabiliz "tu valdostano, no italiano" esanez, "ah, capito!" barre algaren artean ulertuta gelditu da identitate sentimendua.

FENETRE D´ERSA-2293m / 245 km / Irailaren 15a, osteguna, 13:26 - Guztira: 99h26

Fenetre d´Ersa-atik ( 2293m, 125mD+ ) igarotzean atzean Monte Rosa-ren ( 4585m ) tele-kabinak antzematen dira.

VARETON-2252m / 245 km / Irailaren 15a, osteguna, 13:47 - Guztira: 99h47
Bideoa ikusteko: http://youtu.be/2McCiPbInyA

Varenton-eko aterpeko lasai asko egon gara laurok banku kuzebatean jarrita. Chiarak lurrean jarrita zigarro bat erretzen zuen bitartean, valdostano nagusi batzuk ardoz beteriko baso erdi batzuk edaten ari ziren. "Estampa" hau guztiz italiarra, jendea berriketan mahai baten inguruan, janaria eta edaria eskura. Euskaldunok ez dugu ezberdintasun handirik!

BIV. REBOULAZ-2585m / 252 km / Irailaren 15a, osteguna, 16:54 - Guztira: 102h54

Ingurune hau aterpez josirik dago, eta zeharkaldiak egiteko toki aproposa da. Familiarekin txango bat egiteko beste aukera gogoan izateko.

COL TERRAY-2775m / 257 km / Irailaren 15a, osteguna, 17:22 - Guztira: 103h22

Col Terray-ra iritsi aurretik errekasto batean gerritik behera gorputza sartu det. Zelako plazerra! Sabelari berriz opari gazia eskeini diot, poltsako patata batzuk jaten ibili bait naiz.

Atsedena hartzen nengoela Joel ikusi det. Txakurrarekin TOReko ibilbidearen zati bat egin du, antolakuntzakoek Donnas-etik aurrera txakurraren "laguntza" ezin zuela erabili aipatu zioten arte. Joelek erabaki hau injustutzat jo du, aurretik arazorik gabe txakurrarekin parte hartu zezakeela adierazi baitzioten. Badirudi gero, antolakuntzakoek Joel-ek txakurra soka batekin gerrian lotuta eta "tiraka" eramaten zuela ikustean animaliarekin jarraitzea debekatu egin diote. Joelek txakurra, Jurunela, asko maite du, eta proba askotan berarekin parte hartu izan du arazorik gabe. Nahiko haserre nabaritu diot antolakuntzak hartutako erabakiarekin. Erreklamazio formal bat egingo duela aipatu dit. Lasaitu nahian gure eguneroko bizitzataz hitzegiten hasi gara. Joel momentu honetan langabezian dago, orain arte Bartzelonan sukaldari bezala lanean ibili baldin bada. Gainera nahiko trebea da lapikoen artean. Bere errezeta batzurekin adurra irtetzen hasi zait.

RIF. CUNEY-2656m / 257 km / Irailaren 15a, osteguna, 17:55 - Guztira: 103h55

Cuney-ko aterpera irstean Javier, Enric eta Manel-ekin elkartu naiz, baina neraman abiadurarekin ciao esan eta "partensa" egin det Joel-en atzetik. Closé-ko herrixkararte ez ditut berriro ikusiko ( 14 km-tan ).

COL CHALEBY-2693m / 259 km / Irailaren 15a, osteguna, 18:25 - Guztira: 104h25

Col Chaleby-tik ( 350mD+ ) igarotzean Marco eta Chiara-kin egin degu bat. Biak nahiko justu dabiltza baina hankei eusten diete.

BIV. CLAIRMONT-2705m / 261 km / Irailaren 15a, osteguna, 19:05 - Guztira: 105h05

Joel-ekin hurrengo 12 km-ak egingo ditut, Closé herrixkararte. Javier, Manel eta Enric gure atzetik ibiliko dira bitartean. Joel eta biok gaua arrapatu aurretik etaponeko azken lepoa igaro nahi dugu, eta lasterketa horretan aguro ibili gara. Closé-rako jeitsiera luzetxo egin bazaigu ere, herrixka honetan Joel-en laguna den Ibone-k prestaturiko tortila jateko aukera izan dugu, eta ordutxo bateko lokuluxka botatzeko ere.

COL VESSONA-2788m / 261 km / Irailaren 15a, osteguna, 19:16 - Guztira: 105h16

Col Vesona-ra iristean Joel-ek besoak altsatu ditu eta lepoari argazki bat etara diogu.

CLOSÉ-1463m ( herria ) / 271 km / Irailaren 15a, osteguna, 21:00 - Guztira: 107h00

Closé-n ( 1300mD- ) Manelek proba bertan behera utzi beharko du ezkerreko belaunak alto esan baitio. Pena bat da, baina erabaki zuzena hartu du azkenean. Valgrisenche-tik ( 48. km-a ) Close-ra ( 271. km-a ) 223 km-tan belauna zaintzen ibili baldin bada, tartean antibiotikoak hartuz mina jasan ahal izateko, azkenean probari adeu esan behar izan dio. Hurrengo batean etorriko da lana bukatzera!

Tipo jatorra Manel. Oraindik gogoan det Mazzelama-rako zer nolako prestaketak egin behar izan zituen lehen galbaea igarotzeko. Iraupen eskiko proba hau Gressoney-n ospatzen da, Monte Rosa aldera igotzen direlarik. Eskiatzaileen artean oso entzutetsua da. Manel eta Pilarren alaba ere gogotsu dabil kirol honetan, iaz Pierra Menta irabazi baitzuen junior mailan! Zer nolako familia!

BRUSON L´ARP-2091m (anoa) / 275 km / Irailaren 16a, ostirala, 01:45 - Guztira: 111h45

Bruson-eko anoan ( 650mD+ ) beste pare bat ordutan lotan geldituko ginateke, baina badakigu gaurko helburua Ollomont-eko base vita dela. Bertara iristeko asko ez da falta, 8 km besterik ez, baina tartean Col Bruson ( 2508m ) dugu. Beste momentu batean nahiko erraz igaroko genuen, baina gaurko etaponearekin lepo honek Everest-a dirudi ( 1000mD+ ). Guztiz nekaturik gaude, logurez gainezka, gauez ibiltzen eta aldapa madarikatu honek hormatzar handi bat dirudi! Benetan, azken metroak arrastaka egin ditugu! 10 pauso eman, gelditu, arnasa hartu, beste 10 pauso. Hau izan da kalbario honen dinamika amaigabea!

COL BRUSON-2508m / 277 km / Irailaren 16a, ostirala, 02:33 - Guztira: 112h33

Azkenean lepoan gaude ( 400mD+)! Lortu dugu! Badirudi Himalayako 8000ko bat igo dugula! Lepoan bivako bat dago. Parte hartzaile bat bertan lotan gelditu da, base vita 5 km-tara dugunean, eta dena beheruntza denean!

BERIO DAMON-1942m / 280 km / Irailaren 16a, ostirala, 03:05 - Guztira: 113h05

Berio-ko anotik indarberriturik irten naiz ( 600mD- ). Oraingo honetan Chiara eta Marco-rekin noa berriro. Abiada onean goaz. Gero jakingo det Chiarak etaponean bide-zidor bat hartu zuela. Batek daki! Marco-k berriz nahiko du belaunari eustearekin. PTL ( 300km ) eta TOR ( 330km ) hain jarraian egiteak faktura pasatzen du. Oscar ere horrela dabil ( berak ere egin baitu bi probak jarraian ), gorputzari eusten, naina txapeldun baten moduan!

OLLOMONT-REY-1396m (herria) / 283 km / Irailaren 16a, ostirala, 03:35 - Guztira: 113h35

Ollomont-era iristean ( 600mD- ), bapo afaldu ostean lotara abiatu naiz zuzenean. Base vita honetan ere zortea det; tokatu zaidan ohea aire beroa botatzen duen tuberiaren ondoan dago, eta nire hankek gustora eskertu dute! 2 ordu eskas lo egin ostean, guztiz indar-berriturik altsatu nahi, baina hori bai kristoren gosearekin. Seinale ona da hori. Lehenengo kafesne bat, gero cola-cao bat tostada, mantekila eta mermeladarekin, gero beste cola-cao bat, eta horrela sabela hasetu arte. Javier-ekin disfrutatu det bankete honetaz, eta Roberto eta Albertxo alboan izan ditugu tertulia alaia osatuz. Robertok zorionak eman dizkig, jakin badakielako azken 50 km-tan gaudela, eta dauzkagun animoekin beste 100 km ere egingo genituela.

Goian: Edu eta Javier.

Behean: Albertxo eta Roberto.

Mila esker! Talde bat gara!

Beste eukasldunen berri eman digute laguntza taldekoek: Kauldi eta Ikerrek hankekin gora beherak pasatu badituzte aurrera doaz. Kauldiren emazteak istorio honetako pasarte erromantikoena osatu du: Kauldi kili-kolo zegoela nabaritu zunean kotxea hartu eta Andoaindik Courmayeur-era atsedenik gabe, 12 ordutan, ezer esan gabe, Closé-ko anoan aurkeztu zen. Beraien artean emandako muxuak lasterketako komentatuenak izan dira! Gaur ( ostirala ) arratsalerako iritsiko dira Courmayeur-eko helmugara; jarraian Javier eta biok goaz; gero Oscar 2 Ana-kin dator, Bustamante eta valentziarra; ondoren Josu eta Asis datoz, Marc-ek eragindako atzerapenari aurre eginez, Josuk orkatilean bihurritu bat ere izan du eta moteltxo egingo du azken zatia; eta azkenik Marce animoak berreskuraturik dator Krans-en aurretik; gure "milandarra" erratzarekin dator eta agian probako azken partaidea izan daiteke. Aupa Krans! Azkenari omenaldi berezia egiten diotela kontutan izanik, sari ederra izango litzateke berarentzat.

Ollomont-etik irten aurretik Enric-en zain egon gara; guztira ordu bete. Azkenik goizeko 8:30etan abiatu garelarik. Javierri bakarrik aurrera egiteko asmoa dudala aipatu diot, indartsu eta gogotsu bait nago. Lasai joateko erantzun dit, bera betiko erritmoan joango dela.

RIF. LETEY-2433m / 288 km / Irailaren 16a, ostirala, 10:13 - Guztira: 120h13

Letey-ko aterpea ziztu bizian igaro det ( 1100mD+ ), sartu irten azkar batekin.

Goruntz nihoala parte hartzaile nagusi batekin gurutzatu naiz. 62 urte zituela esan dit, eta bere adinarekin horrelako proba batean ikusteak, gainera denbora tarte handi batekin, etorkizunean hona bueltatzeko animoak eman dizkit.

COL CHAMPILLON-2707m / 289 km / Irailaren 16a, ostirala, 10:37 - Guztira: 120h37

Col Champillon-era iristean azken aurreko lepoan nagoela konturatu naiz ( 300mD+ ). Malatra lepoa ( 2936m ) bestrik ez da falta! Abiada bizian etapa hau mendiko maratoi bat bezala hartu det.

Indarrez ondo noa, eta gaur Courmayeur-en lo egingo dudanez, barruko grina ateratzeko gogoa det. Aurrera bada!

PONTEILLE DESOT-1830m / 293km / Irailaren 16a, ostirala, 11:39 - Guztira: 121h39

Ponteteille Desot-en ( 900mD- ) urdai azpikoa, patatatak eta ogia jan ostean, te beroa edan det. Merendola honen ostean Saint Rhemy-runtz abiatu naiz. Korrika noa, aldapan gora ere bai. Probaren 6. egunean sartzear gaude eta hainbeste lepo igaro ondoren ( 25 ), gorpuzatk aklimatazio ona hartu du. Energia barra barra det, eta hankak airean doaz.

SAINT-RHEMY-1518m (herria) / 303 km / Irailaren 16a, ostirala, 13:30 - Guztira: 123h30

Saint Rhemy azken ano garrantzitsua da ( 200mD- ). Bi ogitarteko jateko denbora hartu det eta hidratazioa ere ez det bazter batean utzi, Anoa atzean uztean, aska batean hankak freskatu ditut, beroarengatik bernen dilatazioa jeitsi nahian.

RIF. MERDEUX SUP.-2537m / 313 km / Irailaren 16a, ostirala, 15:51 - Guztira: 125h51

Merdeux-eko aterpera bidea ( 1000mD+ ), Malatra lepoa begiekin bilatzen hasi naiz, baina bailara iskutu batean gorde da.

Ez du inportik, aurrerago berarekin bat egingo det, eta ondoren laudorioak etorriko dira. Baina nahiago det bidean bizitako zoriontasuna, helmuga marra bat besterik ez baita.

COL MALATRA-2925m / 321 km / Irailaren 16a, ostirala, 16:52 - Guztira: 126h52
Bideo ikusteko: http://youtu.be/Nh_Tik4mHZc

Malatra ( 400mD+ )! Momentu deskriba ezina.

Poche, La Palma-koa, Malatra ( 2936m ) lepoan.
Bideoa ikusteko: http://www.youtube.com/watch?v=H6cxjggPZ6A&feature=related

Mesa japoniarrarekin Malatra ( 2936m ) lepoan.
Lau parte hartzaile lepo estu honetan: Mesi japoniarra, Poche La Palma-koa, Marco italiarra eta euskaldun bat. Congratulation! Felicidades! Complimenti! Zorionak!

Argazkiak atera eta Bonati aterperantz abiatu gara guztiok. Ea egunez iristeko aukera dugun, frontala berriro atertazeko gogorik ez baitugu.

Malatra lepotik ( 2936m ) Bonati aterpera ( 2032m ) jeisten. azken txanpan!

Jeitsieran telefonoa hartu eta lagunekin kontaktuan jarri naiz nire zoriona beraiekin konpartitzeko. Emazteari 2 orduren bueltan Courmayeur-eko helmugan egongo naizela aipatu diot, eta kuadrilako Jon Lizarralderi egin duten jarraipena eskertu diot.

RIF. BONATTI-2033m / 320 km / Irailaren 16a, ostirala, 18:04 - Guztira: 128h04

Bonati-n fitxatu besterik ez det egin ( 900mD- ). Sartu irten azkar bat Bertonerantz, azken aterpea! Bonati-tik igarotzean lagunen SMSak ugaritu egin dira. Tor des Geants-eko web orriak parte hartzaile guztien kokapenaren berri momentuan ematen duenez, jendeak jolas baten moduan, gure igaro-guneak kontrolatzen ditu. Asier Arrieta, Aitor Ibabe, Iosu Elejalde, Arakaitz Irureta, Albertxo, Marc eta Joserra Sousa SMSak bidaltzen hasi dira.

Bonati eta Bertone aterpeen artean ( 8 km ) Marco italiarrerekin jarraitu det. Biok zoen pare korrika batean goaz. Mesa eta Poche atzean utzi ditugu. Marcok 130 ordutatik jeistea nahi duela aipatu dit, baina denborarik ez dugula izango erantsi du. Nik baietz erantzun diot, arin baldin bagoaz 20:00ak baino lehen Courmayeur-en egongo gerala. Marco-k ezinezkoa dela. Gelato baten apustua egin diot, eta berak onartu. Ume txikien moduan goaz, barrezka eta brometan, baina aldi beran auntzen moduan brinkoka!

SMS-Joserra Sousa: "Aupa hi! Lo ke keda a disfrutar ke desde ahi ya se huelen las pizzas de Courmayeur y su birra Moretti, animo eta zorionak, gogor azkeneaino!!

RIF. BERTONE-1940m / 328 km / Irailaren 16a, ostirala, 19:18 - Guztira: 129h18

Bertone-ko aterpeko zaindariari Courmayeur-era zenbatean jeisten den galdetu diot, "cuarenta minuti" erantzuna. 42´ dauzkat 20:00etarako, eta 40´tan jeisten bada tartean nago! Jo ta su beheruntza! Jadanik Marco atzean utzi det eta nik behintzat apostua irabaziko det.

Arrapaladan Courmayeur-eruntz noala Unai Bengoaren SMS bat jaso det: "Zorionak txapeldun, haundia ein dek oinguan! Besarkada bat Euskalerritik!". Eskertzekoa Ehunmilak-en 6. postuan gelditu den ultra-trailer batengatik jasotako animoak! Baina ez da bakarra izan, handik gutxira Jon Bikendiren deia "aupa hi, non habil?" arnasari eutsi ezinik pozarren hegan noala adierazi diot, eta bide batez bere bultzada eskertu. Jonek ere aurten balentria ederra egin du Aizkorriko maratoian 4h43´ eginez izan zuten bero sargoriarekin eta Canfranc maratoian berriz 2. postua eskuratuz Salva handiaren atzetik 3´ eskasera!

COURMAYEUR-1224m / 333 km / Irailaren 16a, ostirala, 19:44 -Guztira: 129h44
Bideoa ikusteko: Josu Artetxe eta Asis Ostolaza-ren helmugaratzea: http://youtu.be/tWiDKXMxDM0
Bideoa ikusteko: Marce temprano-ren helmugaratzea: http://youtu.be/w9nejY8PHmA

19:35ak dira Courmayeur-eko kaleetan sartzen naizenean ( 900mD- ). Azkenengo kale estuetan, alfonbra gorri batera hurbiltzen ari naizela Montse ikusten det, Enric-en senarra. Proba guztian zehar jarraipena egiten ibili zaigu bera ere. Jarraipen taldekoak ere kuadrila ederra osatu dute beraien artean: Albertxo, Roberto, Ibone, Montse eta Pau, Silvia, eta Kauldi eta Ikerren senideak. Beraiek ziur guk baino gehiago sufritu dutela. Mila esker guztiei!

Montseren semeari, Pau-ri, dortsala pasatu diot eta biok elkarrekin helmugaratu gara! Marc ere gure zain zegoen argazkiak ateratzeko. Helmugan, mikrofonoa eskuetan, esatari valdostano bat zegoen "complimenti" esateko, "gracie mile" erantzun diot.

5 egun 9 ordu eta 44 minutu!

Podiuma eta euskaldunen sailkapena :

1-Jules Henri = 79:58:26
2- Christophe Le Saux = 84:09:46
3- Pablo Criado = 89:43:07
4- Anne Marie Gross = 91:28:21 (1.emakumea)
(…)
104- Kauldi Rezola = 126h05:58
107- Iker Agirrebalzatgei = 126h21:50
131- Edu Uribe = 129h44:53
182- Javier Ugalde = 142h06:09
223- Josu Artetxe = 145h00:46
224- Asis Ostolaza =145h00:50
239- Oscar Martin = 146h05:06
291- Marcelo Temprano = 148h13:42
299- Victor Gonzalez (Krans)=149h53:30

SMS-Aitor Ibabe: "Zorionak ! bukatu duzu! 132. postuan? Egunero jarraitu dizut. Orain deskantsau"

SMS-Asier Arieta: " Zorionak txapelduna!"

Javierrekin basurde jana daztatzen!
"Está cojonutti!"

SMS-Arkaitz Irureta-Piru: "gustora jarraitxu dogu bloga javi eta bixok lanetik astian zihar. oin ez dakat konexiorik, dana ondo bukau dozuela espero. eongo gaitxuk abenturak entzuteko"

SMS-Josu Elejalderen: "Zorionak, ametsak egiak bihurtu dituzuelako! Aupa denoi!"

Plazerra izan da, mila esker denoi, hurrengo arte, izan untxa!

TOR DES GEANTS-2011: GOGORRA BEZAIN ZORAGARRIA!

2011-09-19T12:52:00.000+02:00

Col Malatrá (2925m) igaro berri Bonati aterpera bidean azken txanpan.
318.km-an eta 127 ordu ondoren!

Courmayeur-etik bueltan bizitakoak amets bat dirudi. Sinistu ezinik gabiltza; Tor des Geants 9 euskaldunok bukatu dugu! Hona hemen podiuma eta euskaldunen sailkapena :

1-Jules Henri = 79:58:26
2- Christophe Le Saux = 84:09:46
3- Pablo Criado = 89:43:07
4- Anne Marie Gross = 91:28:21 (1.emakumea)
(…)
104- Kauldi Rezola = 126h05:58
107- Iker Agirrebalzatgei = 126h21:50
131- Edu Uribe = 129h44:53
182- Javier Ugalde = 142h06:09
223- Josu Artetxe = 145h00:46
224- Asis Ostolaza =145h00:50
239- Oscar Martin = 146h05:06
291- Marcelo Temprano = 148h13:42
299- Victor Gonzalez (Krans)=149h53:30

Goian: Edu, Marce, Krans, Oscar eta Iker.

Behean: Javier, Asis, Kauldi eta Josu.

Tor des Geants-ek bildurra ematen du. Dituen datuak begiratuta bakarrik atzera botatzen du : 336km, 24000mD+, 150 orduko epean. Baina erronka handi guztiak bezala zailena lehenengo pausoa ematea da eta horretarako fin-fin prestatzen ibili gara azken urte honetan.

1. zatia: Courmayeur-Cogne: 102km, 8000mD+, 6 lepo:

Col Arp ( 2571m )

Paso Alto ( 2857m )

Col Crosoine ( 2829m )

Col Fenetre ( 2854m )

Col Entrelor ( 3002m )

Col Loson ( 3299m )

2. zatia: Cogne-Saint Jaques: 120km, 8500mD+, 6 lepo:

Col fenetre Champorcher ( 2857m )

Rif. Coda ( 2250m )

Col Mormontore ( 2350m )

Col della Vachia ( 2405m )

Col Losoney ( 2364m )

Col Pinter ( 2776m )

3. zatia: Saint Jaques-Courmayeur: 112,3km, 9500, 5 lepo:

Fenetre du Tson ( 2738m )

Col Vessonaz ( 2788m )

Col Brisón ( 2492m )

Col Champillon ( 2709m )

Col Malatrá ( 2936m )

Marco Gazzola lehena iritsi zen Courmayeur-era, baina epaileek "descalificato" zegoela esan zioten. Erabaki gogor honen arrazoia Marco-k bide-zidorrak hartu izana izan zen. Helikopteros jasotako imaginak erakutsi zioten eta ez zuen kexarik adierazi, egindako "akatsa" beregan hartu baizik. Bertone aterpetik ere ez zen igaro, nahiz eta bertan fitxatu beharrik ez egon. Nahiko proba arraroa egin zuen, jakinik bigarrenari, gero irabazlea izango zen Jules Henri-ri pare bat ordu ateratzen ziola. Marcoren denbora helmugan 77 ordukoa izan zen, baina ez zuen inolako saririk jaso, zigorra baizik!

Zorionak Pablo!

Pablo Criado 3. postuan sailkatu zen, 89h4´ denborarekin.

azken momenturarte 5. postuan joan zen, baina Marco Gazzola deskalifikatu egin zutenez, eta 4. zihoanari ondo-eza eman baitzion Bonati eta Bertone aterpeen artean, azken 10 km-tan, Pablo 3. iritsi zen.

Pabloren esanetan, 4. zihoan lasterketaria Bertonera iritsi baino 3 bat km lehenago ikusi zuen bidexkaren bazterrean dardarka. pablok bere txaketa utzi zion eta ea ondo zegoen galdetu zion. Honek antolakuntzakoei abisua pasatuta zuela esan zien eta jarraitzeko erantzun zion. Gero bukaeran jakin zuen lasterketari honek ez zuela proba bukatu, eta bere txaketa hor nonbait gelditu zela!

Iker eta Kauldiren laguntza taldea

Pilar eta Manel

Albertxo eta Josu parta party-n.

Javier irteeran

Iker eta Javier

Japoniarrak ere non-nahi!

Col Entrelor (3002m)

Col Entrelor-en 3000 metrotara atsedena hartzen.

Cogne-ra jeisten.

Bi partaide loak jota!

Egunsentiarekin eguzkiaren lehen printzak Alpeetako ibonetan.

Col du Loson (3299m) aldera igotzen.

Gran paradiso (4067m) aurrean

Samu Arroyo partaideak kanpaiarekin animatzen!

Mila esker samu!

Cogne gertu!

Albertxo, Javier eta Lidia Cogne-ra iristen.

Cogne-ko base vita-n lagunak egiten: Marco. Berarentzat 2. edizioa zen! 60 urterekin!

Roberto furgonetarekin.
Laguntza taldeak oso ondo funtzionatu zuen.
Milas esker Roberto eta Albertxo!

Marco eta Chiara mendizale amorratuak!

Iaz ere Tor des Geants bukatu zuten, eta aurten PTL egin dute, nahiz eta Marcok froga bertan behera laga behar izan zuen azken km-tan.

Donnas (330m) herrira iristen.

Donnas-en erromatar aztarna ugari daude; Javier erromatar kaltzada batetik igarotzen.

Donnas-eko "area di vita"n ( 148.km-an) kronika idazten.

Harrizko zubian ikusgarriak dira!

Hankei ere atsedena eman behar zaie, eta lasaitzeko ez dago gauza hoberik ur hotzetan sartzea baino! Gero ondo lehortu behar dira, bestela babak irteten baitira!

Basurde jana!

Goserik behintzat ez dugu pasatu!

Nekea Manel eta Javierren aurpegietan isladatzen da.

Beste col batetik igarotzen, guztira 2000 metrotik gorako 25 lepo igaro genituen, 5 egunetan!

Prieto indarrak berreskuratzen egunsentiari begira.

Manel nekaturik, loak jota eta belauneko minarekin. Azken arrazoi honengatik 283.km-an proba bertan behera utzi behar izan zuen. Gogorra haiz benetan!

Hankak suaren berotasunean.

Monte Rosaren tontorretariko bat, Canpana Margarita (4470m) bertan egin zuten 1910. urtean.

Javier egunsentiarekin martxan.

Alemanak ere gogorrak dira!

Niel-eko kontrola.

Angela kanadiarra. Iaz ere Tor bukatu zuen. USAko Wester State Race egina du (270km).

Marco

Prieto

Enric. Iaz puntu honetan (Niel, 180.km) bertan behera utzi zuen froga. Aurten berriz bukatu zuen!
Zorionak Enric!

Valentina partaideak naimatzen. Mila esker!

Basauntzak ere non nahi ikusten dira.

Bainua freskoa zegoen, ezta?

Gresonei-ko base vita.

Gresonei-tik igarotzen. Herri honetan Mazzelama iraupen ski-ko proba ospetsua antolatzen da. Elgoibarko Arkaitz Irureta, Joseba Elustondo eta beste batzuk egon izan dira.

Enric, Manel, Javier eta Edu afaltzen.

Cervino egunsentiaren lehen argi gorriei ongi-etorria ematen.

Enric.

Italia eta Valdosta-ko banderak.

Monte Rosa ingurua.

Cervino ezkerrean.

Chiara.

Edu, Javier, Enric eta Manel.

Philip eta bere kaskezurra! Niel-era iristen ( 180km ) txirrist egin eta ederra golpea hartu zuena. Gero jarraitu eta bukatu zuen!

Valdostako ardoa edarra zegoen ba! eta lagun artean hobeto!

Manel luzaketak egiten.

Monte Rosa ingurunea urrutian.

Hankei atsedena ematen!

Joel.

Marco eta Chiara.

Zorionak bioi!

Joel pozik baina Jerunela txakurrik gabe!

Ollomont-eko base vitan Albertxo eta Roberto laguntzaileekin.

Mila esker txapeldunak!

Talde ederra osatu genuen!

70 urterekin eta Courmayeur-era iritsi zen!

Bejondeizula!

Col Champillón ( 2709m)

Tor des Geants-en etapa guztiak ondo zehazturik daude; hona hemen zati baten perfila, errezena agian!

Ristoro-ak ondo hornituak zeuden. Honetan urdai azpikoa jan genuen!

San Bernardo-ko tunelerako sarrera.

Malatra-ko lepoa topatzen.

Jendea non-nahi animatzen.

Bidexkak menditzarren artean.

Malatra (2925m) lepoa begi bistan.

Azkena!

Poche, La Palma-ko laguna, Chicharrero!

Col Malatrá-n Mesa japoniarrarekin.

Malatrá-tik jeisten.

Malatrá lepoa (2925m) atzean utzita Courmayeur-erako bidean, azken txanpan!

Mont Blanc aldeko mendiak aurrez aurre.

Poche Bonati aterperuntz gerturatzen.

Rif. Bonati ( 2023m )

Mont Blanc ingurua eta Puterrey-ko horratzak.

Helmugan Pau-rekin, Montse eta Enric-en semearekin.

Helmuga jende ugari batzen da.

Honek ere Ehunmilak eta Tor des Geants bukatu zuen.

Aupa Asturias!

Asis Courmayeur-en Josuren zain.

Ibone, Josu, Samu eta Albertxo aldarte onean.

Josu eta Asis helmugaratzen Samu eta Silviaren artean.

Josu Artetxe Tor Des Geants-2011 bukatu berri; 145h00:46.

Zorionak Josu!

Asis Ostolaza; 145h00:50.

Zorionak Asis!

Azkenetarikoak iristen! Gorputza okertuta baina bihotza indartsu!

Javier "txori-tokian" lo egin ostean, esnatu berri!

Helmugan indarrak berreskuratzen! eta gero lotara!

Iker Agirrebalzategi.

Batzuk umorea izan zuten proba mozorroturik egiteko!

Amatxok ere bukatu zuen!

Himalayista catalana!

Marc txapelduna! Datorren urtean bukatuko duzu!

Prieto, himalayista italiarra. Kiroletako psikologoa da, eta Everest-en pare bat alditan egona dago. Tor des Geants berak eta bere taldeak prestatu zuen.

Jurunela txakurra. Honek 148km egin zituen; Courmayeur-etik Cogne-ra, eta ez ziotelako antolakuntzakoek jarraitzen utzi, bestela Joel-ekin bukatuko zuen!

Joel kirolari amorratua. Txirrindulari ultra-fondista, eta sukaldari bikaina! Jurunela txakurrarekin ibilbidearen erdia bakarrik utzi zioten egiten. Joel-ek amorru horrekin guztia bukatu zuen!

Ana valentziarra; aurten bukatu zuen, iaz azken 50 km-tan gelditu beharra izan zuen belauneko minak zirela eta.

Zorionak Ana!

Oscar Martin; 2010 eta 2011eko Tor des Geants-eko 2 edizioak bukatu dituen euskaldun bakarra! Aurten ere, 2 aste lehenago 300 km-ko beste proba bat egin zuen: PTL ( Petit Trote du Leon, UTMB barruan ). Oscar ultra -fondista amorratua da!

Zorionak!

Italiar honekin igoeretan beti elkartzen nintzen, eta jeitsieretan ziztu bizian pasatzen gintuen!

Jendea beti animatzeko prest! Ederra zintzarria!

Negar malkoak helmugaratzean.

Galtzerditan baina iritsi zen!

Japoniarrak ere iritsi ziren!

Mont Blanc ( 4807 m ).

Courmayeur-era iritsitakoen sinadurak.

Ana Bustamante Col du Lusson igotzen Oscar Martin atzean duelarik.

Gigi azken 2 edizioak bukatu dituen valdostarra!

Marce helmugaratzen, Javierren zorionak jasotzen, Albertxo eta Robertoren erdian.

Aupa ekipo!

Jarraituko du ......

TOR DE GEANTS: MAITASUNAK EZ DU BEGIRIK

2011-09-16T12:31:00.000+02:00

Korrikalariak sekulako zorte ona izaten ari dira eguraldiaz. Lehenengo egunean izan ezik, non euria, trumoia, tximistak eta haizea izan zuten, gainontzeko egunetan eguraldi zoragarria egiten ari da. Gipuzkoan ez dugu izan halako egun ederrak abuztu osoan hainbeste egunetan jarraian.

Denek esaten dute gauza bera, lasterketa hau ikaragarria dela, mendi erraldoiak, mantso igo behar direnak eta jeitsi ere, belaunak gehiegi ez zigortzeko.

Egunak eta kilometroak pasa ahala, korrikalarien arteko distantzia handitzen ari da, bagenekien hori gertatuko zela.

Gaur Ollomont-en psastu dugu gaua, 283.kilometroa.

Atzo arratsaldeko 6,30ak inguruan iritsi zen Iker txantxikua, handik ordu batera eskas Kauldi idiskoa. Edu eta Javi gaueko 4ak inguruan. Oscar laster iritsiko da atzerago datoz Asís eta Josu. Zertxobait geroago Gasteizko Marce.

Gezurra dirudi baina hau amaitzear dago. Igandean hasi zena bere amaierara iristen ari da. Egia da "estralurtarrak" sofa batean etzanda, spa batean edo piszinan egongo direla, nekea gainetik kendu nahian. Baina "lurtarrak" bidean doaz oraindik.

Kauldiren emaztea, isil-isilik, berari ezer esan gabe, kotxea hartu eta zuzen-zuzenean etorri zen Ollomont-eraino, bakarrik eta etenik gabe, bere "gizontxoa" agurtzeko. Imagina dezakezue Kauldiren aurpegia emaztea han ikustean. "Maitasunak ez du begirik".

Iker eta Kauldi, emazteak zain dituzte Courmayeur-en

Paisai ederrak bide osoan zehar

Goian, Edu eta Javi (korrikalariak)

Behean, Albertxo eta Beasko (laguntzaileak)

TOR DE GEANTS: ERDIA BAINO GUTXIAGO FALTA ZAIE

2011-09-14T23:55:00.000+02:00

Eduren izenean idazten ari naiz. Gressoney-ko aterpean nagotik, Oscarren anaiarekin. Lasterketa hau ikaragarria da. Mont Blanc-eko ultratraila, Ehunmilak... motz gelditzen dira honekin konparatuz. Adin ezberdinetako gizonezko zein emakumezkoak ikus daitezke, baina gazte gutxi, halako proba bat egiteko esperientzia handia izatea ondo dator. Itxura fisikoari dagokionez, batzuk atleta itxura paregabea dute, beste batzuk, ordea, "normalak" dirudite, baina den-denak asmo bakarrarekin, Courmayeur-era iristea larunbateko arratsaldeko 4ak baino lehen. Ez da lan makala.

Azken berriak:
- Andoaingo Kauldi, itxaflerua bezain arin doa, mutil txikia baina motor handikoa.
- Oñatiko Ikerrek, arazo batzuk izan zituen atzo hanka batean, baina gaur askoz hobeto sentitu da eta aurrera doa.
- Elgoibarko Edu eta Bilboko Javi elkarrekin doaz, umore ederraz, beraien pilak ez dira agortu oraindik, nire ustez gasolina "super" daramate.
- Oscar, Beaskoren anaia, Pablo Criadoren emaztearekin doa. Oscar txakur zaharra da eta badaki hau zer den, iaz egin baitzuen.
- Donostiako Asis eta Bermeoko Josu, lasai-lasai baina ez dute etsi egiten.
- Gasteizko Marce ere jarraitzen du baina oso denbora gutxi izango du lo egiteko, ia-ia denbora muga agortzen ari delako. Gaueko 12etan irtengo da eta itxiera-ordua gaueko ordubatetan da.

Zorte handia gure mutilentzako !!!

Ondo eta azkar ibiltzeko, atsedena ere garrantzitsua da !

Hau ez da amaitu, baina lasterketaren erdia pasatu dute.

TOR DES GEANTS: IN BOCA DI LUPPO

2011-09-13T14:27:00.000+02:00

Lasterketa hasi baino 5 minutu lehenago: Edu, Marc, Oscar, Javi eta Josu

Ile luzea une honetan 1.a da, atzean ikusten dena iazko irabazlea, lasterketa utzi egin zuen Valgrisenchen.

Peuterey orratza.

Salvador Calvo, iaz 2. bukatu zuen. Une honetan, 4. doa.

Oñatiko Iker Agirrebalzategi, La Thuile-ra iristen, 17.kilometroan.

Atsedenerako astia ere badago, garagardo freskoa !!!

Zer da Tor de Geants? Nolako paisaiak pasatzen dira? Nortzuk hartzen dute parte? Hamaika galdera eta beste hainbeste erantzun.

Arazo informatikoengatik ez da aukerarik egon ezer idazteko orain arte.

Tor des Geants-en ardira iritsi gara; 48 ordutan 148km, 10000mD+, eta 7 ordu lo egiteko 3 egunetan! Donnas-en gaude ( 396m ). Gaur goizean 35km-ko jeitsiera luzea izan dugu: 2850m-tik 396m-tara, 7 ordutan!

Sufrikarioa iragankorra da, eustea garaitzea da, aintza betirako da!

Euskaldunak gogor gabiltza.
Kauldi Rezola, andoaindarra, zezena pare doa 25. postuan,
Iker Agirrebalzategi txantxikuarra, atzetik aurrera, oso-osorik.
Bilboko Javier Ugalde eta Elgoibarko Edu Uribe Donnas-etik irtetzear oraindik indarrak soberan.

Derioko Oscar Martin mantsoago doa, PTLko (300km oraindela bi aste) nekaldia nabaritzen.
Donostiako Asis eta Bermeoko Josu Artetxe elkarrekin datoz Donnas-era lasaigo, indarrak gordetzen, datorren etapa gogorrena baita!

Lasterketa bestalde horrela doa; lehena Cristophe De Saux 222.km-tik igaro da goizeko 11:00tan. Faboritotzat jo genezakeen Salvador Calvo 4. doa iazko belaun arazo berarekin. Nesketan iazko irabazlea doa Ane Marie Gross.

Teknologien menpe gaude, monsieur internet-ek hala nahi badu, berriak ematen jarraituko dugu.

TOR DES GEANTS-2011: AOSTAn gaude!

2011-09-10T12:27:00.000+02:00

Javier eta Josu Coll Petit di San Bernardin, 2188m-tara.

Courmayeur-en Tor-eko irteera gunean, egun bi lehenago.

Mont Blanc eta Peuterey horratza.

Francis Destefani, 65 urteko frantseza. UTMBko edizio guztiak burutu dituenak!

Oscar, Roberto, Javier, Edu eta Josu Courmayeur-eko herrian afaltzen.

Tor hastera doa. Jadanik Courmayeur-en gaude ( Aosta ). Eguraldi ona espero degu, eta bero handirik ez. Atzo Salva Calvo-rekin egon ginen, eta aurten iazko arantza ateratzeko prestatu da.

Enric eta Montse

catalanak ere hemen daude beraien 5 urteko semearekin.

Gaur pectoralea jaso behar degu eta motxilatxoan eraman behar degun derrigorrezko materiala erakutsi. Beraz nahiko egun lasaia da eta atsedena hartzea behar beharrezkoa da, proban asko jota 9 bat ordu lo egiteko besterik ez baitugu izango.

Izan untxa!

TOR DES GENATS-2011: irailaren 11tik 18ra

2011-09-07T11:48:00.000+02:00

Fitxa teknikoa:
Izena / data / tokia: Tor des Geants / irailak 11-18 / Aosta (Italia)
Luzera:330 km
Desnibela: 24000 mD+
Epea: 150 ordu ( 6 egun + 6 ordu )
Antolatzailea: http://www.tordesgeants.it/

Tor des Geants ( Erraldoien Dorrea ) mendi lasterketa Alpeetan, Aosta bailaran ( Italia ) ospatzen da. Aurten bigarren edizioa du eta guztira 500 parte hartzaile animatu dira.

Tor des Geants-eko datuak ikusgarriak dira: 336km, 24000mD+ eta 6 egunetako apean, non-stop eta auto-sufizientzia eran egiten delarik.

Ibilbidea ( alta via 1 eta 2 ) Mont Blanc mendiaren magaletik igarotzen da Aosta bailarari itzulia emanez. Parte hartzaileek egunero gora eta behera ibili beharko dira, leporik garaienak 3396m dituelarik. Eguraldi txarra izan ezkero antolakuntzak postu berezi batzuk prestatu ditu; horrela lepo batzuetan iglu batzuk egongo dira bertan lo eta indarrak berreskuratzeko ( jara eta edariarekin ).

Iazko datuak ilusita probaren gogortasunaren berri izan dezakegu: parte hartzaileak 356 izan ziren, eta bukatu zutenak 179. Sailkapena berriz honako hau izan zen:

1- ULRICH GROSS - 80:27:23
2- SALVADOR CALVO - 86:47:54
3- GUILLAUME MILLET - 87:17:37
4-ANNEMARIE GROSS - 91:19:13 ( 1. emakumea )

Aurten Salvador Calvo leondarrak iazko arantza ateratzea nahiko du eta izan zituen gora beherak ( belauneko arazoak, materiala hegazkinean galdu zioten … ) atzean utzi.

Euskaldunak ere izan ziren: Luis De Arriba India ( Txeroki ) eta Oscar Martin, 130 bat ordutan bukatu zutelarik. Aurten berriz Euskal Herritik parte hartzaile gehiago doaz: Oscar Martin, Josu Artetxe, Javier Ugalde, Iker Agirrebalzategi, Kauldi Rezola, Marce Temprano eta Edu Uribe. Horretaz gain Samu eta Lidia, eta Albertxo eta Beasko laguntzera etorriko dira.

http://www.euskaltrail.com/ web orrian jarraipena egingo dute.

GRAN RAID du PIRINEES-2011: Jose Vicente Benito 2.!!!

2011-09-05T09:21:00.000+02:00

Hasiera batean 3. postuan iritsi bazen ere Jose Vicente Benito 2. sailkatua izan zen Gran Raid du Pirinees-en. Proba honek 160 km-ko luzera du eta modu autonomoan egiten da zatirik handiena. Jose-ren denbora 24h08:02 izan zelarik. Irabazlea berriz Oscar Perez izan zen, iazko Canfranc-Canfranc maratoiko irabazlea ( 21h36:50 ).

Zorionak Jose!

Joseba Gurpegi eta Jose Vicente Benito irteera unean.

Gran raind du Pirinees-2011

Jose Vicente Benito-ren adierazpenak:

"En un principio intenté seguir el ritmo de Oscar Perez, pero está a otro nivel y al ver que era demasiado fuerte para mi me dedique a correr mi prueba. En las subidas no iba fluido, me faltaba fuerza, muchos kms acumulados este año, pero lo compensaba bajando como un demonio. Corrimos gran parte de la carrera en condiciones muy malas, lluvia intensa, granizo, frío, niebla y viento. Pasé momentos de debilidad de noche con momentos de mucho sueño y mareos, pero el final desde la estación de St. Lary y la bajada del Col de Portet fue de traca, me pegó el "cambio", esa cosa que no se lo que es pero que cuando llevo muchos kms empiezo a ir más y al final resultado inesperado. En un principio llegué 3º, pero con la penalización de 5 horas a Bruno Bareilles por no llevar parte del material obligatorio pase al 2º."

Ehunmilak-2011-Mario: ¡No había un llano!

2011-09-02T13:31:00.000+02:00

Mario

¡NO HABÍA NI UN LLANO!

(CRÓNICA EHUNMILAK 2.011)
Espero no haber cometido ningún fallo en el kilometraje o en el nombre de alguno de los avituallamientos; en una prueba de tal extensión, sin conocer bien la zona, y en el estado en que terminé, podría ser posible. Si así ha sido, os pido disculpas.

PRÓLOGO: LA MEJOR FORMA DE AFRONTAR UN ULTRA-TRAIL

Me lancé a mi primera aventura de 100 millas tras haber superado anteriormente distancias de entre “sólo” 100 km y 123 km, así que ésta debía ser mi coronación en el mundo del ultra-trail.

Esperaba y deseaba que fuera bien; sabía que al menos debía terminar, e incluso pretendía bajar de las 40 horas, si me era posible. En todo caso era consciente de que se trataba de la primera vez que me enfrentaba a esta distancia y a este desnivel tan brutales, así que el respeto estaba garantizado. En el fondo de mi mente aparecía la posibilidad (ante lo desconocido) de no terminar, que rápidamente desechaba: tenía que finalizar la prueba sí o sí.

Por unas circunstancias u otras hasta última hora no supe si viajaría en coche o en transporte público, solo o acompañado, y si dormiría en Guipúzcoa la noche anterior o no. Al final me tocó subir solo, en transporte público, y hacer noche en el autocar, algo que luego me pasaría una gran factura. Era consciente de que no eran las mejores condiciones para afrontar esta prueba –unidas al hecho de que mi “entrenamiento” había consistido en salir cuatro días a la semana a correr entre 6 km y 10 km por ciudad, más un maratón en Abril-, pero reconozco que a veces hago las cosas de una manera algo irreflexiva y ésta fue una de ellas.

Así que el jueves 14 me traslado desde Toledo hasta Madrid, donde vive mi familia, y de allí, con los bártulos en la mano, cojo el autocar que va directo a Beasain, saliendo a las 00:30 horas y llegando a las 05:45. Cogí un asiento atrás del todo con la esperanza de que no hubiera más gente allí y me pudiera tumbar un poco a dormir, pero el autobús iba lleno, así que no pude pegar ojo en toda la noche de viaje.

Llego a Beasain y con el GPS sitúo la salida/meta. Hago una vuelta de reconocimiento por los alrededores, y me dirijo a buscar un sitio donde descansar por la mañana unas horas. Al final localizo el Hostal “El Monte”, que se trata de un repecho al lado de un camino solitario pasado el pueblo de Arama, lo cual significa que ya he andado más de 5 km esa mañana. Allí echo mi saco de dormir y trato de descansar un poco, pensando en lo que se me viene encima. Durante el trayecto he notado unas ligeras molestias en la pierna derecha que no me gustan nada.

Intento dormir un poco, pero apenas me es posible; y cuando consigo por fin cerrar un poco los ojos recibo la peor de las noticias por el móvil: mi amigo Antonio Calleja acaba de fallecer en el hospital donde le había visitado hace apenas unos días. La moral se me hunde por los suelos, y tras hacer varias llamadas en relación con tan triste asunto, me conjuro: si antes iba a terminar la prueba sí o sí, ahora más, en homenaje a él. Seguiré hasta la meta, aunque allí caiga reventado. Va por ti, Antonio…

Después de este gran “descanso”, recojo los bártulos y me dirijo a Beasain de nuevo (otros 5 km) a recoger el dorsal, chip, entregar bolsas, etc. Cumplo todos los trámites sin novedad y disfruto de la buena comida que nos ofrece la Organización.

Ya en la salida, me encuentro con Edu, al que conocí en la Transgrancanaria el año pasado. Veo que lleva otro dorsal distinto, y pienso que se ha apuntado a la corta (“está mayor”, me digo), pero luego durante la prueba me comentará que el dorsal es distinto porque participa en equipo.

El ambiente en la salida es fenomenal; la gente animando, algunos nervios, música acompañando, la cuenta atrás y… ¡por fin salimos a comernos los supuestos 168 kilómetros, cuyo track en mi GPS marcaba 170,3 Km, y que al final darían algo más…!

PRIMER DÍA: SENSACIONES ENCONTRADAS

Los primeros pasos son fenomenales; vamos por dentro de Beasain y la gente nos va gritando y animando; nos invade la euforia típica del comienzo de estas pruebas… pero pronto salimos de allí y nos chocamos con la dura realidad, pues aparecen las primeras cuestas, que cada vez se van haciendo más y más empinadas; son los 10 primeros kilómetros y ya llevan aparejado un desnivel positivo de 1050 metros…

En todo caso me encuentro fuerte y optimista, y trato de no quedarme muy atrás y de acelerar el paso, de manera que termino este primer tramo bajando como un cohete (algo mosqueado por la repercusión en las rodillas de tanta velocidad cuesta abajo…), y llego al primer avituallamiento (Mandubia, kilómetro 10) en 1 hora y 26 minutos. “Muy bien,” -pienso para mí- ”a seguir así”… Sin embargo, los otros 160 kilómetros me demostrarían (una vez más) que en este tipo de pruebas no se pueden calcular medias ni tiempos con tanta facilidad.

Hago los siguientes 10 km en 1h y 55 minutos: más cuestas brutales (subida a Izazpi, que tengo que hacer con paradas; de hecho da algo de vértigo mirar para abajo desde la estrecha y empinada senda en la que me encuentro), y comienzo a notar el cansancio de tanto desnivel, perdiendo demasiado tiempo en el avituallamiento de Zumarraga/Urretxu (pero qué bien se está sentado en una de las sillas bebiendo y comiendo, después de 20 km con 3050 m de desnivel acumulado…).

Esta va a ser la tónica de la ultra, para arriba y para abajo, ¿y dónde quedan los llanos? Sigo los siguientes 10 km con estos pensamientos; nueva “cuestecita” hasta el Irimo (empiezo a mirar el GPS para ver las distancias que me quedan en este tipo de tramos de subida), y me voy dando cuenta de que la media de los 10 primeros kilómetros había sido un espejismo. Llego a Elosua (km 29) de noche, en 5h 41 minutos totales, haciendo un parcial de 2h 20 minutos para estos 9 km: 1 hora más que en el primer tramo, que además había sido un poco más largo y con más desnivel.

En el intervalo desde el monte Irimo hasta Elosua había adelantado a Edu y los compañeros con los que iba (dejándoles claro que soy aficionado del Real Madrid, y no del Atlético), y recuerdo la Transgrancanaria del año pasado, en la que sucedió lo mismo, de manera que nos fuimos adelantando el uno al otro durante toda la segunda mitad de aquélla carrera.

PRIMERA NOCHE: DE ACORDEONES Y DE LA PÉRDIDA DE UN BIDÓN…

Me gusta la noche en este tipo de pruebas: se corre fresquito, y si hay algo que odio en un trail de montaña es comerme un gran desnivel con todo el calor calentándome el coco. De manera que había calculado que, de tener que dormir, no lo haría durante la segunda noche, sino antes, en las peores horas de calor del segundo día; aunque tuviera que hacerlo en algún repecho del camino. (Esta opinión mía tan benigna sobre las noches en carrera cambiaría a lo largo de la segunda noche de esta prueba….).

Reemprendo el camino con estos pensamientos, y algo preocupado por lo mucho que he bajado la media en los últimos 9 kilómetros. En todo caso todavía voy bien de cuerpo y mente, troto a gusto en solitario por una noche tranquila cuya climatología nos está respetando, y voy ensimismado en mis pensamientos camino de Azkarate -sobre las doce de la noche- cuando el ruido de un acordeón en medio de la nada me sorprende (es demasiado pronto para tener alucinaciones), y me encuentro poco más adelante con un “avituallamiento no oficial” que consigue arrancarme una gran sonrisa de la cara… un grupo de gente ha montado una mesa en la que ofrecen café y bollos a los participantes, mientras uno ellos, una chica joven, toca el acordeón para animar.

Sigo adelante, y ante una bifurcación a pocos metros me paro: desde el “avituallamiento” me vienen indicaciones de por dónde tengo que ir, pero no me he parado por eso, sino porque he pensado que no puedo pasar de largo sin volver y sacarme una foto con esas personas que tienen la deferencia de ofrecer café y bollos a los participantes que por allí pasamos a esas horas de la noche. Así que me doy media vuelta y me siento con ellos unos 10 o 15 minutos (demasiado tiempo: no termino de aprender a apurar, y esta vez me pasa igual que en el último avituallamiento oficial; la pérdida de todos esos minutos luego se notará más adelante).

Mientras estoy allí llegan otros dos corredores que me traen noticias que me mosquean un poco: parece ser que vamos en la cola de la prueba. Pero, ¿cuánta gente ha tenido que abandonar para que eso sea así? Parece ser que mucha, y esa es nuestra situación ahora, situación que no me gusta ni un pelo. En todo caso hago mis cálculos y compruebo que todavía vamos bien de tiempo, así que trato de no darle demasiada importancia. Me decido a continuar y, tras otro punto donde nos reciben a golpe de acordeón, sigo devorando kilómetros.

Tras dejar atrás el avituallamiento de Madarixa (km 43) continuo trotando, y llego a Azpeitia (km 53) dándome cuenta de que he perdido el bidón de líquido, lo cual me preocupa -aunque llevo la camelback con capacidad para otros dos litros- por el calor que pueda hacer al día siguiente y los desniveles que me esperan en las peores horas. Pregunto al personal del avituallamiento, y me dicen que sí ha aparecido un bidón abandonado, pero cuando me lo enseñan veo que no es el mismo. No obstante, me lo ofrecen temporalmente, y puesto que el dueño no va a volver a por él, lo acepto prestado. (Si el dueño lee esto, es un bidón azul y amarillo de Maxim Sports Nutrition, ¡lo tengo a tu disposición! Me das tu dirección y te lo envío por correo…).

SEGUNDO DÍA: EMPIEZA A FUNCIONAR EL PILOTO AUTOMÁTICO

Llevo 53 kilómetros y han pasado 11 horas y 19 minutos; en sólo dos horas más he completado en años pasados los 100 kilómetros de alguna otra prueba, pero hay que reconocer que esto es diferente: el desnivel es brutal, y el terreno tampoco es pista forestal precisamente… así, continuo algo preocupado por el tiempo; aunque también soy consciente de que no voy tan mal y de que todavía tengo un buen margen a mi favor.

Con estos pensamientos sigo haciendo kilómetros, mientras empieza a amanecer. Hace ya mucho que el GPS me va marcando un desfase de 2 km (de más) con las distancias oficiales de los avituallamientos, aunque gracias a Dios ese desfase se ha estabilizado y no sigue aumentando.

Empiezo a pagar el no haber descansado antes de la prueba, el no haber dormido apenas la noche anterior en el viaje en autocar: el camino se me hace idéntico todo el rato, los ojos se me cierran mientras sigo trotando, y sólo se abren bruscamente cuando creo divisar a personal de la Organización en medio del camino, pensando que si me ven marchar medio dormido pueden retirarme el dorsal y sacarme de la prueba; pero no hay personal alguno: son árboles, arbustos, piedras, o cualquier otra cosa que, a lo lejos, y en el estado soporífero en el que continuo avanzando, se me antojan como humanos antes de que consiga abrir del todo los ojos para darme cuenta de mi error.

Veo a lo lejos a una pareja, a los que poco a poco voy dando alcance, puesto que marchan con bastante tranquilidad. Antes de llegar a ellos veo que se paran y se sientan, y cuando por fin les alcanzo les pregunto si les pasa algo, si se encuentran bien; me contestan que se encuentran perfectamente, y que se han parado a ver el amanecer juntos…

Sigo el camino de nuevo solo, hasta que encuentro a lo lejos otra figura (real) a la que sigo, aún medio grogui; pero al rato me doy cuenta de que llevo tiempo sin ver ninguna baliza, y abriendo bien los ojos ¡me doy cuenta de que la persona a la que sigo no es un participante de la prueba! Me enfado conmigo mismo (no estoy para perder tiempo) e incluso me asusto un poco (¿cuánto me habré desviado, significará esto el final de la ultra para mí?); y trato de recuperar el camino con el GPS. Gracias a Dios, y a pesar del sueño, no me cuesta demasiado, sólo me había desviado un poco en lateral, pero siguiendo la dirección correcta; apenas tengo que volver un kilómetro y medio hacia atrás y en lateral para recuperar el camino de la prueba.

Por fin llego a Tolosa, kilómetro 77; primera de las dos grandes paradas que tiene la ultra. Zona de descanso, duchas… pero el tiempo que llevo (casi dieciocho horas) no invita a tomárselo con mucha calma. Para colmo, la llegada al polideportivo ha sido una tortura que nos ha hecho recorrer el pueblo entero, calles y calles; lo cual, en el estado en el que me encuentro, me merma bastante la moral (¿cuándo narices voy a llegar al maldito polideportivo? ¿No podían haber hecho entrar la prueba en el pueblo directamente por la zona donde está el avituallamiento?) .

Allí me doy una ducha gracias a la toalla que amablemente me facilita un miembro de la Organización (la mía la había dejado en la bolsa de ducha que pensaba que traían primero aquí, pero en realidad se transportaba directamente a Beasain); me cambio de camiseta, mallas y calcetines, repongo fuerzas y, lamentando no poder quedarme aunque sea una hora a dormir, reemprendo el camino (utilicé en esta parada unos cuarenta minutos, nuevamente mucho más de lo que hubiera deseado); encontrándome de nuevo a Edu, que tranquilamente avanza dirección Jazkue Gaina.

Me va explicando cómo es el recorrido que nos espera hasta llegar al monte Txindoki, lo cual siempre ayuda (conocer bien una prueba es tener hecha media prueba); y yo, gracias a Dios, me he recuperado un poco del sueño que me invadía, y ya avanzo plenamente consciente de nuevo.

Más adelante me quedo algo atrás de Edu y sus dos compañeros de equipo, manteniendo un ritmo más tranquilo en las subidas. Sigo avanzando, no voy mal, aunque la pierna derecha me ha empezado a molestar en su zona frontal, y eso me preocupa; porque aún quedan muchos kilómetros. En realidad, la prueba acaba de comenzar, y sólo deseo llegar al Txindoki para superar el kilómetro 100; es la nueva meta que me he marcado: a partir de ahí “sólo” me quedarán 70 kilómetros que irán bajando poco a poco.

Afronto el comienzo de la subida al Txindoki bastante entero y en solitario, como la mayor parte de la prueba. Me sorprende la facilidad con la que subo el empinado camino, teniendo en cuenta la altura de carrera a la que estamos. Pasado un rato, me junto con otro participante, que me dice que probablemente abandone al llegar a la cima, porque sus compañeros ya lo han hecho anteriormente, y fueron ellos los que le embarcaron a él en esta barbaridad y no al revés. Trato de darle ánimos y de hacer que cambie de opinión, aunque más adelante comprobaré que no lo hará y terminará abandonando.

Llegados a este punto de la prueba, empieza seriamente a aparecer el efecto “no existe cima en esta montaña”. Es decir, cuando ves el punto más alto y vas a llegar a él, aparece de nuevo otra cota a subir; y cuando llegas a esa, ves que hay otra más arriba. A medida que avanza el camino, la pendiente se hace más pronunciada, y el desnivel hace que tenga que utilizar las manos en algunos puntos del camino para avanzar. Mirar para abajo da de nuevo vértigo, y lamento que se me haya acabado la batería del móvil para no poder sacar alguna foto. Por seguridad llevo otro móvil para llamadas de emergencia, pero no tiene cámara.

Veo de nuevo a Edu llegando a la cima y allí le doy alcance, aunque el partirá antes (yo he llegado después y, aunque no estoy mucho tiempo, necesito descansar un poco). En todo caso, el frío hace que no me lo piense mucho y tire de nuevo millas, en una zona que será un continuo sube y baja, y en la que la niebla comienza a hacer sus efectos. No se ve más allá de diez metros, y tengo serias dificultades para encontrar las balizas que marcan el camino.

Llega un momento en el que no soy capaz de seguir, y lo mismo le pasa a un pequeño grupo que viene detrás de mí. Nos hemos perdido dentro de la niebla y temo la posibilidad de que encontremos una baliza y sigamos el camino del revés, con los problemas de tiempo que ello puede conllevar. Gracias a Dios, llevo el GPS conmigo, y éste me lleva hasta el camino, localizando las balizas y la dirección a seguir. Aviso a los que vienen detrás, que me siguen, aunque no tengo más remedio que avanzar más deprisa que ellos si quiero llegar a meta en tiempo.

Sigue una serie de kilómetros en los que el sueño y la niebla me hacen tener la sensación de que estoy dando vueltas siempre por el mismo sitio. Me pierdo otra vez, y esta vez ni con el GPS consigo localizar la siguiente baliza; no sé si es en este punto o en otro en el que el camino no coincide con el track oficial (o es eso o soy yo que estoy peor de lo que pensaba), en todo caso tengo que esperar a que alguien venga (más tiempo perdido) para ver si es capaz de recuperar el camino, como efectivamente pasa.

Así, más kilómetros “dando vueltas sobre el terreno”, hasta que por fin comienzo a bajar, en un momento del camino en el que me he juntado con un grupo de tres (¿o cuatro?) portugueses. El caso es que estamos en medio de la nada, y hace tiempo que he dejado de ver el chorro de gente que me encontré en el Txindoki (¿cuánta gente habrá abandonado allí?), de tal manera que la bajada se me hace bastante larga casi en solitario.

Miro el reloj (más de 26 horas) y veo que sigo algo justo; aunque según mis cálculos, si llego en tiempo a la segunda zona de descanso, Etxegarate, podré ir mucho más tranquilo, pues la siguiente barrera horaria se ha establecido calculando que la gente dormirá allí. Así que, no durmiendo, o durmiendo un par de horas, volveré a recuperar un buen colchón de tiempo; qué “fácil”…

SEGUNDA NOCHE: DE TODO UN POCO… (SUEÑO, FRÍO, LLUVIA, NIEBLA, BARRO, CAIDAS, ARENAS MOVEDIZAS…)

Sigo con los portugueses camino de Lizarrusti. He cambiado las pilas del GPS –que apenas controlo porque lo acabo de comprar hace días- y he perdido la noción de cuántos kilómetros quedan hasta el siguiente avituallamiento, de manera que el camino se me (se nos) hace extremadamente largo, mientras la noche cae sobre nosotros.

Encendemos los frontales, pero la niebla hace que en lugar del camino lo que se vea es un halo blanco, lo cual dificulta enormemente el avance. A eso yo tengo que añadir que las pilas de mi frontal ya apenas alumbran, las de repuesto no son ninguna maravilla, y el segundo frontal que he traído (que tomé prestado) no es el más indicado para este tipo de pruebas (nuevo error, escatimar en material) con lo que veo más bien poco o casi nada. En algún lugar recuerdo haber leído que en caso de niebla es mejor llevar un frontal en el pecho para ver mejor, así que lo que hago es llevar el frontal en la mano a esa altura, con lo que veo sólo un poco más que antes.

A la falta de visión hay que añadir que hace unos minutos ha comenzado a llover, y por tanto a formarse barro en el camino. Hay tramos que son realmente difíciles de superar (hay que saltar charcos y zanjas, y el barro resbala tanto a un lado como al otro), y yo además no llevo bastones –nunca lo hago- con lo que la posibilidad de caerme, golpearme, y embarrarme se multiplica. La lluvia, la niebla, y el barro ralentizan nuestra marcha, y ello hace que los metros se conviertan en kilómetros; esto no es nada bueno para mi media, y lo comprobaré más adelante.

Tras un pequeño descanso (¡por fin!) en Lizarrusti (km 115), a donde nos cuesta Dios y horrores llegar, emprendemos de nuevo la marcha varios participantes hacia el anhelado Etxegarate. Gracias a Dios, y a la copia del perfil de la prueba que llevo conmigo, la fuerte subida con la que iniciamos la marcha no me sorprende. Pero sí ando preocupado por no perder al grupo, puesto que apenas veo con el frontal que llevo y la niebla y la lluvia que nos acompañan.

Sin embargo, uno de los portugueses está teniendo serios problemas para avanzar, y soy consciente de que si sigo a su ritmo no terminaré la prueba en tiempo. Al final, no me queda más remedio que dejarlos atrás y seguir el camino, que transcurre por un hayedo limítrofe con Navarra. De día ese lugar debe de ser maravilloso, pero de noche, con lluvia, viento, barro y niebla, se me antoja como el último sitio en el que desearía estar en esos momentos.

Voy avanzando con cierta dificultad y viendo más bien poco, pero avanzando, cuando escucho a alguien a mis espaldas que trota a gran velocidad. Cuando llega a mi altura me explica que es un miembro de la organización buscando a dos participantes que han llamado por teléfono avisando que se han perdido, y que va en su búsqueda, preocupado porque se hayan dirigido a Navarra. Me engancho a él: es mi oportunidad de recuperar tiempo perdido, porque se conoce el camino perfectamente y avanza a una velocidad que yo sería incapaz de alcanzar en esas condiciones y sin conocer el terreno.

Me comenta que el camino discurre casi hasta Etxegarate paralelo a un cercado que hay a nuestra izquierda, y que además de las balizas de la organización, viene marcado por las señales rojas y blancas de los GR 121 Y 11. Le acompaño todo lo que puedo, pero finalmente tengo que quedarme algo atrás. Le aseguro que no tendré problemas porque llevo el GPS, y que en caso de perderme llamaré dando coordenadas.

Vuelvo a avanzar muy lentamente, buscando desesperadamente la siguiente baliza, sea de la Organización o de los GRs, pero apenas veo nada. Cuando no encuentro ninguna de las tres, que es más de una vez, trato de localizar la vaya a mi izquierda para comprobar que no me he extraviado, y seguir con ella como referencia. Me cuesta una barbaridad avanzar metros, no se ve absolutamente nada entre la oscuridad, la niebla y la lluvia, y soy consciente de que estoy perdiendo un tiempo valiosísimo: que la prueba, si ya estaba complicada, se me empieza a complicar lo suficiente como para no terminarla en tiempo. Mi única idea es llegar a Etxegarate antes de las siete de la mañana, que es cuando he calculado que cierran el control; gran error, pésimo cálculo: el control se cerraba a las cinco y cuarenta y cinco horas.

Sigo tratando de avanzar por donde puedo, aunque no veo casi nada y es francamente difícil localizar el camino; es como andar dentro de un cuarto oscuro. Tanto es así que, en un momento determinado, piso sobre unas hierbas y mi pierna izquierda se comienza a hundir en el barro que estaba oculto sin que sea capaz de sacarla de allí, a la par que la derecha hace amagos de lo mismo. Siguen hundiéndose lentamente y eso no para, de manera que me da tiempo a pensar incluso que voy a terminar hundido por completo y bien jodido. Por suerte, finalmente “sólo” quedo enterrado con la pierna izquierda hasta la rodilla y la derecha hasta media tibia.

A duras penas consigo sacar la pierna derecha y trato de apoyarla en alguna zona donde no se hunda, lo cual no es nada fácil; respecto a la izquierda, me es imposible sacarla, incluso en algún intento casi consigo sacarla pero sin zapatilla, lo cual hubiera significado el final de la carrera para mí. Me asusto ante esa posibilidad (perder la zapatilla) y trato de sacarla más lentamente moviéndola a los laterales para hacer algo de vacío que me permita tirar hacia arriba. Allí, medio hundido en el barro y sin poder salir; lloviéndome, sin ver nada en medio de la oscuridad y de la niebla… me llego a plantear si será necesario llamar a la Organización para que me saquen de allí.

Sin embargo, finalmente consigo -con mucho esfuerzo y cuidado- sacar la pierna del lodo (y con zapatilla), así que con muchísima cautela procuro alejarme de esa zona peligrosa. A partir de aquí mi avance ya no va a ser lento, sino extremadamente lento; llegando a un punto en el que he perdido totalmente la noción de por dónde debo seguir, y ni con el GPS me decido a continuar adelante.

Al rato, y por suerte, escucho unos ruidos atrás y, al girarme, veo unas luces a lo lejos. Pienso que son los participantes que vienen por detrás de mí guiados por alguien que conoce bien el terreno, pues van relativamente rápido.

Efectivamente, ante las pésimas condiciones climáticas que nos estaba ofreciendo la noche, un buen grupo de participantes se había unido siguiendo el paso de alguien que conocía el terreno perfectamente. Cuando van a llegar a mi altura, les saludo con un irónico “Buenas noches, ¿qué tal?”, y me uno a ellos.

A partir de aquí el avance hasta Etxegarate es una auténtica tortura: continúan el frío, la lluvia, la niebla, el viento y el barro… voy empapado y comienzo a tener realmente frío, a pesar de haberme puesto el cortavientos, que también se empapa. Además, el barro hace que se resbale con bastante facilidad. Avanzamos con relativa rapidez gracias a los conocimientos de nuestro guía, pero tardamos mucho en hacer cada kilómetro, que en esta zona están señalizados con carteles uno a uno. Alguno de los participantes va francamente mal, e incluso pide que le dejemos allí porque no puede seguir. Le hacemos ver que sería una locura, que está lloviendo y hace frío, y que queda todavía mucha noche para quedarse allí en esas condiciones.

El último tramo es cuesta abajo, y eso con barro significa resbalón seguro. Añadido a mi falta de bastones, se transforma en una infinidad de veces en las que doy con mi culo en el suelo (y espalda, y piernas…); no me he metido tantas hostias seguidas en mi vida: termino lleno de barro hasta en las pestañas, pero el caso es que seguimos avanzando y tengo, según mis cálculos, un margen de una hora y media.

¿Seguro? Pues no; cuando comento con el resto de participantes la barrera horaria de Etxegarate, me hacen ver que estoy equivocado, y que apenas quedan unos minutos para que cierren control. A partir de ahí apretamos (aún más) el paso, lo que significa que me pego más culazos contra el suelo y me lleno más de barro. Pero hay que entrar en tiempo, ¡quedan quince minutos para que cierren el control y aún no hemos llegado!

Pero todo tiene su recompensa, y por fin vemos a lo lejos las luces del avituallamiento, ¡por fin! Entramos con apenas cinco o diez minutos de margen antes de que cierren el control… No me lo puedo creer, por fin ha terminado la pesadilla del hayedo. Desde Lizarrusti, kilómetro 115, hasta Etxegarate, kilómetro 130 (es decir, sólo 15 kilómetros de distancia) he(mos) tardado nada menos que 5 horas y 17 minutos.

En Etxegarate hay participantes que abandonan, y otros que reemprenden de nuevo la marcha apenas después de haber comido algo y haberse cambiado de ropa. Yo procuro tomármelo con más calma, y decido ducharme (estoy lleno de barro), cambiarme (estoy empapado), y dormir (estoy grogui) una o dos horas, puesto que ya llevo 35 horas de carrera, y la noche anterior a la misma, como ya he dicho, la pasé sin pegar ojo en el viaje en autocar. Vamos, que estoy hecho un Cristo como para seguir sin descansar y dormir un mínimo…

Estoy literalmente congelado, y tengo dificultades para andar con normalidad. Me dirijo a las duchas, después de haber comprobado con enorme “alegría” que no me queda ninguna camiseta seca (no me preguntéis por qué no tenía ninguna en la bolsa que se podía recoger en este punto…). Allí, para colmo, se me cae al suelo mojado uno de los dos calcetines que tenía secos, así que continuaré con uno de los pies empapado. Me ducho como puedo, a duras penas (pierdo mucho tiempo); y me dirijo, con la misma camiseta empapada, a la zona habilitada para dormir.

Extiendo la ropa mojada con la esperanza de que se seque mientras duermo. Echo en falta una calefacción o mantas de toda la vida (hace un frío del carajo y hay gente durmiendo con la manta térmica obligatoria), y me cubro con lo que en esos momentos me parece una cortina suelta (y lo mismo lo era). No me da tiempo a cerrar los ojos cuando me saluda alguien: es Edu, que se acaba de levantar para continuar la marcha (no sé si llegó a dormir algo), y me anima a que me una a su grupo. Le digo que necesito descansar y veo cómo se van. Poco después, otro corredor entra y sale varias veces dejando la puerta siempre abierta, lo que hace que descienda la temperatura de la sala con las consiguientes quejas de los que allí tratamos de descansar semi-congelados (que no sé si llegábamos a ser más de dos). Finalmente me tengo que levantar a cerrar la puerta yo.

Cuando creo que por fin voy a poder dormir algo, entra un responsable de la Organización diciendo que quien no quiera abandonar debe ponerse en marcha de nuevo; no me lo puedo creer: ¡no voy a poder dormir nada esta tercera noche tampoco!.

Me resigno a recoger mis bártulos y voy a la zona de avituallamiento, donde hablando con un miembro de la Organización pregunto si me pueden dejar una camiseta seca, porque todas las mías están empapadas, comprometiéndome a devolverla en meta (o donde sea). Después de una consulta, me da una camiseta nueva de la prueba, que me pongo debajo de la de manga larga que llevo, lo cual me salva media vida (¡muchas gracias!). Mientras me quito una y me pongo otra, me dejo el buff que llevaba al cuello al lado de una de las máquinas de agua. Días después de terminar la prueba escribiré un e-mail a la Organización y me lo remitirán, limpio y como nuevo, por correo; chapó.

Tras esto, reemprendo la marcha con dos miembros de la organización que me acompañan hasta Otzaurte; ya ha amanecido por el camino.

TERCER DÍA: AGONÍA Y FIN

Después de coger un camino cuyo inicio parecía un tobogán (es un estrecho terraplén escondido entre los arbustos al que hay que acceder a cuatro patas, y debido al barro resbala como eso: como un tobogán) para cuyo acceso tengo que agarrarme con las manos a las hierbas que hay, para trepar -e incluso recibo algún empujón en el culo para poder tirar para arriba-, emprendo el camino a Otzaurte, desde donde continuo junto con otros dos participantes, Inés y David Joan, con los cuales había coincidido en la memorable travesía hasta Etxegarate; y con los cuales iré coincidiendo el resto de la prueba.

Con ellos sigo avanzando; no consigo encontrar las “chuletas” que había sacado del Road Book, en donde aparecen los tramos con su distancia y desnivel, barreras horarias, perfil y avituallamientos. Estoy de nuevo tan grogui que no llego a averiguar si los tengo en algún lugar de la mochila o si los he perdido, y eso me fastidia, porque a estas alturas de la carrera es una información que me parece preciosísima.

Llegamos a San Adrián (km 139) después de 38 horas y media de ultra encima, y allí coincido -¡de nuevo!- con Edu, que se sorprende y alegra de verme, y me dice que estaba convencido de que iba a abandonar después de verme empapado en Etxegarate echándome a dormir; es lo que hay, Edu, “hasta caer reventado…”.

Así, seguimos la prueba; su grupo tira un poco delante, y yo sigo con Inés y David Joan. Hacemos cálculos y pensamos que si seguimos a ese ritmo terminamos la prueba. A estas alturas, y con esos márgenes de tiempo, todo es hacer cávalas…

Hemos pasado la cueva de San Adrián y, cuando iniciamos el camino conocido como del “calvario”, en empinado ascenso a la cima del Aizkorri –punto más alto de la prueba, con sus 1.520 m de altitud- me descuelgo de ellos y me quedo atrás. No sé si no puedo seguir el ritmo por falta de fuerzas, si es el sueño el que está pudiendo conmigo, o es mi mente la que me dice que pare ya de una vez. El caso es que no paro, pero avanzo más despacio, y empieza a planteárseme más seriamente que nunca (excepto cuando estaba con las piernas enterradas en el hayedo) la posibilidad de no acabar la prueba.

Estoy reventado y medio grogui, y avanzo a duras penas. Coincido con miembros de la Organización que me animan, me dicen que todavía voy con margen de tiempo, y que queda menos para llegar arriba; pero aquello no se acaba nunca, y se convierte una subida tras otra subida, en un sufrimiento continuo. A veces me desvío un poco del camino medio dormido y es un miembro de la Organización el que me corrige antes de que yo me dé cuenta. Por otra parte, a medida que voy llegando arriba el frío comienza a notarse otra vez de nuevo, aumentado por el viento que corre a aquellas alturas.

¡Por fin! llego al control de Aizkorri; y allí me encuentro a Inés y David Joan; eso quiere decir que no he ido tan mal. Pero aquí no se acaba el sufrimiento: la prueba sigue su camino cresteando Aizkorri, con bajadas y nuevas subidas por dura piedra que merman aún más mi moral.

Durante estos momentos, a esas alturas, medio dormido, reventado, y congelado… pienso que puedo sufrir una hipotermia. El viento y una fina lluvia penetran en mis huesos, y trato de avanzar por entre las rocas balanceando exageradamente los brazos para proporcionar más calor a mi cuerpo. En alguna ocasión llego a preguntarme por qué motivo no aparece ningún miembro de la Organización a obligarme abandonar; porque yo no lo voy a hacer por mi voluntad, pero casi llego a desear que me lo impongan.

Además, aprecio cierto peligro subjetivo –en mis condiciones- en esos caminos de piedra, a cuyos lados hay en ocasiones importantes caídas, y que estoy tratando de seguir medio dormido y casi congelado. De vez en cuando pierdo el equilibrio, por el cansancio o por el sueño, con riesgo de carme hacia un lateral; ni que decir tiene que, en tal estado, no me es fácil encontrar las balizas y seguir el camino. En todo caso, aún en mi estado, consigo darme cuenta de que siempre hay un miembro de la Organización cerca, incluso me planteo si han dado instrucciones a alguno para que me siga por si tengo algún problema, ante mi pésimo estado. Tengo que añadir que, a estas alturas de ultra-trail, mi cabeza empieza a no funcionar demasiado bien…

Tras superar el collado de Andraitz el camino se hace descendente de forma casi constante, llegando por las laderas del Aizkorri al kilómetro 148, Oazurtza, donde nos espera otro avituallamiento; son ya casi 42 horas de ultra las que llevo encima. Poco antes me he vuelto a juntar con David Joan e Inés. Entro con ellos en la tienda de la Organización medio congelado, y casi sin poder hablar; algo de comida, una silla, y un caldo hirviendo me ayudan a recuperarme, pero tan sólo el mínimo suficiente para continuar.

A partir de aquí el recorrido –quitando al principio, en un descenso con barro por un camino bastante irregular, en el que ya casi ni me molesto en evitar los charcos de barro, y meto directamente las zapatillas en ellos a veces hasta el tobillo- se hace más llevadero, si algo puede ser llevadero después de 150 km. Sin embargo, mi mente ha dejado de funcionar bien hace tiempo (la subida al Aizkorri), y cada vez lo noto más. Me cuesta pensar, y hasta articular palabras; para articular una frase entera de cierta coherencia tengo que hacer un gran esfuerzo. Me agarro a los otros dos corredores como a un clavo ardiendo, porque creo que si siguiera en solitario me desorientaría y no acabaría la prueba. En momentos no recuerdo ni siquiera qué es lo que tengo que hacer para llegar a meta; aunque parezca mentira, mi mente es incapaz de recordar que se trata de seguir las balizas puestas por la Organización.

Al menos, he entrado algo en calor al abandonar las alturas del Aizkorri. En contraprestación, el tobillo derecho cada vez me va peor, y es que al final de la prueba terminaré con un esguince que me tendrá varias semanas en reposo, y que en esos momentos me impide correr rápido, aunque al menos si me deja –con el correspondiente dolor- correr despacio, o marchar a buena velocidad.

Llegamos a Mutiloa (km 158), último avituallamiento, y nuestros cálculos siguen siendo los mismos: si seguimos a ese ritmo, terminamos, aunque no nos podemos descuidar. Llevamos 44 horas y 21 minutos, y quedan poco más de tres horas para que cierren meta. Yo añado para mí mismo que no puedo quedarme solo; porque si sigo solo, en el estado mental en el que me encuentro, puedo desorientarme y no llegar a meta. De hecho, estoy tan mal que en Mutiloa no relleno la camel back de agua, a pesar del calor que hace (son las horas centrales del tercer día).

El último tramo se me hace interminable. Pienso que la Organización nos ha “vacilado” con las distancias, es imposible que esto dure tanto... Una nueva subida hasta Españolamendi, y a partir de ahí pista y más pista; me da la impresión de que pasamos por el mismo sitio varias veces, que estamos dando vueltas en círculo. En teoría teníamos que haber llegado a la entrada a Beasain hace tiempo, pero parece que han multiplicado por dos los 10 kilómetros que nos faltaban desde Mutiloa. Creo que empiezo a decir barbaridades en voz alta, a decir que algo pasa, que esto no es posible…

Sin embargo, y a pesar de que en más de una ocasión pensé que ese momento no iba a llegar; a pesar de las veces que me pregunté por qué la Organización no me obligaba a abandonar; a pesar de que me llegué a imaginar con una hipotermia evacuado del Aizkorri, o hundido hasta el cuello en el barro del hayedo camino a Etxegarate… a pesar de todo ello, entramos en Beasain. No vamos a entrar directamente a meta, no, sino que aún nos queda el último kilómetro por el pueblo, pero eso ya no importa. Vamos a terminar, y vamos a terminar en tiempo, incluso de sobra.

Cruzamos el pueblo, pasamos por la zona donde casi tres días antes nos habían dado la bolsa del corredor; gente aplaudiendo, animándo… ¡es nuestra entrada triunfal! En esos momentos no puede uno pensar en nada: una sensación de incredulidad y de alegría te embarga, recuerdas todo lo mal que lo has pasado, pero ya no importa, sólo importa que vas a ganar la prueba, porque aunque no llegues el primero, terminarla es ya ganarla…

Al poco vemos la meta; ¡cómo no, una última subida hasta ella! y… ¡por fin!, llegamos a esa ansiada meta y pasamos control. Entro totalmente grogui, como he ido toda la parte final de la prueba; pero, por fin, ahora puedo gritar… ¡¡soy finalista de la Ehunmilak!!

EPÍLOGO

En la meta me encuentro –qué raro- a Edu, que ha llegado 22 minutos antes. Le digo: “joder, ¡¡es que no había ni un llano!!”, a lo que se ríe. Me conjuro vagamente para no volver a afrontar una prueba así sin haber dormido bien la noche anterior, y a no volver a escatimar material; otra cosa será poder entrenar lo suficiente, o tener la posibilidad de conocer el terreno previamente, aunque mi mente no me da en esos momentos para pensar mucho más sobre ello. Ahora mismo todo es euforia, alegría, nos abrazamos… ¡somos Finisher! De la meta nos vamos a trasladar al polideportivo, donde comeremos, nos darán un masaje, y nos curarán.

Reemprendo mi vuelta esa misma noche con un esguince en el tobillo derecho, multitud de ampollas, dolores por todo el cuerpo, y mucho, mucho, mucho sueño… aunque esta vez os aseguro que sí dormí del tirón en el autocar sin problema. Ah; y regreso también con una sudadera con el logo y nombre de “Ehunmilak Ultratrail” que me han dado en la meta, en cuya parte trasera se lee en letras mayúsculas: “FINISHER 2011”.

UTMB: Joserra Sousaren adierazpenak bukatu berritan

2011-08-29T12:14:00.000+02:00

UTMB-2010eko argazkia: Joserra Sousa 2. eskumatik.

Besteok: Javier, Edu eta Adur.

Joserrak demaseko balentria egin du aurten; Ehunmilak-2011 37 ordutan bukatu zuen uztailaren 17an, eta UTMB-2011 37 ordutan ere abuztuaren 28an! 6 asteko epean! eta orkatila erdi-purdi!

Joserra Sousaren adierazpenak UTMB bukatu eta hurrengo egunean ( 2011-08-29, astelehena ) :

Oso gogorra izan da. Uste det ez dudala inoiz hainbeste sufritu. Azkenengo 2 km-etan aldapatxo bat zegoen eta ezin nuen berarekin. Ez zait horrelakorik inoiz gertatu. Oso gogorra benetan, oinez joan behar izan nintzen momentu horietan.

Hasierako lehen 3 denbora kontrolak oso exigenteak izan ziren; uste det 1200 bat parte hartzaile pasatu ezinik gelditu zirela. Antolakuntzakoek galbaea oso gogorra jarri zuten. Gainera 46 orduko epea izan beharrean, azkenean 43 orduko izan dugu.

Kontrol batean, 100. km-an, ez dakit zer gertatu zen baina bertatik irten eta botaka hasi nintzen, bertan sopa, coca-cola eta kafea hartu nuen, eta aurreko gaueko hotz handia gehi ondorengo beroak agian gorputzean erreakzio txarra eragin zidan.

Ekaitzaren irudiak grabaturik dauzkat, gero Morkaiko mendizale taldekoek ( Elgoibar ) ikustea nahi badute bertan botatzeko ( udaberriko mendiko astean ).

Orkatila primeran ( gogoratu Ehunmilak-en kriston bihurritua izan zuela Joserrak eta medikuak eskaiola ere jartzea nahi ziola, baina Joserrak ezetz esan zion. Medikuari ez zion aipatu UTMB zuela handik hilabete batera, bestela ez zion utziko parte hartzen! ). Koloretako bendajea ipini izan det, nire kabuz, eta ondo eutsi dit. Hala ere denbora guztian orkatila kontrolatzen joan naiz.

Gasteizko Jorge-rekin parte hartu det, eta ostiralean ( probaren hasierako egunean ), 18:00an hasiko zelakoan han hurbildu ginen gu Chamonix-eko irteera gunera. Jendeak nahiko arraro begiratzen gintuen, gizon bat azaldu zen arte. Honek proba gaueko 23:30ak arte atzeratu zela aipatu zigun. Gero apartamentoan, telebista ikusten askoz ere informazio gehiago jaso genuen antolakuntzakoen aldetik baino. Horrela probaren hasieran siestarik bota gabe eta erdi lotan irten nintzen, aho zabalik!

Antolakuntzakoeei esango nieke dorsaletan banderatxoa kentzeko ( begiratu goiko argazkia ). Banderatxoaren asuntoa ona edo txarra izan daiteke, nongoa zaren identifikatzeko balio baitu. Italian bandera españolarekin ikustean animatzen zuten, eta probako informazio transmititu, " aurrean 3 español doaz " esanez. Frantzia aldean berriz pike handia nabari da españolekin, eta kontrol batean gertatu zitzaidana nahiko adierazgarria izan zen. Osasun zerbitzuko ohe bat ikusi nuen eta bertan etzan nintzen 140 km egin ostean. Osasun taldeko emakume bat hurbildu zitzaidan eta badirudi ez zitzaiola gustatu ni zuzenean ohean etzatzea ezer esan gabe. " Bonjour " esan nion ohean nengoela ikusi nuenean, berak berriz " Bonjour ?" frantzesez ondo ahoskatuz erantzun zidan, nire formak ez zitzaizkiola gustatu argi dago, baina parte hartzaile bat guztiz nekaturik iristen denean lagundu egin behar zaio eta formak alde batetara utzi.

Hala ere esan beharra dago beste jende batekin harremana primerakoa izan zela, beti laguntzen, beti animatzen, exquisito!

Helmugaratzea izugarria izan zen. Ekaini ( semea ) dorsala ipini nion eta han sartu zen bera poz pozik eta aita zer esanik ez! Gero helmugan elkarrizketatxo bat egin zidaten, eta ea bietariko nork parte hartu zuen galdetu zidaten, nik berriz semea ikasten ari dela ( mini-finisher izan zen aurreko astean ) beste batean ere Chamonix-era etortzeko. Azkenean 37 ordu behar izan ditut UTMBa bukatzeko, Ehunmilak-en bezala ( 2500 parte hartzailetik 265. sailkatu delarik! ).

Asko eskertzea nahi det lagunek eman didaten animo guztiengatik. Telefonoz deitu izan didazuenean asko animatzen nintzen eta lagunen babesak asko lagundu dit.

Mila esker guztiei!

UTMB-2011: Iker Karrera eta Nerea Martinez Euskadi Irratian

2011-08-28T21:33:00.000+02:00

IKer Karrera ( UTMB-2011 bigarren )

Iker Karrerari ( Amezketarra ) Euskadi Irratian eginiko elkarrizketa ( 2011-08-28 ):

Euskadi Irratia: Zorionak Iker, nola zaude eta nola joan da karrera?

Iker Karrera: Inoiz atera zitzaidan lasterketarik onenetarikoa atera zitzaidan atzo, oso borobila atera zitzaidan. Hasieran nahiko zaila jarri zen, oso eguraldi txarrakin hasi ginen, eta aurreikuspena ere oso txarra zen, baina aurrera egin genuen. Ondo jan, jantzi, behar zena aldatu, piskat ondo eusten, eta baita oso ondo atera zitzaigun bai Kilian bai Miguel Heras-ekin taldean joatea. Horrela lasterketa egiteko modu oso ona izan zen, Miguel eta Kilian bezalako bi korrikalarirekin. Baita Seigneur ere gurekin juntatuta, eta lauren artean elkarri lagunduz karrera egitea izugarria izan zen.

EA: Aurretik pentsatuta zeneukaten horrela joatea edo lasterketak berak horrela suertatu zen?

I. Karrera: Lasterketa berak. Lasterketa hala jarri zenean, eta ze hobe, eguraldia zegoen moduan onena hori zen batera joatea eta gainera batera joanda azkarrago joaten zara, eta karrera gogorra izan zen.

EI: Talde egitura hori denbora guztian zehar eraman zenuten, eta azkenengo momentuetan zuek biak, Kilian eta zeu, elkarrekin zindoazen, eta batek baino gehiagok pentsatu zuen elkarrekin besotik helduta iritsiko zinatela, ezta?

I.Karrera: Bai, argentirren harrapatu nuen Kilian, eta pentsatzen nuen azken 10 km-ak beherantz zirela, baina ez, baso baten sartu eta gora-beheraz betetako errekorridoa gelditzen zitzaigun azken km-tan. saiatu nintzen Kiliani harratu ondoren eusten, baina ezinezkoa izan zen. Honek 2 edo 3 martxa gehiago zeuzkan atzo besteokin konparatuta, eta bera askoz ere freskoago bukatu zuen, eta nik kasu hortan erabaki nuen eustea, ahaztu Kilianetaz eta eutsi bigarrengo postuari, erritmo komodo bat hartu eta bigarrengo postuari eustea.

EI: Noiz pentsatu zenuen, Miguel atzean gelditu zenean, Seignoure ere atzean gelditu zenean bigarren postua zurea zela?

I. Karrera: Bueno nirea zela ez nuen ikusi km gutxi falta ziren arte, coll d´Foulecras-en, esan dezaket nik erabaki nuela lasterketa lehertzea. Ordurarte elkarrekin joan ginen, baina orduan nik jokatzea erabaki nuen. Jakinda Seigneur igoeretan oso justu zabilela, piskat atzean gelditzen zela, eta Miguel piskat ikututa zegoela jakinda, coll d´Folkrasen azeledarodea zapaltzea erabaki nuen, ikusteko zer gertatzen zen, ni lehertzen nintzen hala besteren bat lehertzen zen. Eta egoerak eman zuen Miguel autsi zela, erretiratu behar izan zuela, eta Seigneur-i bentaja txiki bat atera nion bukaerararte.

EI: Kilianekin gelditu zinen bakarrik gero, Kilianek zer esaten zizun, lasterketan hitzegiteko aukera izango zenuten ezta?

I. Karrera: Bai, ematen zuen hitzegiteko beta. Kilianek nahi zuen, ahal baldin bazen behintzat, batera iristea eta batera bukatzea nahi zuen. Egia esan behar da oso ekipo jokatu zuela karrera guztian. Askoz lehenago aldegin zezakeen, baina bukaerararte taldean eta taldeko kideekin batera bukatzea nahi zuen berak, eta horrela hitzegiten genuen, eta bukaeran ez zen posible izan.

EI: Hala ere bukarean bertan zain izatea bera, zu 9 minutura iritsi zinen ( Kilianek 20h36:43 egin zuen eta Ikerrek 20h45: ), zein oroitza daukazu?

I. Karrera: Polita, izugarria, ez dakit beste kiroletako jendeak zer sentituko duen, baina izugarria izan zen helmugara iristea. Jende guztia zuri animatzen, eta iritsiera hori izugarria izan zen. Abiatu ginen garaian atzean gelditzen zen Chamonix-eko elizako kanpandorrea, eta iritsi ginenean frente frentean hura ikusi eta izugarria izan zen.

EI: 2011 oso denboraldi bikaina izaten ari da zuretzat, eta tematia zara eta UTMB zenuen helburu nagusi bezala, esan dezakezu zure halburua bete duzula?

I. Karrera: Bai, nik uste det baietz, emaitzek behintzat hala adierazten dute. Emaitzak zerbaiten ondorio izaten dira; lan asko eginda, ordu asko sartu ditugu eta emaitzak horren ondorio dira.

EI: Eta orain zer?

I. Karrera: Orain, momentuz behintzat disfrutatu, astebukaera honetaz gelditzen dana, taldekideekin, lagunekin disfrutatu, gero etxekoekin. Ondoren, denborada bukatzeko Cavals del Vent daukat, izena emanda eta ateratzeko konpromisoa hartuta, eta aurrera begira ikusiko da. Datorren urtera begira hitzegiteko urruti dago, ikusiko da.

EI: Zure ibilbidea ikusita, markak eta, helburu bat jarri eta bete ahala beste bat jartzen dezula gero. Mendi lasterketetan distantzia ertain eta txikienetan abiatuta, Txindokiko marka hura ( 24 orduren bueltan 12 aldiz igotzea lortu zuen ), eta orain ultra distantziatan aritzen zara, eta lortu dituzun emaitza on hauekin, pentsatu al duzu orain onenean zaudela ultrak utzi eta beste zerbaitetan sartzea?

I. Karrera: Ez det pentsatu ezer ez, momentuz asko disfrutatzen ari naiz, eta Salomon taldeak ematen didan babesa izugarria da. Esan dezakedana da, momentuz aldaketarik ez dudala aurreikusten, Salomonen babesa aprobetxatu egin nahi det. Ultra-trail-etan gauza politak asko daude egin ez ditudanak, eta beste urte bete behintzat, Salomonek hala nahi baldin badu, lasterketa handi bat egitea nahiko nuke.

EI: Badakit oraindik prentsa aretoan zaudetela oraindik, galdera bitxirik izan al da?

I. Karrera: Ez, ez dago sekretu handirik. atzo karrera bukatzean, normala den bezala Kilian da izar nagusia, eta bera da erdigunea, eta besteok bere ingurutik mugitzen gara.

EI:Harro gaude bai Nereak bai zuk lortutako bigarren postuaz, eta beste behin zorionak!

I. Karrera: Eskerrikasko zuei!

Nerea Martinez ( UTMB-2010-2011 bigarren )

Nerea Martinezi Euskadi Irratian eginiko elkarrizketa ( 2011-08-28 ):

Euskadi Irratia: Zorionak Nerea, nola zaude? Nola joan da karrera? Lizzy ezinezkoa izan duzu arrapatzea:

Nerea Martinez: Oso pozik nago. Lizzy beste maila batean dago, eta ni nire karrrera egitearekin nahikoa det.

EI: Karreraren sentzazioak nolakoak izan dira?

N. Martinez: Benetan oso oso gogorra, eta Ehunmilak-ekin konparatuta, ze azkenean distantzia berdina da, desnibelak ia ia berdinak, baina asko sufritu det hemen. Jeitsierak oso aldapatsuak dira, eta hori da azkenean hankak puskatzen dizutena. Kristoren hankako mina det, ezin naiz ibili ere ez egin, eta horregatikan oso gogorra da, karreraren erditik aurrera hankako minekin. Sufritu det helmugara iristeko, baina badakit karrera hauek horrela direla, eta azkenean burua da egiten dizuna aurrera jarraitu hala ez.

EI: Ia bigarren izan zinen UTMBn, baina karrera erdia egin zenuten eguraldi kaskarra medio neutralizatu egin zuten eta. Aurten berriz osoa egin duzu:

N. Martinez: Bai, iaz piskatxo bat deskafeinatua izan zen. Uste det jendeak bigarren postua ez zuela oso kontutan hartu, zeren eta azkenean ( iazkoa ) ez zen benetako UTMB izan. Aurten berriz aukera izan det demostratzeko hor aurrean nagoela, eta benetan oso pozik nagoela.

EI: Alderaketa oso morbosoa jarri didazu aurrean Ehunmilak-ekin alderatu dezu UTMB. Zer esan dezakezu horri buruz? Hau ( UTMB ) bestea ( Ehunmilak ) baino gogorragoa da?

N. Martinez: Diferentziak asko dira; hemen ibilbidea aldapatsuagoak dira, azken finean desnibela berdintsua da ( UTMB: 9000mD+, Ehunmilak: 11000mD+ ), baina jeitsierak ( UTMBn ) dira brutales. Ehunmilaken berriz antolatzaileen aldetik eta jendearen aldetik etxean bezala sentitzen naiz, eta hemen ( UTMB ) ez, hemen arraroa, ez dakit, pike arraro bat dago The North Face eta Salomon taldeen artean. Kilian ( Jornet ) eta Miguel-ekin ( Heras ) hitzeginda sentitzen gera " personas non gratas ". Irudipen hori dugu, joaten garenean beste toki batzuetara korritzera jendea oso pozik dago gurekin, eta hemen ezberdina da, esan behar dizut ez dudala nahi gehiago hemen korritu, baina gertatzen dena da hau munduko probarik garrantzitsuena dela eta Salomn-ek gu hemen egotea nahi du. niregatik aurten bigarrena egin det, kriston erresultatua izan da niretzat, eta niregatik ez nintzen gehiago etorriko ( UTMBra ).

EI: Hori zer da? aurrerapen bat? UTMBrekin itxi duzula atala?

N. Martinez: Niri gustatuko zitzaidan, horrelako karrerak oso gogorrak eta oso luzeak dira, eta berriro errepikatzea hainbeste ordu, lekuak esagutzen dituzula, nik beste gauza ezberdinak nahi ditut egin, leku berriak ezagutu. Baina bueno azken hitza Salomon-ek dauka eta ez dakit, hori negoziatu beharko degu datorren urtean, baina ni beste lekuren batera joango nintzateke honera baino.

EI: Esan daiteke zure bigarren postuarekin horko ( UTMB ) errenko beteta duzula beraz?

N. Martinez: Bai, Lizzik jarraitzen badu, nik uste det beste plano batean dagoela, irabaztea ia ia imposiblea da, eta bigarren postua hobetzea zaila da benetan. Beste motibazio batzuk bilatu behar ditut. Horregatik nahiago dut beste gauza batzuk korritzea.

EI: Ultra-trail-en inguruan beste irakurketa bat ere atera dezakegu aurten, emakumezkoen paper ikaragarria; Lizzy sailkapen orokorren 13., zeu 25.

N. Martinez: Ez nekien 25. izan naizela azkenean, uste det neskok karrera luzeetan gauza asko ditugula esateko, fisikoa bigarren plano batera joaten da eta hor egotea burua da egiten dizuna ez gorputza. Alde horretatik neskok asko daukagu esateko.

EI: Sekulako balentria egin dezu, eta ia 28 ordutan irten zaizu UTMB, eta lasterketa bukatu eta zabiltzala protokoloak, prentsaurrekoa, sari banaketa ...

N. Martinez: Atzo gaueko 3:00etan iritsi nintzen, gero anti-doping, hankako minekin ezin nuen lorik egin eta gero gaur rueda de prensarekin, azkenean ez det bat ere lorik egin.

EI: 48 orduan ia lorik egin gabe orduan.

N. Martinez: Ohea arrapatuko det gustora.

EI: Hau ( UTMB ) egin eta gero, aurten beste erronkarik bai?

N. Martinez: Hasieran planning-ean zegoen Isla Reunion, urriaren 15ean, baina gertatzen dena da Salomon presupuesto aldetikan justu dabilela azken hilabete hauetan, eta zeguraski Cavals del Vent korrituko dudala, eta Isla Reunion ez dakit.

EI: Cavals-en orduan " Salomon show ", ezta?

N. Martinez: Ikusiko degu.

EI: Benetan Nerea mila esker, aurten egin duzunagatik, eta zorionak!

N. Martinez: Mila esker zuri!

UTMB-2011: Iker Karrera eta Nerea Martinez bigarren! Kilian Jornet eta Lizzy Hawker txapeldunen ostean

2011-08-27T16:12:00.000+02:00

Kilian Jornet-ek UTMB-2011 irabazi du; 20h36:34 denborarekin, eta Iker Karrera euskalduna 2. sailkatua izan da, 20h45:30 denborarekin!!!

Zorionak Kilian eta Iker!

Zorionak Iker!

Kilian Jornet, Iker Karrera eta Miguel Heras UTMB-2011-an aurrean joan dira denbora luzez. 17h30 denbora zoazenean Kilianek aurrera hartu eta bakarrik jarraitu du. Horrela katalanak munduko probarik esanguratsuenean irabaztea lortu du beste behin. Miguel erretiratu beharra izan zuen eta Ikerrek bigarren postua lortu zuen.

Nesketan berriz irabazlea Lizzy Hawker ingelesa izan zen, eta bigarren postuan Nerea Martinez iritsi zen!!! Horrela iazko lehenengo postuak errepikatu dira. Gogoratu iaz ( 2010 ) UTMB neutralizatua izan zela zati batean, eta 50km ezabatu ziren, proba nahiko deskafeinatua gelditu zelarik. Orduan Nereak eginiko balentriari ez zitzaion behar zuen garrantzia eman.

Zigor Iturrietak berriz, iaz 3. postua lortu bazuen ere, aurten 40.km-an erretiratu beharra izan zuen. Zigorren aurtengo denborada bikaina izaten ari da hala ere; gogoratu Transgrancanaria eta G2H-ak irakazi zituela. Hurrengoan izango da txapeldun!

Zorionak Nerea!

Nerea Martinez eta Lizzy Hawker UTMB-2010eko podium-ean.

Aurten ere errepikatu egin da.

Lizzy Hawker Chamonix-eko helmugan sartzen, UTMB-2011-ko irabazlea. Iaz ere, 2010, berak irabazi zuen.

Zorionak Lizzy!

2011-08-28

Kilian Jornet-ek irabazi du UTMB-2011 eta Iker Karrera 2. sailkatua izan da! eta Ismael Heras-ek bertan behera utzi zuen lasterketa hirugarren zihoala.

Lizzy Hawker-ek berriz nesketan irabazi du aurtengo UTMB-2011! eta Nerea Martinez 2. sailkatu da!!!

Zorionak danoi!

Iker Karrera ( 2. sailkatua UTMB-2011 ): " Niretzat lasterketa perfektoa izan da. Onenarekin korritzea ( Kilian Jornet ) denbora luzez ikaragarria izan da ".

Joserra Sousa ( 2011-08-28, 10:15a.m. ): " 10 km gelditzen zaizkit, Vallorcine igaro det. Estoy rebentau, estoy muerto! Bi aldiz gelditu naiz lo egitera 20´ inguru, baina oso nekatua nago. Oso gogorra egiten ari zait. The North Face-eko korrikalari guztiak ( Lizzy Hawker ezik ) bertan behera utzi dute froga ".

Animo Joserra!!!!

2011-08-27

UTMB: Refugi Bonatitik aurrera dagoen bidea.

UTMB-2011ko edizioak goara beherak izaten ari da. Eguraldi kaskarra medio, Flegere lepoan elurra eta ekaitza, ibilbideko zati batzuk aldatzea erabaki dute antolakuntzakoek. Flegere lepoa hain zuzen ere ez dute igaroko eta horren ordez ibilbide alternatiboa ezarri dute. horrela hasierako 167km-ak 170km-tan geldituko dira.

Joserra Sosusa Ehunmilak-2011-eko irteeran aurten ere UTMBn parte hartzen ari da.

Iaz ibilbidea 50km-tan moztu bazuten, aurten bide alternatiboak aplikatu dituzte.

Joserra momentu (2011-08-27, 16:00) honetan Courmayuer-etik Bonati aterpera igotzen ari da. jadanik 80km egin ditu, eta oraindik 90km falta zaizkio. Bere esanetan " gaua oso gogorra izan da, ekaitza izan dugu eta lepo batzuetatik pasatzean elurra zapaldu dugu ". Lasterketaren egoerari buruz ere informazioa igorri digu: " Kilian Jornet, Ismael Heras eta Iker Karrera euskalduna elkarrekin doaz buruan ". Gogoratu hiru partaide hauek elkar ondo ezagutzen dutela, Ismael eta Iker adibidez aurtengo La Palma uharteko "transvulcania" lasterketa elkarrekin bukatu zuten 7h23´tan. Kilian eta Ismael berriz elkarrekin ibili izan dira entrenamendu ezberdinetan, eta iazko UTMBren aurretik Mont Blanc mendia elkarrekin igo eta jeitsi zuten 4-5 orduren bueltan. Beraz hirurak lagun artean joango dira, beti ere beste partaideak kontrolatuz, Jef Brag, Marc Lagert eta abar. Zorte on denoei eta ea nolako gaua duzuen; iragarpenen arabera euria dator. Eutsi Joserra eta animo!!!